Lee Moses - Time and Place (1971)

Volgens de mensen die er verstand van hebben een 'lost soul classic'. Time and Place kwam in 1971 op kleine schaal uit. Er is weinig bekend over Lee Moses, alleen dat hij inmiddels dood is en dat hij studiomuzikant was (hij heeft nog backing vocals gedaan bij Jimi Hendrix, schijnt). Men heeft maar twee foto's van hem, waarvan die op de hoes van dit album er één is. Voordat hij dit album uitbracht, had hij wat singles uitgebracht en na het album kwam nog een single.
Nu is dit alles bij elkaar verzameld op één cd die enkele maanden geleden is uitgekomen als het album plus bonustracks, keurig met alles op de juiste (chronologische) volgorde. Het heeft iets triest, vind ik, heel het werk van deze man verzameld op één plastic schijfje.

Misschien vind ik het wel vooral triest omdat dit GOED is, niet zomaar goed, maar echt, echt, echt goed. Lee Moses heeft misschien wel de rauwste soulstem die ik ken. Het is wat gevaarlijk om iemand met één album met de Grote Meester te vergelijken, maar als ik (geweer tegen mijn slaap) een naam moet noemen: Otis Redding. Ja, het woord is eruit. Af en toe doet 'ie me trouwens (merkwaardig genoeg) ook denken aan een op hol geslagen Cee-Lo.
En daarmee geef ik eigenlijk gelijk aan dat dit helemaal 'mijn' soul is. Dit is rauwe soul, soul met een ongeslepen randje, soul met whiskey in de strot. Het volgt allemaal de gouden, ongeschreven soulregels en is dus niet vernieuwend binnen het genre, maar who cares. Lee Moses weet af en toe wel flink de randen op te zoeken en soms terug te gaan naar de basis (mind you, dit was al in de jaren '70). Het is vaak funky, maar nog vaker schuurt het tegen blues aan, wat ook komt door zijn rauwe manier van zingen. De zang brengt alles naar een hoger platform. Een ballad als I Can't Take No Chances is zonder die zang wat gewoontjes, maar dat is puur buiten de zang gerekend.
De nummers zijn trouwens vaak wel goed gearrangeerd en volgens mij heeft Lee Moses niet de eerste de beste studiomuzikanten op zijn album laten spelen. Vooral de bas springt er in sommige nummers uit.

Het enige waar ik niet zo'n fan van ben, zijn de instrumentale nummers (Day Tripper en Reach Out I'll Be There), maar dat is toch echt maar een heel kleinigheidje. Zolang je daar nummers als Bad Girl tegenover hebt staan, is er weinig aan de hand. Al met al denk ik dat dit mijn beste ontdekking is van dit jaar. Sterker nog: het zal me niet verbazen als dit album in de toekomst in mijn top 10 komt.

Voor een uitgebreid verhaal over deze man en de nummers op het album, check deze site. Ik mag natuurlijk niet linken naar nummers, maar via deze blog zijn misschien wel nummers te beluisteren.

Als ik dit album in één woord samen zou moeten vatten dan zou dat 'rauw' worden. Lee Moses heeft een zeer rauwe stem. Een stem met prachtig veel beleving en onbehoorlijk veel gevoel. De toptracks van dit album zijn dan ook de vocale songs.
Daarnaast staan er nog een paar instrumentale songs op. Die zijn eveneens allen van topkwaliteit, maar toch kunnen - in verhouding - de vocale songs mij meer boeien.
Toch prachtig dat er een album als dit bestaat en dat die dan ook gere-issues worden. Soul is still alive, en dat is hieraan te merken. Dat de geluidskwaliteit af en toe wat tegenvalt maakt mij echt geen enkele reet uit, want wat je hoort in van zo'n wereldklasse dat je dat maar voor lief neemt. Dit album heeft zelfs kortstondig in mijn top-10 gestaan.

4,5 dikverdiende en groovy, funky, raw en soulvolle sterren.

Een goed album en blij dat ik dit heb leren kennen. Ik heb wel eens moeite met oude ´I´m Black - and - Proud - Soul´ omdat de schreeuwerige ´rauwe´ stijl van zingen mij lang niet altijd raakt, net zo min als veel moderne, juist weer heel subtiele zang dat ook niet doet. Je moet het wel kunnen dragen. Wel: deze man kan het, heeft kwaliteit. Beste nummer vind ik het titelnummer, dat ik ook er meteen uitpikte als iets bijzonders, ook al stond het op mijn mp3-speler pas op de 4e plek.

Net als Lebowski, of misschien dus nog wel sterker, vind ik California Dreaming een totale misser. Het nummer is nauwelijks te verbeteren, is geen soul, kan het ook niet worden en hoort niet solo te worden gezongen. Alles valt dood. Daarentegen vind ik Hey Joe wel oké. Vind het zelfs een van de beter nummers van het album. Verder een plusje voor de ballad waarvan ik de titel even vergeten ben, waar Lee zodanig uithaalt dat hij zijn keel bijna geheel dichtknijpt (´Why don´t You Lo.....ve me!´).

Als geheel vind ik het album goed, niet briljant, omdat er toch echt ook ´vullertjes´ op staan. Dat dit nu ineens uit de vergetelheid is opgedoken is natuurlijk prachtig, zeker ook gezien het achterliggende verhaal (dank psychonaatje!), daarmee is natuurlijk niet meteen sprake van een tweede ´what´s going on´.