Richard Thompson - Ship to Shore (2024)
mijn stem
45 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: New West
-
Freeze (3:19)
-
The Fear Never Leaves You (4:45)
-
Singapore Sadie (3:54)
-
Trust (4:17)
-
The Day That I Give In (3:14)
-
The Old Pack Mule (4:20)
-
Turnstile Casanova (3:23)
-
Lost in the Crowd (2:58)
-
Maybe (4:03)
-
Life’s a Bloody Show (3:54)
-
What’s Left to Lose (4:09)
-
We Roll (3:44)
4
geplaatst: 2 maart 2024, 16:49 uur
Thompson staat garant voor kwaliteit, in de studio en op het podium. Ga hem deze zomer maar weer eens aan het werk zien (in York), dit album komt dus pas eind mei uit, een voorloper/single is er al:
Singapore Sadie
Singapore Sadie
When Richard Thompson began writing songs for his latest album, Ship to Shore, the artist was instinctively drawn to his own musical roots, employing them in the service of fashioning a deep and diverse 12-track collection that pulls from various styles, genres and eras, but remains unmistakably Richard Thompson. There’s the rumbling, Motown-style rhythm that propels “Trust,” and the straightforward riff-rock of “Turnstile Casanova.” The drone-y “The Old Pack Mule,” an “old man’s song” that takes musical cues from 1600s-era European music, and “Life’s a Bloody Show,” an ode to “snake-oil salesmen and hucksters” that floats on a glammy, cabaret-like melody that’s “almost like a parody of a Noël Coward song, or something from Berlin in the 1920s,” Thompson says. “I liked the idea of having a strong base to work from and reaching out from there,” he says. “And I think of my base as being British traditional music, but there’s also Scottish music, there’s Irish music. There’s jazz and country and classical. As far as I’m concerned, once you establish your base you can reach out anywhere. It’ll still be you ringing through, wherever you decide to go musically.”
1
Germ (crew)
geplaatst: 12 maart 2024, 19:04 uur
Een nieuwe Richard Thompson is altijd goed nieuws! Ik hoop dat hij ook weer eens de oversteek maakt naar Nederland, wil hem graag eens live aan het werk zien.
1
geplaatst: 1 juni 2024, 19:44 uur
Dat Richard Thompson niet bekender is bij het grote publiek verbaast me nog steeds. Ook dit album is weer om van te smullen. Sterke songs en schitterend gitaarspel. Afwisselende plaat, verveelt geen minuut. Ik zou hem heel graag eens live willen zien.
5
geplaatst: 2 juni 2024, 13:31 uur
Ik maakte pas in 1993 kennis met de muziek van Richard Thompson via de verzamelaar Watching the Dark. Een overzicht van de beginjaren met Fairport Convention, via de albums die hij samen met zijn Linda maakte tot aan het begin van zijn solocarrière tot 1993. En dat is ruim drie en een half uur genieten, waarom ik deze nu nog altijd vaak beluister. Maar uiteraard ben ik al deze albums uit die periode gaan verkennen en ben sindsdien altijd een trouwe fan gebleven.
De laatste jaren was ik aan het wachten op nieuwe werk. En dat is er eindelijk van gekomen in de vorm van deze Ship to Shore. Het heeft 5 jaar geduurd, maar het wachten meer dan waard. Want het is een geweldig album, waarvan ik - na een paar dagen luisteren - nu al durf te stellen dat het zich kan meten met zijn beste albums uit de jaren negentig, zoals Rumor and Sigh, Mirror Blue, You? Me? Us? en Mock Tudor.
Zoals op die albums hoor ik nu ook weer een amalgaam aan muziekstijlen. Niet ieder apart, maar als het ware in de 'Richard Thompson-blender' tot een heel eigen mengsel gemaakt.
En nog iets: dit album is een écht gitaaralbum, zoals die in de huidige tijd niet zoveel meer gemaakt worden. Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.
Gaat dat luisteren!
De laatste jaren was ik aan het wachten op nieuwe werk. En dat is er eindelijk van gekomen in de vorm van deze Ship to Shore. Het heeft 5 jaar geduurd, maar het wachten meer dan waard. Want het is een geweldig album, waarvan ik - na een paar dagen luisteren - nu al durf te stellen dat het zich kan meten met zijn beste albums uit de jaren negentig, zoals Rumor and Sigh, Mirror Blue, You? Me? Us? en Mock Tudor.
Zoals op die albums hoor ik nu ook weer een amalgaam aan muziekstijlen. Niet ieder apart, maar als het ware in de 'Richard Thompson-blender' tot een heel eigen mengsel gemaakt.
En nog iets: dit album is een écht gitaaralbum, zoals die in de huidige tijd niet zoveel meer gemaakt worden. Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.
Gaat dat luisteren!
0
geplaatst: 2 juni 2024, 14:03 uur
[quote=7783942
Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.! [/quote]
Prachtig verwoord, ik sluit me helemaal bij je aan. Ik vind zijn gitaarwerk zelfs veel interessanter dan wat Clapton de laatste jaren doet.
Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.! [/quote]
Prachtig verwoord, ik sluit me helemaal bij je aan. Ik vind zijn gitaarwerk zelfs veel interessanter dan wat Clapton de laatste jaren doet.
0
geplaatst: 6 juni 2024, 20:31 uur
Net zoals Tonio ken ik RT van zijn prachtige verzamelaar "Watching the dark". Sinds dan langzaam aan alles van deze artiest gaan verzamelen en ook deze is weer een prachtige plaat!
0
geplaatst: 20 juni 2024, 16:10 uur
Inmiddels al een flink aantal luisterbeurten verder. En ja, mijn enthousiasme blijft even groot.
Richard maakt een goede kans om hoog in mijn jaarlijst te eindigen.
Richard maakt een goede kans om hoog in mijn jaarlijst te eindigen.
0
geplaatst: 3 juli 2024, 00:00 uur
"When the Spell Is Broken " is waarschijnlijk de trigger geweest om cd's aan te schaffen van deze artiest. Deze song heb ik vroeger meermaals gehoord in het kamertje van mijn broer. Een tijdje geleden "Mock Tudor" nog gekocht. Pracht plaatje. Nu deze nieuwe is ook weer raak. Hij is een ongelofelijke gitarist met mooie verhaaltjes. Aanrader alleszins!
0
geplaatst: 21 oktober 2025, 01:35 uur
De hoes ziet er wel heel erg A.I. uit, of vergis ik me daarin?
2
geplaatst: 1 november 2025, 14:11 uur
Na al dat akoestische ballad geneuzel, albums die ik over het algemeen met niet veel meer dan een 3,0 kan beoordelen en mijn interesse om RT op de voet te volgen flink deden afnemen, eindelijk weer eens een volwaardig gitaaralbum in de traditie van Rumor and Sigh, Mirror Blue, Mock Tudor en The Old Kit Bag, zoals Tonio terecht opmerkt. Blind aan te schaffen als je die albums kunt waarderen.
Niet het mooiste artwork inderdaad, jerome988. Gelukkig verzacht de muziek de pijn aan de ogen.
Niet het mooiste artwork inderdaad, jerome988. Gelukkig verzacht de muziek de pijn aan de ogen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.