Eels - Eels Time! (2024)

What about eels? Want daar is 'EELS TIME!', met hoofdletters geschreven en met uitroepteken, het vijftiende album van eels sedert hun debuut 'Beautifull Freak'. Kan een mens er nog gelukkig van worden? Hoe dan ook het is al een release met een bijzonder verhaal. Vooral omdat alles zo definitief anders had gekund. Een als een tijdbom tikkend aneurisma kon op tijd, centimeters boven Mark Oliver 'E' Everett's hart, door een stuk kunststof-aorta worden vervangen. Hij was er ooit voor verwittigd. Herinner je zijn beroemde wiskundige vader, voor wie het allemaal ineens en fataal voorbij was, de dag dat de 19-jarige E hem thuis dood vond. E daarentegen kon nog naar zijn operatie toeleven en in die bijzondere gemoedsgesteltenis broeide wat uiteindelijk weer een nieuw album werd. Een heel intense tijd voor hem, nu Magere Hein zich zovele jaren later ook aan zijn venster vertoonde. Nu, een openhartoperatie en een langdurige revalidatie, twee zaken sowieso niet van aard om er onmiddellijk andermaal de overweldigende energie van rockende voorganger 'Extreme Witchcraft' bij te verwachten. En al helemaal niet die misleidende onstuimigaard op de hoesfoto. Ook zijn lange baard is intussen al weer gekortwiekt. Wat we als artistiek resultaat krijgen is zeker niet minnetjes. Twaalf bespiegelende songs waarin we onze notoire melancholicus bijna magisch zien switchen in de richting van de pakkende indiepop van weleer.

Daarom klinkt E's lieveling, die eerste akoestische drumloze single 'Time' ook zo ongewoon en onwennig mooi. Een emotionele opener waarin E in een goeie twee minuten zijn 'tijd' vóór de hartoperatie overschouwt. Tijd, het universele onderwerp waarvan hij als geen ander in spaarzaam simpele lijnen het punt kan maken. Drie verzen maar die elk een deel van het familiealbum van de drie generaties Everett bestrijken en een indringende video bovendien die alles des te meer impact geeft. Een E die we na zijn gekend al heel trieste voorgeschiedenis toch terug zien vallen op familie, waarvoor zijn hart klopt. En daarin is 'Time', weer zo'n schitterend akoestisch kleinood. Direct even akoestisch gevolgd door het prachtige, melodieuze 'We Won't See Her Like Again', over iemand die hij in de loop der tijden is kwijtgeraakt.

Met de elektriciteit van het aparte 'Goldy' hebben we zowat het 'hardste' nummer van de plaat al gehad. Een tragikomisch tafereel over de man die alleen zijn goudvis nodig heeft om te overleven. Song die ook niet verrassend metafoor is voor E's liefde voor zijn zielsvriend, zijn hond Bundy. De charmante luchtigheid van 'Sweet Smile' is daarop een leuk, onschuldig liedje over over straat lopen en je realiseren dat alles beter en gemakkelijker aanvoelt van zodra je je glimlach opzet. Weg depri-frons op het gezicht. Sixtiesfan E had het kleurrijke feelgoodhitje 'Georgy Girl' van The Seekers in gedachten toen hij het schreef.

Tussen het kwetsbare, benauwde 'Haunted Hero' en de zonnige kamerpop van 'And You Run' zit er iets etherisch, psychedelisch in 'If I'm Gonna Go Anywhere'. De sterke productie van buurman Tyson Ritter valt onmiddellijk op. En ja, die mooie plaats waar E vertoeft, als hij nergens heengaat, is ondubbelzinnig: bij de liefde. In het voluit gevocoderde 'Lay with the Lambs' verhogen de decibels dan toch nog iets, maar het blijft een nummer met vooral sfeervolle strijkers en belletjes en op ijle hoogte dartel zingende stemmetjes.

