menu

Black Sabbath - Dehumanizer (1992)

mijn stem
3,61 (148)
148 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: I.R.S.

  1. Computer God (6:15)
  2. After All (The Dead) (5:41)
  3. TV Crimes (4:02)
  4. Letters from Earth (4:17)
  5. Master of Insanity (5:55)
  6. Time Machine (4:15)
  7. Sins of the Father (4:46)
  8. Too Late (6:55)
  9. I (5:13)
  10. Buried Alive (4:51)
  11. Master of Insanity [Single Edit] * (4:08)
  12. Letters from Earth [B-Side Version] * (4:41)
  13. Time Machine [Wayne's World Version] * (4:18)
  14. Children of the Sea [Live] * (6:22)
  15. Die Young [Live] * (2:16)
  16. TV Crimes [Live] * (4:23)
  17. Master of Insanity [Live] * (7:39)
  18. Neon Knights [Live] * (5:34)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 52:10 (1:31:31)
zoeken in:
avatar van Faalhaas
geplaatst:
Kronos schreef:
Maar toen Tony Martin twee jaar later terug was werd het amper of niet beter.

Helemaal mee eens. Dat hele Dio avontuur heeft de zaak geen goed gedaan. Tony Martin was natuurlijk teleurgesteld over hoe ze hem behandelden. Kan me zo voorstellen dat dat de energie en creativiteit niet ten goede kwam.

Vraag me echt af of ze de stijgende lijn met Tyr hadden kunnen voortzetten als Sabbath (lees: Iommi) wat zuiniger met zijn bandleden was omgesprongen. De Tyr lineup was gewoon erg sterk. Knallers als Anno Mundi of Jerusalem kom je op Dehumanizer niet tegen, het ploegt allemaal maar wat voort.

Maar ook de andere platen die nog volgden halen dat niveau niet. Slechts mijn mening uiteraard.

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Mijn waardering voor Dehumanizer is met de jaren gaan groeien.
Weliswaar minder songs die er tussenuit steken maar met het loodzware geluid, gruizige productie en brulboei Ronnie weer achter de microfoon maakte men wat mij betreft een prima doorstart.
Een nummers als I is toch een beestachtig nummer.
Voorganger Tyr was dan toch echt van een andere signatuur, maar zeker niet slechter i.v.m. Dehumanizer.

avatar van Faalhaas
geplaatst:
milesdavisjr schreef:

Een nummers als I is toch een beestachtig nummer.

Het luistert op zich prima weg ja, in tegenstelling tot de meeste andere nummers. Maar behalve een lekker pompend riffje hoor ik niet heel veel bijzonders voorbij komen. Dio kan veel beter.

milesdavisjr schreef:
Mijn waardering voor Dehumanizer is met de jaren gaan groeien.
Voorganger Tyr was dan toch echt van een andere signatuur, maar zeker niet slechter i.v.m. Dehumanizer.

Nee juist veel beter.

avatar van BlauweVla
4,5
geplaatst:
Ik vind "Dehumanizer" niks onder doen voor de eerste twee platen met Dio. Het is anders en dat is maar goed ook, minder dof geproduceerd en de thema's van de teksten zijn perfect voor 1992 (Terminator 2 iemand?). Dat veel mensen er niet op zaten te wachten: jammer. Maar een deel 2 van "Heaven and Hell" was ook geflopt. Dan liever deze flop

avatar van RonaldjK
4,0
geplaatst:
De eerste twee met Dio dof geproduceerd? Dat herken ik totaal niet.

avatar van Faalhaas
geplaatst:
Inderdaad, met name The Mob Rules knalt je speakers uit.

avatar van Edwynn
4,0
geplaatst:
Mijn originele exemplaar van 'Heaven & Hell' klinkt wat zacht en vlakjes. Niet dof. De remaster die ik op Spotify beluisterde lijkt bijna anders gemixt dus heeft dat niet mijn voorkeur. 'Mob Rules' heeft echt een waanzinnig overrompelend geluid.
Het betonnen geluid van 'Dehumanizer' doet mij zeker ook wel wat. De manier waarop 'Computer God' al openend uit de speakers knalt, heerst alle moderne producties eruit. Leg het bijvoobeeld eens naast de nieuwe van Accept. Dan vraag ik me soms echt af waar het allemaal heen gaat.

avatar van BlauweVla
4,5
geplaatst:
RonaldjK schreef:
De eerste twee met Dio dof geproduceerd? Dat herken ik totaal niet.

