Richard Thompson - Ship to Shore (2024)

Ik maakte pas in 1993 kennis met de muziek van Richard Thompson via de verzamelaar Watching the Dark. Een overzicht van de beginjaren met Fairport Convention, via de albums die hij samen met zijn Linda maakte tot aan het begin van zijn solocarrière tot 1993. En dat is ruim drie en een half uur genieten, waarom ik deze nu nog altijd vaak beluister. Maar uiteraard ben ik al deze albums uit die periode gaan verkennen en ben sindsdien altijd een trouwe fan gebleven.

De laatste jaren was ik aan het wachten op nieuwe werk. En dat is er eindelijk van gekomen in de vorm van deze Ship to Shore. Het heeft 5 jaar geduurd, maar het wachten meer dan waard. Want het is een geweldig album, waarvan ik - na een paar dagen luisteren - nu al durf te stellen dat het zich kan meten met zijn beste albums uit de jaren negentig, zoals Rumor and Sigh, Mirror Blue, You? Me? Us? en Mock Tudor.

Zoals op die albums hoor ik nu ook weer een amalgaam aan muziekstijlen. Niet ieder apart, maar als het ware in de 'Richard Thompson-blender' tot een heel eigen mengsel gemaakt.

En nog iets: dit album is een écht gitaaralbum, zoals die in de huidige tijd niet zoveel meer gemaakt worden. Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.

Gaat dat luisteren!