Korste nummer 'Song for You Know Who', vintage eels, heeft het dan weer over het niet herhalen van misstappen uit het verleden. Over wie de song daarwerkelijk gaat daarover houdt E de lippen stijf op elkaar. Terwijl schitterende lovesong 'I Can't Believe It's True' er dan misschien eentje wordt om vanaf nu bruiloften mee in te zetten. Evenwel, E dacht bij het schrijven eerder aan zijn zoontje Archie. Misschien voor geboortefeesten dan maar? Op 'On the Bridge' is het dan weer een en al ingetogenheid.

Slotsom over 'EELS TIME!'. Na zijn operatie wordt het voor de E-lovers gelukkig weer 'EELS TIME!' als voorheen. Tijdloze muziek op eenvoudige akkoorden waaruit deze keer fris van de lever dankbaarheid en behoorlijk wat optimisme spreekt. Bovendien is E in zijn relatie met de tijd voor de zoveelste keer in een creatieve bui. Hij leeft door zijn geslaagde operatie daarenboven volop in zijn 'eels time', de bonustijd van zijn leven. Met 'EELS TIME!' etaleert Everett hier op een meer aparte wijze dat hij de weg naar zijn indrukwekkende lyrische en muzikale bronnen niet is kwijtgeraakt. Met zijn vertrouwde raspige stem laveert hij behendig tussen zijn emotionele polen. Als je zelf tijd over hebt, lijkt hij te zeggen, profiteer er dan maar van, vier het! En met hoogschallende trompetten besluit hij dit album resoluut met 'Let's Be Lucky'.

Op zijn vijftiende bewijst E dat hij een van de grootste iconen van de indierock blijft. Goed hoorbaar hier dat hij er na zijn fysieke update, samen met The Chet, P-Boo, Koool g Murder, Knuckles en Royal Al, gewoon verder plezier aan beleeft. Muziek in een andere modus, een slowburner die zeker bij de fans een pak songs zal opleveren die het waard zijn te overleven. 'EELS TIME!' is een warme plaat en in alle geval veel beter dan een Best-of met een donkerzwart randje.

Mmm, toen ik mijn recensie hierboven een kleine maand geleden neertypte, was ik me volledig bewust van het risico dat ik te vroeg juichte. En helaas blijkt dat het geval. Na een paar ontzettend blije luisterbeurten, merk ik vrij weinig behoefte te voelen hem weer op te zetten. Misschien komt dat wel weer terug, maar wat voor mij vooral blijft hangen is de enorme gefragmenteerdheid van deze plaat. Zoals iemand hier ook opmerkte eindigt zowat elk nummer in een fade-out, wat veelzeggend is voor het gebrek aan substantie. Al heeft het ook iets heel erg spontaans voor E's doen, op zich blijf ik dat tof vinden. Maar de licht-afwijkende, eigenzinnige sound van deze plaat blijkt een beetje een valstrik. Het is alleen verpakking in een andere kleur, bij nadere beluistering dring je dichter tot de kern en dat blijkt dan gewoon E te zijn die doet wat hij altijd doet en wat hij bovendien zo vaak zoveel beter heeft gedaan. Deze relatieve vernieuwingen (en een ingrijpende operatie) hebben E ieder geval niet uitgedaagd eens daadwerkelijk zijn grenzen te verkennen. Terwijl dat juist zo interessant was geweest, al was 't maar voor een keertje. Ik denk dat dat voor mij de grote teleurstelling is: niet zozeer dat dit een wat wisselvallig album is, wel dat het gewoon de zoveelste typische E-plaat blijkt. Dan had ik een écht slecht album toch meer toegejuicht, hoe gek dat wellicht ook moge klinken. Als er maar wat meer risico's waren genomen, iets meer op het spel werd gezet. Dit is zo toch een beetje vleesch noch visch, of is dat nou paling voor de zwijnen? Goed, waarschijnlijk schiet ik nu weer door in negativiteit en moet ik over een tijdje hier opnieuw inloggen om dan tot een of ander 'redelijk midden' te komen. Ach, het houdt me van de straat zullen we maar zeggen hè. Voor nu ieder geval een halfje d’r af.