Mijn stokoude versies van die albums klinken in vergelijking met "Dehumanizer" wat bassiger/wolliger zogezegd. Dat ligt trouwens eerder aan "Dehumanizer"

avatar van RonaldjK
4,0
geplaatst:
Heb je grijsgedraaid vinyl of heb je een oude cd-versie?
Ik had ze vroeger op vinyl en die klonken goed, net als de geremasterde cd-exemplaren die ik nu heb.

Op Dehumanizer waren we tien jaar verder en je hoort niet alleen de voortgeschreden techniek maar ook de veranderde smaak.
Ik vermoed dat Edwynn bedoelt dat veel huidige producties volkomen zijn dichtgesmeerd, zoals ik bijvoorbeeld bij de laatste Osbourne tegenkwam. Is dat ook zo?

Metalproducties vanaf eind jaren '70 en vervolgens jaren '80 konden soms bar iel klinken, bijvoorbeeld die van het Engelse label Neat, zoals die van Raven. De eerste Metallica Kill 'em All was indertijd ook even wennen.
Anderzijds: de overvolle geluidsmuren van nu hebben als nadeel dat nuance verdwijnt; als alles hard is, werkt het voor mij minder. Wellicht de beleving van een oude man, maar toch...

avatar van BlauweVla
4,5
geplaatst:
Nog anders gezegd, die jaren 80 platen hebben een warmer geluid, en klinken zeker niet slecht

avatar van milesdavisjr
4,0
geplaatst:
Anderzijds: de overvolle geluidsmuren van nu hebben als nadeel dat nuance verdwijnt; als alles hard is, werkt het voor mij minder. Wellicht de beleving van een oude man, maar toch...


Zekers niet, ik ervaar dat exact op dezelfde manier.
Veel producties krijgen een in mijn ogen vreemde sound mee. Alles wordt inderdaad dichtgesmeerd.
Al jaren erger ik mij aan de producties van veel bands die menen een dichtgesmeerd geluid aan te bevelen. Alle nuance, details of het goed kunnen onderscheiden van de verschillende instrumenten in een productie, zijn juist aspecten die ik zo waardeer in een goede mix.
Sterker nog, ik krijg bijna een hang naar platen die qua sound niet zo geweldig staan aangeschreven, schijven die een futloze productie hebben meegekregen of foutjes bevatten die niet zijn weggewerkt. Het geeft een plaat een bepaald karakter waar ik wel mee kan leven.
Of leeftijd hierin een rol speelt laat ik maar achterwege, het zit hem meer in de 'luisterbeleving' waar ik mee ben opgegroeid.
Dehumanizer vind ik qua sound nog steeds prima ofschoon ik de wereldvreemde productie van Forbidden ook wel wat vind hebben.

avatar van ricardo
4,0
geplaatst:
Een mooie plaat, maar niet eentje die ik vaak hoef te horen! Qua geluid misschien wel het zwaarste BS album met Dio als zanger. Op deze staan ook een stuk minder memorabele songs die blijven hangen t.o.v de 2 begin jaren 80 albums met Dio, die vol staan met pakkende en memorabele nummers. Voor mij zijn de eerste 2 en i mijn favorieten, de rest klinkt ook nog zeer prima, maar die 3 steken er wat mij betreft wel bovenuit. Dit album bevalt mij wel stukken beter dan hun laatste album met Dio uit 2009.

