Accept - Humanoid (2024)

Hoewel Accept met het aantreden van Mark Tonillo nog altijd op mijn sympathie kan rekenen, ben ik wel wat murw na beluistering van het nieuwe 'Humanoid'. Klonken albums als 'Blood Of The Nations' en 'Stalingrad' nog best fris, zo afgeraffeld en platgeslagen klinken platen als 'Too Mean To Die' en nu dus ook 'Humanoid'.
Over het algemeen is er qua ouderwetsche heavy metal verder best wat te genieten. Al lijkt mij in een heel aantal gevallen de inspiratie wat zoek. Er is verder net nog genoeg aanwezig om niet onder de ondergrens van de voldoende te gaan zakken. Eigenlijk is 'Humanoid' het leukst als je even geen zin meer hebt in iets uit de rest van het overbekende oeuvre van deze dinosaurus.

Uit sinds eind april, twee stemmen en mijn bericht als tweede? Het loopt niet storm op MuMe bij Accepts nieuwe album Humanoid.
De eerste van de groep bij Napalm maar verder met beproefde ingrediënten qua stijl (massieve metal) en producer. Andy Sneap (o.a. Saxon en Judas Priest) doet wat hij goed kan.

De voorbije dagen ontstond bij Dehumanizer (1992) van Black Sabbath een goed gesprek over die productie. Edwynn noteerde daar: Zelfs de producties uit de jaren 80 die door Dire Straits-oïden op dit forum vaak als 'klinisch' worden omschreven bevatten een veelvoud aan leven ten opzichte van de doodgeslagen producties zoals die van Accept, Dimmu Borgir, Hypocrisy, Immortal usw.
Dat is nog weer iets anders dan het optuigen van een geluidsmuur. Want dat kan ook perfect onderdeel zijn van het geluid."

Wel, qua geluidsmuren is het op deze Accept inderdaad robuust maar niet dichtgesmeerd. Goed gedaan, mijn bedenking is echter dat het als andere recente Sneapproducties klinkt.

En verder doet Accept precies zoals verwacht. Heel degelijk maar nergens verrassend. Als de betere fabriekskoekjes, die het afleggen tegen die van de warme bakker en tegelijkertijd nergens beneden niveau zijn.
Variatie tussen beukers en kalmer werk, fraaie gitaarsolo's van Wolf Hoffmann die zo goed melodie en snelheid kan combineren met klassieke invloeden, hoge krijszang of juist melodieuzer strotwerk van Mark Tornillo en op z'n tijd een AC/DC-achtig meebrulkoortje.
Veertig jaar geleden was ik wellicht omvergeblazen, nu beleef ik dit vooral als een herhalingsoefening. Grootste favoriet is het dubbelebasdrumslot Southside of Heaven, minst aangenaam is powerballade Ravages of Time, al is de persoonlijke tekst herkenbaar.

Een compliment tot besluit: de hoes lijkt geïnspireerd door de Duitse sci-fi-film Metropolis uit 1927, waarmee de Teutoonse cultuur van toen en nu elkaar raken. Mooi gedaan door Gyula Havancsak!