Marc Almond - I'm Not Anyone (2024)

Marc Almond kondigde jaren geleden aan om geen albums meer op te nemen met eigen nummers. Daar kwam uiteindelijk niet veel van terecht omdat er gewoon albums werden uitgebracht met eigen composities.
Toch stelt Almond dat hij geen echte songwriter is en het fijn vindt om om de zoveel jaar een album met covers op te nemen.

In het verleden bracht hij Jacques uit: een eerbetoon aan Jacques Brel, en vrij snel daarna volgde Absinthe, een album waar nummers van chansonniers op stonden.

In 2007 verscheen Stardom Road, het eerste album na zijn zware motorongeluk. I'm Not Anyone gaat een beetje verder op die weg. Elf uiteenlopende artiesten / nummers die zo op het eerste gehoor niet veel met elkaar te maken hebben, maar door de nostalgische aanpak van Almond toch een mooi geheel vormen.

Cover-albums blijven altijd lastig, daar je gaat vergelijken met de originelen. Dat is hier voor mij niet zo'n probleem omdat we nu niet bepaald te maken hebben met grote hits. En over hits gesproken: Almond scoorde er met covers in het verleden goed mee. Denk aan Something's Gotten Hold of My Heart en Tainted Love (Soft Cell).

Op dit album zijn dit soort potentiële hits niet te vinden. I'm Not Anyone is typisch weer zo'n album dat vooral voor fans leuk is en dat wederom laat zien dat Marc Almond op zijn 67e nog steeds een enorm productief baasje is of dat nu met een nieuw solo-album is of eenieder welk project....

Dit album borduurt voort op zijn laatste werken. Almond is duidelijk niet van plan om de hitparades te bestormen en zingt nummers waar hij zijn ziel en zaligheid in kan leggen, en als wij als luisteraars dat dan leuk vinden is dat mooi meegenomen.

Zelf vind ik dit best een fijn album. Niet alles bevalt even goed (soms vind ik het iets te cheesy), maar dit is de weg die Almond al een tijdje bewandelt (ook live op het podium) en dat ligt hem wel denk ik. En tegenover de wat cheesy nummers staan dan weer nummers zoals het strijkersjuweel Smokey Day of het meer dan schitterende Chain Lightning en Trouble of the World (met Marc's backing vocalist Bryan Chambers in de hoofdrol, ook op Smokey Day trouwens). Niks mis met een portie nostalgie dat zich anno nu nog best staande kan weten te houden. Stardom Road vond ik indertijd geweldig, maar dat kan ook komen door het sentiment rondom zijn eerste levensteken op muzikaal gebied na een moment waarop iedereen dacht dat we Almond wel nooit meer zouden gaan zien of horen. I'm Not Anyone is gevoelsmatig een treetje lager, maar nog steeds erg genietbaar.

Dit is niet Almonds eerste coverplaat en ook niet zijn beste. Dat blijft voor mij met voorsprong 'Absinthe'.
Muzikaal sluit 'I’m not Me' mooi aan bij de sterkte van z’n vorige plaat 'Chaos and …' Die continuïteit heeft ongetwijfeld te maken met dezelfde studio- en gastmuzikanten: absolute pro’s in hun bijrol. Daardoor klinkt 'I’m not Me' volwassener dan veel van Almonds meesterwerken, maar tegelijk gaat er ook wat spanning verloren.

Ook de songkeuze blaast warm en koud tegelijk. Laat me dat verduidelijken met een schoolmeesterachtig plusje en minnetje.
+ Ik kende slechts één song in de originele versie, die van King Crimson. Almond heeft dus opnieuw mijn muzikaal palet verbreed.
– Sommige nummers klinken, ondanks hun onbekendheid voor mij, als geplaveide paadjes. Muzikaal te vlak en tekstueel te weinig om het lijf, zo iets. Of om het op een luie vrijdagavond in het Chinees uit te drukken: nummers 2, 5 en 11 zijn zelfs met zoetzure saus moeilijk op smaak te brengen.

Gelukkig overheersen de topnummers ruimschoots. Het openingsnummer I’m the Light is catchy en rechttoe maar ook rijk aan klanken — een song met live-potentieel. Het doet me hier en daar wat aan het betere werk van INXS denken. Gone with the Wind ken ik alleen als filmklassieker, maar Almonds versie spat van enthousiasme. Zestig jaar geleden zou dit een dansplaat zijn geweest.

Het titelnummer I’m not Anyone verdient hier een aparte vermelding. Tekstueel had dit een authentiek Almond-nummer kunnen zijn, net zoals zijn Aznavour-cover What Makes a Man a Man. De credits gaan deels naar Paul Anka, ook bepaald geen kleine naam in de showbizz.

In Smokey Day wordt Almonds gevoelige stem vakkundig ondersteund door strijkers en piano. Met de Mambas gebeurde dat ook, maar toen klonk het vaak stukken chaotischer. Trouble of the World start ijzersterk en ook de korte gitaarsolo in het midden is van edelmetaal. Jammer genoeg drukken de bijdragen van Bryan Chambers de Almond-signatuur iets naar de achtergrond: uitstekend gezongen, maar het voelt daardoor nog minder als een Almond-song. Zonder vocale interactie klinkt het ook niet echt als een duet. Een discipline waar Almond nochtans meerdere artistieke en commerciële successen mee wist te boeken.

Chain Lightning is een moedige keuze, al kende ik het origineel dus niet. Het nummer stamt uit de pen van Don McLean, die van American Pie, inderdaad. De lange tekst rijgt beeldspraak aan beeldspraak zonder echt verhaal, maar Almond brengt het met overtuiging. Daar heb je bakken talent, ervaring en zelfvertrouwen voor nodig. Mentaal en vocaal zit het anno nu blijkbaar wel snor bij de partner in crime van Dave Ball. Over geluidseffecten gesproken: die zijn in deze song opvallend en gericht maar ook spaarzaam en nooit overdreven.

De overige tracks beschouw ik als twijfelgevallen. Een coverversie van I Talk to the Wind had voor mij dus niet echt gehoeven ondanks de fijne collaboratie van Ian - Jethro Tull - Anderson. Maar al met al is 'I’m not Me' een plaat die ik graag integraal beluister — en zelfs probleemloos op repeat zet. Ik ben dan ook niet gewoon zoals iedereen