Mijn Black Sabbath Dio voorkeur in volgorde:

1. Heaven and Hell 5*
2 Mob Rules 4.5*
3. Dehumanizer 4.0*
4. The Devil you Know 3.5*

avatar van Edwynn
4,0
geplaatst:
RonaldjK schreef:
Heb je grijsgedraaid vinyl of heb je een oude cd-versie?
Ik had ze vroeger op vinyl en die klonken goed, net als de geremasterde cd-exemplaren die ik nu heb.

Op Dehumanizer waren we tien jaar verder en je hoort niet alleen de voortgeschreden techniek maar ook de veranderde smaak.
Ik vermoed dat Edwynn bedoelt dat veel huidige producties volkomen zijn dichtgesmeerd, zoals ik bijvoorbeeld bij de laatste Osbourne tegenkwam. Is dat ook zo?

Metalproducties vanaf eind jaren '70 en vervolgens jaren '80 konden soms bar iel klinken, bijvoorbeeld die van het Engelse label Neat, zoals die van Raven. De eerste Metallica Kill 'em All was indertijd ook even wennen.
Anderzijds: de overvolle geluidsmuren van nu hebben als nadeel dat nuance verdwijnt; als alles hard is, werkt het voor mij minder. Wellicht de beleving van een oude man, maar toch...


Veel metalproducties die zijn opgenomen vanaf de tijd dat digitaal opnamespul voorhanden was, klinken in mijn beleving digitaal. De nieuwe Accept is weer zo'n duidelijk voorbeeld van een album waarop alweer aan de drums te horen is dat ze dusdanig bewerkt zijn dat het niet eens meer als een drumstel klinkt. Al het leven is eveneens uit de gitaren en de bas gezogen. Zonde.
Zelfs de producties uit de jaren 80 die door Dire Straits-oïden op dit forum vaak als 'klinisch' worden omschreven bevatten een veelvoud aan leven ten opzichte van de doodgeslagen producties zoals die van Accept, Dimmu Borgir, Hypocrisy, Immortal usw.

Dat is nog weer iets anders dan het optuigen van een geluidsmuur. Want dat kan ook perfect onderdeel zijn van het geluid. Ik moet er niet aan denken dat 'Sub Templum' van Moss minder verstikkend zou zijn dan het is.

avatar van MetalMike
4,0
geplaatst:
Ben gek op Hypocrisy, maar dat klopt helemaal. Alles staat vol snoeihard in de mix en geen nuance waar dan ook in het geluid, het wordt 1 grote brij. Met deze plaat heb ik dat niet zo eerlijk gezegd. De muziek en muziekbeleving gaat dood in deze trend. Helaas is dat bij veel bands gaande.

avatar van vielip
2,5
geplaatst:
Edwynn schreef:


Veel metalproducties die zijn opgenomen vanaf de tijd dat digitaal opnamespul voorhanden was, klinken in mijn beleving digitaal. De nieuwe Accept is weer zo'n duidelijk voorbeeld van een album waarop alweer aan de drums te horen is dat ze dusdanig bewerkt zijn dat het niet eens meer als een drumstel klinkt. Al het leven is eveneens uit de gitaren en de bas gezogen. Zonde.
Zelfs de producties uit de jaren 80 die door Dire Straits-oïden op dit forum vaak als 'klinisch' worden omschreven bevatten een veelvoud aan leven ten opzichte van de doodgeslagen producties zoals die van Accept, Dimmu Borgir, Hypocrisy, Immortal usw.



Helemaal mee eens. Exact zoals ik het beleef.

