Tom McRae - Étrange Hiver (2024)

Prachtige nieuwe plaat van deze zwaar onderschatte singer songwriter.
Gisteren live gezien in Amor, een intiem concert waar we enorm van genoten.
Bijzonder sympathieke en betrokken man ook.
Nu deze nog aan het beluisteren, kan al zeggen dat de eerste 4 nummers gewoonweg schitterend zijn.
Hiernaar luisteren is beter dan elke meditatie of behandeling bij een gezondheidsgoeroe.

Toch wel weer erg mooi dit! Veel onbekende artiesten met mooie stemmen

Tom McRae op weg om zijn nieuwe album 'Étrange Hiver' voor te stellen ...
Een avondje Tom Mc Rae in de schouwburg in Roeselare. Waar wel eerst - met verve - een zekere Lowri Evans er de avond mag openbreken. De Welshe en haar compaan gitarist Lee Mason hebben een bijzondere band met Tom McRae. Zij schreef immers al nummers samen met hem voor hun gezamenlijk album 'Only Skin' uit 2021. Met veel finesse sprokkelen ze daar nu 'Eddie' uit en het titelnummer, dat hier ook een stevige elektrische gitaarsolo van Mason meekrijgt. Hoe uitmuntend Evans met haar krachtig stemgeluid wel is als zangeres horen we in het prachtige 'One More Ride On The Radio', over hoe zij haar moeder voor haar zangkunsten won. Van eenzelfde intensiteit is 'Merch y Myny', in het Welsh gezongen, en 'Leave You Alone', andermaal in mooie tweestemmigheid met Mason.
Zonder meer een hoogstaand voorgerecht dus.

Dan komt Tom McRae. Straks 25 jaar op de planken en in zijn thuisland Engeland ooit een Mercury Prize-nominatie gekregen, komt daar in Roeselare in een verlegen half gevulde zaal in zijn eentje het podium op, waar eenzaam enkel nog een akoestische en één elektrische gitaar en een keyboard op hem wachten. Tom McRae, folkman in het zwart, met zijn gitaar nu voortbewegend in het halfduister, troubadour met een gouden herfst in die geweldige wat klagende stem van hem, met die expressieve heesheid. Die evenwel heel hoog en bochtend kan opschieten en die tijdens het zingen van die vele muzikale parels op zijn palmares telkens een heel register aan emoties doorloopt.

Het publiek weet het bij voorbaat, van zodra hij zijn gitaar beroert zal vooral de somberte en de melancholie van zijn songbook heersen. Maar op het podium wordt McRae tegelijk ook een en al charme, een warmhartige performer met veel gevoel voor Britse humor en wrange zelfspot. Die bezorgd waarschuwt voor de intensiteit die je te wachten staat. Of, hintend op waarom hij hier dan toch alleen staat, wijst naar zijn hele goeie vrienden-bandleden die na 25 jaar 'nog steeds willen betaald worden'...

Hij levert in die te grote zaal niettemin een prestatie om u tegen te zeggen. Hij ontpopt zich als een intelligente bandensmeder die, hoe klein ook, zijn publiek betrekt, het in tweeën deelt en het in harmonie laat meezingen. Desnoods duikt hij daarvoor op gevaar voor lijf en leden de zaal in om de boel te enthousiasmeren. Een paar nummers brengt hij op verzoek, een paar doet hij zonder microfoon of juist met versterking van looperpedalen. Overwegend staat hij er, tegen het licht, met zijn akoestische Gibson, dan weer eens met de keyboard of een enkele keer op elektrische gitaar. In 'Mend Your Heart' verschijnt zelfs een paukenstok als slaginstrument tijdens zijn gitaarspel. Eén nummer, 'Etrange Hiver' van zijn recent verschenen duettenplaat met Franse musici, moet hier uiteraard solo en in een verengelst Franse tongval. McRae heeft Frankrijk, het land waar zijn succes het eerst echt van de grond kwam, hiermee goed in zijn hart gesloten.

Tom McRae blijkt een op en top energizer die de duisterste zalen kan doen oplichten, die met zijn perfecte liedjes de beloofde intensiteit ook brengt, gedrenkt als ze zijn in zijn authenticiteit, intimiteit en gevoeligheid.
Hij brengt ze daar vrijwel allemaal, zijn grootste kleppers, meedogenloos, verschroeiend, vaak dolksteken in het hart. Zeven daarvan, zoals het publiek verwacht, komen uit het succesvolle titelloze debuutalbum. Daarbij het tijdloze 'Bloodless' dat zijn tweede leven kreeg sedert het heerlijke Westvlaamse duet alternerend in twee talen, met streekgenoot Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal.

Tom McRae, die zachte wijze bard van 55 die ooit meegolfde in de schaduw van tijdsgenoten als Damien Rice en David Gray, al die jaren bleef hij trouw aan zijn geluid. Daarbij was hij ook nog eens zo oncommerciëel dat de grote massa's aan zijn neus voorbijgingen en dat hij nu in moeilijker tijden zoveel mogelijk solo op pad moet. Maar solo of niet, gelukkig heeft deze zoon van twee dominees niemand nodig om zijn publiek met veel respect voor zijn genialiteit en zijn wijze kijk op het leven te overtuigen. Een gepassioneerde performer daar in Roeselare die een staaltje leverde van eenvoud en klasse.

Allemaal leuk en aardig, maar de albumtitel is grammaticaal incorrect.

Zo is het nu eenmaal. Je had dan zijn gezongen Frans eens moeten horen. Valt allemaal onder de mantel der liefde.

Doet er me ook nog aan terugdenken. Deze week reviewde ik nog het album van een jonge Nederlander die zich ook aan tenenkrullend Frans waagde. Schattig gewoon.
Vincent Corjanus - Een Melancholische Dans door de Nacht (2024) - MusicMeter.nl