Fink - Beauty in Your Wake (2024)

'What would you call yourself' is de eerste single van dit album, heeft weer een sterke 'Fink" opbouw.

Ik dacht eerst 'mwah' maar na een aantal keer beluisteren is dit toch gewoon weer een prachtig Fink nummer. Hoe krijgt die man het toch telkens voor elkaar zeg... Laat dat nieuwe album maar komen!

Afgelopen weken veel gedraaid, fraai album.

Ja, deze komt direct weer goed binnen zeg. Fink raakt vaak geheel onterecht bij me in de vergetelheid. Fijn dat hij met dit nieuwe album weer op de radar staat.

Voor liefhebbers van intieme, emotioneel geladen singer-songwriter muziek is 2024 de Hof van Eden. Eerder dit jaar verschenen al boeiende albums van onder meer Iron & Wine, Kacey Musgraves, Lizzy McAlpine, Bill Ryder-Jones, Tom Odell en Nick Cave & The Bad Seeds. Nu halverwege het jaar voegt de Engelse zanger, songwriter, gitarist, en producer Fink zich toe aan deze rij.
Fink begon zijn carrière als dj en producer van elektronische muziek. Zijn muzikale interesse verschoof in de loop der jaren richting singer-songwriter muziek. In 2006 bracht hij zijn eerste akoestische album Biscuits For Breakfast uit. Een Engelse recensent merkte op dat "er een wonderbaarlijk intieme rokerigheid zit in Finks benadering van zijn liedjes." En dat is op zijn nieuwste plaat Beauty In Your Wake niet anders.
What Would You Call Yourself is de overweldigende opener van Beauty In Your Wake. Het lied verkent diepe, introspectieve vragen over identiteit en zelfdefinitie in situaties van isolatie en eenzaamheid. De bijna mantraïsche herhaling van de songtitel creëert een meditatieve sfeer, waardoor je je als luisteraar uitgenodigd voelt om ook na te denken over je identiteit en staat van zijn.
Bijna de gehele plaat is qua arrangementen klein en ingetogen gehouden. Zo ook in het lied Be Forever Like A Curse. De tekst barst het uit zijn voegen van de sterke metaforen die het gevoel van leren, vallen, opstaan en de vastberadenheid om ergens een thuis te vinden, symboliseren. ‘I blend right in like oil in water’ is een bijna achteloze zin in de songtekst waarin dit alles samenkomt en waar je al filosoferend genoegzaam in kunt verdwalen.
Follow You Down heeft een wat dreigend sinistere sfeer zonder afstotelijk te worden. De ogenschijnlijk eenvoudige tekst herbergt de beschrijving van iemand die een leidende rol speelt en hoe anderen dit pad van de leider volgen. Het woordgebruik, de structuur en de thematiek van dit nummer doen sterk denken aan de Engelse dichter Gerard Manley Hopkins, hetgeen bewijst dat Fink een verre van doorsnee songwriter is.
Het wiegende ritme van een akoestische gitaar op I Don’t See You As Others Do zorgt voor een moment van rust op Beauty In Your Wake. Maar laat je niet al te veel in de watten leggen door Fink, want hij eist gedurende de gehele plaat op verwachte én onverwachte momenten de aandacht op. Zo ook in dit lied, meer zeggen we er niet over. Luister (en verwonder) vooral zelf.
Het Damien Rice-klinkende So We Find Ourselves is prachtig in sfeer, klank en arrangement. Deze song gaat over een relatie die onverwacht en misschien onwaarschijnlijk is, maar met een sterk vertrouwen in een positieve uitkomst. De reflecties op tijd en verandering zorgen voor een verdiepende en tegelijkertijd optimistische toon. Beauty In Your Wake sluit af met When I Turn This Corner. Op het risico af té grote woorden te gebruiken roepen de reflectieve toon, de introspectieve aard en het muzikale karakter van deze albumafsluiter een gelijksoortige sfeer op als Pink Floyd’s album Dark Side Of The Moon.
Beauty In Your Wake is een hypnotisch dromerige plaat geworden die diep gevoelde levenservaring verwoordt naar existentiële vragen met een sterk filosofisch karakter. De overkoepelende thema’s als verlangen, eenzaamheid en identiteit zorgen driekwartier lang voor een persoonlijke sfeer, waarbij Fink de luisteraar uitnodigt om te reflecteren op zijn of haar eigen ervaringen en emoties. Daar zit hem dan meteen wel de kleine kanttekening die bij Beauty In Your Wake te plaatsen is. De plaat luistert prachtig, maar lijkt af en toe dwingend te zijn om je ertoe te zetten ook zelf retrospectief aan de slag te gaan. Zonder de intenties van Fink in twijfel te trekken of te bagatelliseren, soms wil je als luisteraar gewoon simpelweg kunnen ontspannen en luisteren om vervolgens niets te hoeven. Gelukkig is er dan – als je de woorden iets minder voorrang geeft, in luie stoel gelegen, lampen gedimd, gordijnen dicht – de muziek die tot je komt. Tien aantrekkelijke liedjes lang genieten van de eerder genoemde kenmerkende intieme rokerigheid van Fink. Of zoals Paul de Munnik ooit zong: ‘het is dat ik het roken ben ontwent, anders was dit een mooi moment…’

