Black Sabbath - Dehumanizer (1992)

Ik heb de geremasterde de luxe uitvoering van zowel Heaven and Hell en de Mob Rules en die klinken absoluut niet dof. Ben het eens met Raven en Metallica, toen ik die albums hoorde dacht ik : waar is de bassist?? Niet alleen iel maar ook schel. Let wel de producer van All for one is Udo Dirkschneider en die albums van Accept begin tachtiger jaren klonken net zo. Merkwaardig waren de albums van Venom - ook onder Neat Records- minder schel geproduceerd en waar je wel meer bas hoorde. Blijkbaar was dat trending in die tijd. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het ook slechte albums zijn. Integendeel zelfs muzikaal gezien klinken die albums als een klok. Maar over de productie kan je altijd over van mening verschillen.

Ik heb een hele oude cd van Heaven And Hell. Die klinkt heel ieletjes. De iets nieuwere elpee die ik heb, klinkt ietsje vetter en gedetailleerder. Ik kan hem niet vergelijken met de oorspronkelijke elpee.

Dehumanizer kent een wreed recht-voor-den-bakkes- geluid dat klinkt als een granietvretende betonmolen. Geweldig.

Klaarblijkelijk was Ronnie best tevreden met de productie van Dehumanizer, aangezien het een blauwdruk zou vormen voor zijn soloplaat Strange Highways, een jaar later.
Ik ga hard op die loodzware gruizige sound van beide platen. In retrospectief vind ik beide albums qua sound en productie prima passen in het tijdsbeeld.

Er was op dat moment een flinke aardverschuiving gaande, traditionele heavy metal was opeens niet meer in. Hij probeerde aansluiting te vinden bij deze nieuwe metal stroming. Zowel muzikaal als qua teksten. Toen de hype voorbij was en melodieuze metal opnieuw weer populair werd krabbelde hij terug. Ik had het sterker gevonden als hij gewoon bij zijn eigen stijl was gebleven.

Die stijlwijziging was al een beetje gaande op Lock Up The Wolves, dat was bijna een open sollicitatie naar Black Sabbath toe. Doomy/duister, net als deze plaat en Strange Highways. Vond het geen stijlwijziging naar de gruizige muziekstijl die poluplair werd, het werd alleen donkerder. Zowel in muziek als in tekst inderdaad, rakende aan de issues in de maatschappij. Qua geluid nog wel altijd puur Metal.

Dehumanizer ligt mijlenver verwijderd van Heaven and Hell en Mob Rules. Lock Up The Wolves doet op een aantal tracks misschien een beetje denken aan die twee platen maar op Dehumanizer lijkt het niet. Dus ik kan je redenatie slecht volgen.

Ik snap 'm wel. Lock up the wolves is behoorlijk zwaarder van toon dan wat Dio tot dan toe solo had gebracht. Sterker nog; ik vond het album niet veel aan toen het uit kwam. Ik herkende amper meer iets van de albums die ervoor zitten. De tempo's liggen over het algemeen een stuk lager en ook de catchy refreinen zijn zo goed als verdwenen. Slechts sporadisch doet het nog herinneren aan eerder werk. Jaren later, toen ik inmiddels ook Sabbath met Ozzy voorzichtig ging waarderen, kwam het alsnog goed tussen mij en Lock up the wolves. Gelukkig maar want het is een pracht plaat.

De teneur op Lock Up the Wolves is inderdaad wat zwaarder en logger. De voorgangers waren waren wat speelser van aard en misschien ook wel een grotere rol van de keyboard.
Pas met Strange Highways nam Ronnie echt de jaren 90 afslag - met trage ritmes, minder keyboardpartijen en zakelijke maar goed klinkende producties - tot gevolg.
Ik vind de pakkende refreinen van zijn albums van de jaren 80 wel charmant maar man's stem was natuurlijk (ook) bij uitstek gemaakt voor het zwaardere materiaal, of dat nu Dehumanizer, The Devil You Know of Strange Highways betreft.
Om eerlijk te zijn draai ik vaker Dio's platen vanaf de jaren 90 dan zijn albums uit de tachtiger jaren, ondanks dat die schijven natuurlijk niet slecht zijn.
Terugkomend op Dehumanizer: het is even door de muur heen beuken maar dan heb je ook wat. En 'I' is natuurlijk de prijspakker, wat een mastodont van een track.

Op Dehumanizer zeker, op Lock Up The Wolves niet hoor.

Daarom zei ik ook 'zo goed als'

En daar ben ik het dus ook niet mee eens. De meeste nummers hebben een catchy refrein, er is sowieso veel melodie door het vloeiende bluesy gitaarspel van Rowan Robertson. Lock Up the Wolves (het nummer zelf) en Evil on Queen Street zijn wel duidelijk een knipoog naar Black Sabbath, daar wil ik wel in meegaan. Het zou me dan ook niet niet verbazen als Ronnie daarmee idd al richting zijn oud collegae wilde laten zien wat zijn plannen waren.

Maar nogmaals, die oude Black Sabbath nummers met Ronnie hadden meestal ook catchy refreinen. Die hoor ik op Dehumanizer niet, dit album zie ik dus als een stijlbreuk met al zijn voorgaande werk.

Dsat laatste klopt ook wel, alleen werd dat in mijn beleving al ingezet op Lock up the wolves. Zij het in beschieden mate wellicht maar toch..

Dat dus. Het lichtvoetiger, catchier en melodieuzer werk qua sfeer en refrein werd langzaam een beetje afstand van gedaan op Lock Up. Was er nog steeds (Walk On Water, Twisted), maar in mindere mate. Het zware en meer gedragen materiaal 'doemde' wat meer op. Daarom dat ik het ook een soort van informele sollicitatie naar Black Sabbath vind. Het was een beetje het beste van 2 werelden. En dat zette zich door op deze plaat en Strange Highways.

Een album wat toch weer akelig actueel is qua thematiek, gezien de maatschappelijke ontwikkelingen rondom Big Tech en AI.