Seven Spires - A Fortress Called Home (2024)

Zoals in mijn bericht geschreven bij het album Seven Spires - Emerald Seas (2020) - MusicMeter.nl, valt niet te ontkennen dat ik de symfonische metal van Seven Spires erg hoog heb zitten. In ieder geval op dat album! De zang, het songwriterschap, de uitvoering: het is allemaal erg goed, maar bovenal erg pakkend, ondanks de wervelwind aan invloeden die verborgen zitten binnen de muziek van de band. E.e.a. zorgt ervoor dat Seven Spires weliswaar niet de meest toegankelijke band binnen het genre is, maar vanwege de kwaliteiten wel de moeite waard.

Helaas is het er nog niet van gekomen het vorige album Gods of Debauchery van een review te voorzien, domweg omdat het album gek genoeg een beetje aan mij voorbij is gegaan. Echter heb ik ondertussen wel het nieuwe album A Fortress Called Home kunnen beluisteren.
Wederom staat dit album bol van de symfonische metal en speelt de band dit keer zóveel diverse stijlen dat het een lieve lust is. Centraal staan de overdonderende vocalen van frontvrouw Adrienne Cowan die andermaal bewijst toch wel één van de betere zangeressen te zijn binnen het genre. Niets is haar teveel en dat is te horen.

Waar ik op het album Emerald Seas het conceptverhaal achter het album nog een beetje uit de doeken heb gedaan, heb ik ditmaal besloten het verhaal achter dit album maar achterwege te laten, immers gaat het om de muziek. Echter ben ik wel van mening dat het verhaal dit keer dermate belangrijk is geweest, dat dit op alle fronten betrekking heeft gehad op de muziek. Met als resultaat dat Seven Spires een album heeft geschreven waarop veel gebeurd. Heel veel! Teveel! En helaas zorgt dit voor een hoop problemen.
Nergens, maar dan ook nergens wordt ik namelijk gegrepen dit keer! De muziek is één grote brei van diverse stijlen en nummer na nummer wordt ik murw gebeukt door alles wat er gebeurd binnen het muzikale vlak. Maar nergens veer ik ook op! Geen enkele compositie weet te beklijven, nergens klinkt het memorabel. Zelfs na tig luisterbeurten heb ik eerlijk gezegd geen idee, waar ik eigenlijk naar heb zitten luisteren! Wat is er gebeurd met Seven Spires??

A Fortress Called Home klinkt in alle opzichten véél te pretentieus. De band wil teveel. En ja ik hoor best wel dat het allemaal op productioneel en muzikaal vlak uitmuntend is uitgevoerd. Maar op compositorisch vlak is dit album een regelrecht drama! Daar waar Emerald Seas op alle fronten gewoon af is, is A Fortress Called Home zo ongelooflijk volgepropt met geforceerde ideeën, dat het album niet vooruit te branden is. En dan is ruim een uur speelduur een hele zit kan ik je vertellen!
Ik geloof hierbij ook heus wel dat de band er een bepaalde bedoeling bij gehad zal hebben, zoals de muziek klinkt en overkomt op het album. Maar vermaken doe ik me er niet mee en pakken doet het album ook niet.

Helaas is A Fortress Called Home daardoor geen goed album geworden. Sterker nog, het is één van de grootste teleurstellingen op metal-gebied dit jaar! Ontzettend jammer! En ergens wil ik begrijpen dat het een bepaalde keuze is geweest om op compositorisch vlak anders uit te pakken op dit album, echter lijkt het soms wel alsof diverse muzikale stukken geknipt en bij elkaar geplakt zijn om zo maar weer een nummer uit de hoge hoed te toveren. En dat heeft gewoon i.m.o. niet goed uitgepakt! Het werkt gewoon niet.

Ik snap daarom ook eerlijk gezegd alle positieve reviews dan ook niet. Maar misschien ligt het dan ook wel aan mij en zijn mijn oren niet geoefend genoeg om dit spektakel te kunnen volgen.

Laat ik eindigen met een positieve noot: ik hoor namelijk aan alles dat de band het in zich heeft. Seven Spires als band heb ik dan ook nog steeds heel hoog zitten. Gezien ik de band op hun allereerste show in Nederland live heb mogen aanschouwen, weet ik wat ze in huis hebben. En weet ik ook dat ze de potentie hebben om dit te vertalen naar geweldige muziek. En hoop ik ook dat ze dit de volgende keer weer kunnen vertalen naar een prachtig album.

Dit fort zal ik in ieder geval nooit mijn thuis noemen.

Wat een geweldig plaat dit, na het wat tegenvallende laatste album van Nachtwens is dit een hele verademing te nomen. De zangeres zingt vol overgave. De composities zitten goed in elkaar. Kortom prima metal die doordacht in elkaar zit.

Mooi om te vernemen dat je de plaat zo goed vind. Altijd interessant om te vernemen hoe persoonlijk muziek overkomt en hoe subjectief de meningen daarin zijn.
Zelf vind ik de nieuwe Nightwish juist één van de grootste verrassingen op metalgebied dit jaar, daar waar ik ook hoge verwachtingen had voor deze van Seven Spires. Helaas blijkt.

Grootste kracht van Seven Spires zijn Adrienne Cowan's prachtige vocalen inderdaad en dat is op dit album niet anders. Waar het bij mij op stuk loopt, is de manier hoe de muziek in elkaar steekt. En daar wringt de schoen behoorlijk helaas voor mij. Maar zoals ik al aangaf, het ligt hoogstwaarschijnlijk aan mijn eigen oren.

Hoog tijd daarom het spektakel wat Gods of Debauchery schijnt te zijn, op me in te laten werken. Van het aantal nummers wat ik daarvan heb gehoord, vond ik dat wel goed en lag dat (deels) meer in het verlengde van de tweede langspeler van Seven Spires.

Mocht je de vorige platen van Seven Spires nog niet kennen, Gerard, check ze zeker uit. Benieuwd wat je ervan vind op basis van je enthousiasme betreffende A Fortress Called Home.