RonaldjK schreef:
De eerste twee met Dio dof geproduceerd? Dat herken ik totaal niet.
"Doffe productie" Bij sommigen is de productie nog belangrijker dan de muziek en en de nummers die op het album staan. Stel : je gaat naar de plaatselijke platen boer en koop een album. Je gaat hem beluisteren en daarna zeg je tegen de platenboer : ik koop hem niet. OH!!! geen goeie muziek ofzo zegt de platenboer. Nee ik vind de productie nogal dof. Ja KOM OP!!!!! Productie is lang niet zo relevant dan de muziek en de tracks die op het album staan. Dehumanizer is uitgerekend het album waar ik overstag ben gegaan om alsnog Heaven and hell, de Mob Rules en Born again met Ian Gillan te gaan aanschaffen. En Heaven and Hell heeft een deluxe uitvoering dus ik denk dat die productie niet zo dof is, en ook al is hij wel dof nou SO WHAT??. Dehumanizer is een album wat ik zo'n 25 jaar geleden heb aangeschaft, heb hem opgeborgen. En ik heb hem gisteren pas voor de eerste keer gedraaid (Schaamrood tot aan de kaken) ik dacht dat ik geen album had met Ronnie James Dio maar dat bleek dus wel het geval. Met Black Sabbath zit ik altijd in de seventies (Ozzy tijdperk) en toen Ronnie James Dio ineens bij de band kwam dacht ik van. Ronnie James Dio bij Black Sabbath ??? dat matcht helemaal niet. De stem van Ronnie James Dio is veel te mooi voor die band. De stem van deze legendarische grote kleine man staat in het rijtje : Christopher Cross, Johnny Guitar Watson, Bon Scott, Brad Delph, Freddy Mercury, Colin Blunstone, Pieter Cetera, Jon anderson, Phil Collins en wat al niet meer. En ja voor het materiaal met Ozzy is zijn stem niet geschikt. Maar het Dehumanizer album heeft mijn vooroordeel resoluut de nek omgedraaid. Dehumanizer is natuurlijk niet in de verste verte te vergelijken met de albums met Ozzy. Dehumanizer is een album dat vanaf het eerste nummer al genieten is t/m het laatste nummer, de stem van deze legendarische zanger is een lust voor het oor. In de tachtiger jaren is Black Sabbath z'n eigen muziek min of meer blijven spelen met hier en daar wat blues en zelfs grunge invloeden. Dat in tegenstelling tot andere bands die zich hebben bekeerd tot het spelen van mayonaise metal. En over productie : je kan dan nog zo'n goeie producer zijn. Maar als de gitaarversterker gebreken vertoond. Op de basgitaar oude versleten snaren zitten en dat de drumstel toe is aan een stembeurt. Als producer krijg je dat er niet uit hoe vaak je de polijst schijf ook gebruikt. De productie van de live in Boston albums (1970) van Fleetwood Mac is zo'n voorbeeld, ik heb daar geen moeite mee. Maar een andere heeft daar wel moeite mee, maar het is ook de opname techniek van die tijd die meespelen. En wat als Flemming Rasmussen het Master of Puppets niet had geproduceerd, maar Alan Parsons was Master of puppets dan ook een goed album geweest?? ik denk vrijwel zeker van wel. Tot slot van dit lange verhaal waren de keuzes van de zangers Glenn Hughes, Tony Martin, Ronnie James Dio en Ian Gillan ( ik ga er vanuit dat dat album ook goed is) goeie keuzes het kwam de muziek geheel ten goede. Het Demumanizer album krijgt van mij de volle mep 5.0.

avatar van RonaldjK
4,0
Wauw, wat een epistel! En voor het eerst dat ik de stem van meneer Dio in één vergelijking zie met het heel uiteenlopende rijtje Christopher Cross, Johnny Guitar Watson, Bon Scott, Brad Delph, Freddy Mercury, Colin Blunstone, Pieter Cetera, Jon anderson, Phil Collins en wat al niet meer.

Ik neem aan dat er één overeenkomst is: die stemmen raken jou?

avatar van BlauweVla
4,5
Wat een ongelukkig gekozen term van mij, "dof" teweeg kan brengen
Ik kan door veel vreemd gekozen producties heen luisteren. "Dehumanizer" zou ik niet anders willen hebben dan als het is, terwijl het niet perfect is qua geluid. "Heaven and Hell" vind ik ook prima zoals het is. Het is nog net met een 'bassig Sabbath' geluid'. En dat past de band -zeker met de jaren 70 in gedachte- heel goed.
Ik kan overigens wel afknappen op een productie, ondanks goede nummers.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:29 uur

geplaatst: vandaag om 13:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.