Then Comes Silence - Trickery (2024)
mijn stem
4 stemmen
Zweden
Rock
Label: Metropolis
-
Ride or Die (3:32)
-
Like a Hammer (4:22)
-
Feel the Cold (4:46)
-
Tears and Cries (4:26)
-
Stay Strange (3:11)
-
Stiffs (3:04)
-
Blind Eye (4:48)
-
The Masquerade (3:52)
-
Never Change (4:02)
-
Dead Friend (1:57)
-
Runners (3:26)
-
Ghost House (5:21)
3
geplaatst: 6 april 2024, 12:39 uur
Het album heet Trickery en het klinkt ook wel een beetje als trickery.
Er zijn aan Trickery - meer dan voorheen - enkele bombastische synthesizergeluiden toegevoegd. Tenslotte moet je het met een hele gitaarmeneer minder doen. En zelfs al heb je een leuke groep studiomuzikanten om je heen verzameld, met die ene man lijken ook de typerende Then Comes Silence gitaargeluiden te zijn vertrokken. Het is bijna alsof ik naar compleet een andere band zit te luisteren. Doch tesamen met de gitaarsound van inderdaad Killing Joke in combinatie met de basloopjes van New Order en een snuifje Depeche Mode, U2 en Simple Minds heb je met dit album absoluut een aardige 'trip down memory lane' te pakken, maar dan zonder krakers als Strangers of Dark End. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar nu op zit te wachten.
"Wellicht moet je Trickery - juist om het bovenstaande - meerdere keren beluisteren om tot een oordeel te kunnen komen. En nog een keer draaien alstublieft. Muziek moet nu eenmaal kunnen 'rijpen'."
Zou je zeggen.
Echter, na de vijfde indruk wordt het niveau van met name Machine vooralsnog nergens gehaald. De schijf klinkt wel urgenter dan voorganger Hunger, de composities blijven helaas onder de maat voor Then Comes Silence begrippen en ook mag een goede productie bij post-punk en aanverwante artikelen eigenlijk niet ontbreken. Want het is ontegenzeggelijk een rommelige geluidsmuur dat nu uit mijn nieuwe oordopjes komt rollen. Een hemelsbreed verschil met mijn meest gedraaide album van 2024 tot nu toe. Het gaat dan weliswaar om andersoortige rockmuziek, maar toch. Ik mag daarom hopen dat een hi-res versie enige uitkomst gaat bieden.
Conclusie. Ik heb Trickery nu vier sterren gegeven, maar misschien gaat er wel een halve ster vanaf als blijkt dat ik het morgen niet meer zo nodig vind de nieuwe Then Comes Silence na de 'note to myself' nog een keer op te zetten om tot andere gedachten te willen komen.
Omdat de hoop op die ene kraker wel blijft meespelen bij een band als Then Comes Silence.
Er zijn aan Trickery - meer dan voorheen - enkele bombastische synthesizergeluiden toegevoegd. Tenslotte moet je het met een hele gitaarmeneer minder doen. En zelfs al heb je een leuke groep studiomuzikanten om je heen verzameld, met die ene man lijken ook de typerende Then Comes Silence gitaargeluiden te zijn vertrokken. Het is bijna alsof ik naar compleet een andere band zit te luisteren. Doch tesamen met de gitaarsound van inderdaad Killing Joke in combinatie met de basloopjes van New Order en een snuifje Depeche Mode, U2 en Simple Minds heb je met dit album absoluut een aardige 'trip down memory lane' te pakken, maar dan zonder krakers als Strangers of Dark End. Maar ik weet eerlijk gezegd niet of ik daar nu op zit te wachten.
"Wellicht moet je Trickery - juist om het bovenstaande - meerdere keren beluisteren om tot een oordeel te kunnen komen. En nog een keer draaien alstublieft. Muziek moet nu eenmaal kunnen 'rijpen'."
Zou je zeggen.
Echter, na de vijfde indruk wordt het niveau van met name Machine vooralsnog nergens gehaald. De schijf klinkt wel urgenter dan voorganger Hunger, de composities blijven helaas onder de maat voor Then Comes Silence begrippen en ook mag een goede productie bij post-punk en aanverwante artikelen eigenlijk niet ontbreken. Want het is ontegenzeggelijk een rommelige geluidsmuur dat nu uit mijn nieuwe oordopjes komt rollen. Een hemelsbreed verschil met mijn meest gedraaide album van 2024 tot nu toe. Het gaat dan weliswaar om andersoortige rockmuziek, maar toch. Ik mag daarom hopen dat een hi-res versie enige uitkomst gaat bieden.
Conclusie. Ik heb Trickery nu vier sterren gegeven, maar misschien gaat er wel een halve ster vanaf als blijkt dat ik het morgen niet meer zo nodig vind de nieuwe Then Comes Silence na de 'note to myself' nog een keer op te zetten om tot andere gedachten te willen komen.
Omdat de hoop op die ene kraker wel blijft meespelen bij een band als Then Comes Silence.
* denotes required fields.
* denotes required fields.