Library Card - Nothing, Interesting (2024)

Het ligt voor de hand om Library Card in één adem te noemen met Dry Cleaning. De praatachtige zang in combinatie met steviger gitaarwerk tussen beide bands komt sterk overeen. Met als kanttekening dat de zang bij de Britse band doorgaans een stuk onderkoelder is en de teksten nog droger zijn. Ondanks de overeenkomsten is de komst van Library Card zeer welkom. De vooruitgesnelde singles waren erg fijn, en ook de kwaliteit op deze EP is over het algemeen hoog. Het is nog te vroeg voor een definitieve beoordeling, maar dat deze plaat hier vaak op zal staan, staat al vast.

Verpakt in een audiotapijt dat zowel de geest verkwikt als de ziel beroert, heeft de Rotterdamse formatie Library Card met hun album "Nothing Interesting" een klein meesterwerk afgeleverd. Dit compendium van klanken, doordrenkt met herinneringen aan het iconische Sonic Youth, is een odyssee door het rijk der nostalgische herbeleving, een echo van vervlogen tijden die toch verrassend fris aanvoelt.

De starter, "Well Actually", functioneert als een sleutel tot een verloren gewaand muzikaal paradijs, waarin de namen Sonic Youth en Kim Gordon als totems oprijzen in de lyriek, een subtiele hint naar de inspiratiebron die onmiskenbaar aanwezig is. De onderdompeling in dit sonische bad, waarin de korrelige gitaar en de resonantie van de bas zich vermengen met gesproken vocalen, is niets minder dan subliem.

Voortbouwend op deze inleiding ontvouwt "For the World is Hollow" zich als een episch gedicht, een melodie die de luisteraar meeneemt op een reis door de diepten van het menselijk bestaan. Vervolgens is er "Kierkegaard", een nummer dat zich nestelt in de psyche en een nog diepere connectie met Sonic Youth onthult, vooral in zijn apotheose die zowel verrukt als ontregelt.

Met "Cognitive Dissonance" voegt de band een laag van sonisch gruis toe, een muzikale uitdrukking van de psychologische term die het beschrijft, terwijl "Local Newspaper" zich ontplooit tot een crescendo van rafelige gitaren en onstuimige ritmes, culminerend in een apotheose die zowel ontroert als ontregelt.

Het slotstuk, "(and i have touched the sky)", ondanks zijn korte duur van slechts anderhalve minuut, voelt als een abrupte epiloog die de voorgaande sonische pracht enigszins tenietdoet, een kleine smet op een anders onberispelijk canvas.

Samengevat is "Nothing Interesting" van Library Card een episch fresco van geluid, een eerbetoon aan de alternatieve rock die ons op een diep niveau raakt. Dit album is niet slechts een verzameling liedjes, maar een reis, een ervaring die smeekt om herhaald te worden. De belofte van meer van deze Rotterdamse barden laat de luisteraar achter met een hunkering, een verlangen naar het volgende album dat ongetwijfeld net zo betoverend zal zijn.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl