Ufomammut - Hidden (2024)

Crookhead staat erop, zalig! Zin in!

Binnen de hele stoner/sludge/space/doom subgenres vind Ufomammutt toch wel de minst genietbare. Logge, slepende en vooral lawaaiige riffs, vergezeld van logge, harde mokerslagen die meer doen denken aan knalvuurwerk dan aan drums en schreeuwende zang. Nu ben ik niet vies van alles wat ik net opnoem, maar bij Ufomammutt wordt het allemaal wel in het extreme getrokken, alsof ze smeriger, logger en lomper willen klinken dan al hun genregenoten. Elke keer als ze met een plaat komen, probeer ik het weer, en elke keer krijg ik een zompige deksel op mijn neus. Songmatig is er ook maar heel weinig aan de hand. Ik las ergens dat het ook wel dronemetal is, en daar kan ik wel wat mee. Het duurt maar en duurt maar zonder dat het wat mij betreft goed wordt uitgwerkt of spannend wordt.

Er is duidelijk markt voor deze band, want ik zie en lees veel positieve reacties. Deze 'review' is dus ook vooral bedoeld voor mijzelf, zodat ik niet weer in dat zuigende moeras stap, als ik eens denk: 'Ufomammutt, wat was dat ook al weer'. Ik heb de plaat niet uitgeluisterd, dus ik onthoud mij van stemmen.

Fijne stonermetal, kan de logge sound prima hebben.