Recensie | Fink - Beauty In Your Wake | Nieuweplaat.nl

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fink - Beauty In Your Wake - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fink - Beauty In Your Wake
De Britse muzikant Fink keerde voor zijn nieuwe album terug naar zijn geboortegrond op het Engelse platteland en levert een intiem, maar ook bijzonder intens album af, dat steeds mooier en indringender wordt

Het was een paar jaar stil rond Fink, maar met Beauty In Your Wake laat Fin Greenall weer van zich horen. Samen met zijn vaste muzikale partners heeft de Britse muzikant een album gemaakt dat terugkeert naar zijn basis. Letterlijk omdat het album werd opgenomen in het Britse Cornwall, maar ook figuurlijk omdat het album in muzikaal opzicht terugkeert naar de Britse folk van weleer. Beauty In Your Wake is een relatief sober album, al kunnen de organische klanken op het album ook flink aanzwellen. De stem van Fin Greenall is mooi en ook in muzikaal en productioneel opzicht klinkt het album prachtig, maar het zijn vooral de songs die het album flink optillen. Ik ben geen groot Fink fan, maar Beauty In Your Wake is prachtig.

Het bespreken van een nieuw album van Fink is voor mij zeker niet vanzelfsprekend. Ik luister altijd naar de muziek van de Britse muzikant, maar het is tien jaar geleden dat ik voor het laatst een album besprak van het alter ego van Fin Greenall. In 2014 was ik behoorlijk enthousiast over Hard Believer, nadat ik in 2011 ook zeer te spreken was over voorganger Perfect Darkness. Alle albums die verschenen na Hard Believer heb ik laten liggen, nadat ik ze bij eerste beluistering zeker interessant vond.

Het is opvallend dat ik in mijn recensie van Hard Believer stel dat de muziek van Fink op ieder nieuw album weer anders klinkt, terwijl ik de muziek van de Britse muzikant de afgelopen tien jaar vooral hetzelfde vond klinken. Het is minstens even opvallend dat ik Hard Believer omschreef als een album dat de luisteraar diep raakt, terwijl de opvolgers dat in mijn geval niet deden.

Bij eerste beluistering vond ik zowel de muziek als de zang op alle sinds 2014 verschenen albums van Fink mooi, maar bij herhaalde beluistering kabbelde het me allemaal net wat teveel voort, waardoor geen van de recentere albums van de Britse muzikant bleef hangen. Het blijft bijzonder, want toen ik de afgelopen week, in voorbereiding op het verschijnen van het nieuwe album van Fink, weer eens luisterde naar Bloom Innocent uit 2019, begreep ik echt niet waarom ik dit album vijf jaar geleden niet heb besproken.

De Britse muzikant heeft deze week het geluk dat het aantal nieuwe albums zeer beperkt is, waardoor Beauty In Your Wake kon rekenen op mijn onverdeelde aandacht. Waar ik de vorige albums van Fink bij eerste beluistering mooi en interessant vond, maar bij meerdere keren horen de aandacht verloor, gebeurde dit keer precies het tegenovergestelde.

De eerste luisterbeurt van Beauty In Your Wake maakte op mij niet zoveel indruk. In muzikaal en vocaal opzicht had ik er niets op aan te merken en ook de kwaliteit van de songs vond ik direct in orde, maar het album deed verder niets met me. Door het beperkte aanbod van deze week heb ik het vaker geprobeerd met het album en na een paar keer horen veranderde er iets. Inmiddels vind ik Beauty In Your Wake echt prachtig.

Voor zijn nieuwe album verruilde Fin Greenall zijn vorige thuisbasis Berlijn voor zijn geboortegrond in het Britse Cornwall. Samen met zijn vaste medemuzikanten Tim Thornton en Guy Whittaker sloot de Britse muzikant zich op in een klein dorpje, waarna ook de gelouterde studiotechnicus Sam Okell, die in de fameuze Abbey Roads mocht sleutelen aan de opnames van The Beatles, aansloot als producer.

Het levert een intiem album op, dat behoorlijk sober, maar ook behoorlijk vol kan klinken. Het doet me meer dan eens denken aan de muziek waarmee Bon Iver, waarmee ik ongeveer dezelfde relatie heb als met de muziek van Fink, ooit doorbrak. Hoe vaker ik naar Beauty In Your Wake luister hoe mooier en intenser ik de vooral folky songs op het albums vind.

Het heeft zoals gezegd iets van Bon Iver, maar veel songs op het album doen me ook aan de songs van Nick Drake denken, die vaak beschikten over de onderhuidse kracht die ik ook op Beauty In Your Wake hoor en die bovendien makkelijk schakelden tussen intieme en bezwerende passages. Ik ga absoluut nog eens beter luisteren naar de vorige albums van Fink, die ik mogelijk niet op de juiste waarde heb geschat, maar voorlopig ga ik er van uit dat de Britse muzikant met Beauty In Your Wake een van zijn beste albums heeft gemaakt. Erwin Zijleman

De duisternis achter zich gelaten zoekt Fink op Bloom Innocent al voorzichtig het licht op. Door de kieren van het bestaan mengen de zonnestralen zich, en geven deze een optimistische glans aan het prachtige speelveld. Als de pandemie onze aandacht opeist houdt Fin Greenall met het akoestische Bloom Innocent Acoustic contact met de buitenwereld. Nog steeds hoopvol, en zelfs als de vooruitzichten nog niet goed zijn, trakteert hij in 2021 de trouwe luisteraar op het samen met zijn vaste medespelers drummer/gitarist Tim Thornton en bassist Guy Whittaker en met producer Sumit Bothra opgenomen IIUII (It Isnt’t Until It Is). De luisteraar centraal, in het midden. Geen nieuw materiaal, maar een heroverweging van oudere bestaande nummers.

Als dan nu eindelijk de langverwachte opvolger Beauty in Your Wake verschijnt, zijn Tim Thornton en Guy Whittaker uiteraard weer van de partij. Sam Okell neemt het stokje van Sumit Bothra over. Als technicus bij de Abbey Road studio’s zit Sam Okell het dichtste bij het heilige vuur, het is dan ook een voorrecht dat hij alweer ruim vijf jaar geleden voor de vijftigjarige release Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles onder handen mag nemen. Het is de bedoeling om die kenmerkende Fink folk-intimiteit van een groter geluid te voorzien, maar hiervoor niet de kracht van de singer-songwriter op te offeren. Het gezelschap vertrekt naar de geboortegrond van Fin Greenall in de meest uiterste zuidwestelijke laarspunt van Engeland. Daar in Cornwall vindt in een kapel te Zennor het hele opnameproces plaatst. Om zich in de avonden te ontspannen wijken ze naar de plaatselijke pub The Tinners uit. Er is dus weldegelijk sprake van een werkweek, en daar wordt in de nacht geen arbeid verricht.

Bijzonder, want in een nummer als het jazzy ritmische Be Forever Like a Curse is overduidelijk die nachtelijke sfeer tastbaar. Deze track is dan ook al eerder in 2022 voor de immigratie documentaire All You See geschreven. Toch past deze onmiskenbaar op de Beauty in Your Wake plaat. Een indrukwekkende song over de stigmatiserende vloek die vluchtelingen met zich meedragen. Je ontvlucht je eigen land omdat dit geen veilig grondgebied meer is, maar men verwelkomt je ook weer niet echt vriendelijk in de nieuwe woonplaats. In het filosofische kwetsbare What Would You Call Yourself zoekt Fin Greenall naar zijn eigen identiteit in een wereld die hij als fantasierijk kind al schiep. Hij stelt zichzelf de vraag of hij tevreden met zichzelf is. Als je dit naar behoren kan beantwoorden beseft iemand pas waar hij in het leven staat. Wees trots op de overwonnen duisternis, twijfel en tranen en geef die positie een naam. Gedurfd om hiermee te openen, alles wat volgt is dan namelijk niet relevant meer.

De The Only Thing That Matter countryrock is het logische vervolg, de kaalheid als startpunt. Fink voldoet hiermee aan de behoefte van de luisteraar en gebruikt zijn woorden om andermans ziel te raken. Eenvoudig met eenvoudige simpele akkoorden, meer heeft een song soms niet nodig. Nou ja, die violen en mandoline maken het wel af; de Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band erfenis van Sam Okell. It’s Like You Ain’t Mine No More is het loslaten van al het vertrouwde omdat dit in deze fase geen deel meer van het bestaan uitmaakt. Een andere zintuigelijke beleving, verfijnd gedetailleerd. In het psychedelische Follow You Down is Fink zelf de immigrant die als toerist naar India uitwijkt en een stukje cultuurbeleving steelt. Hij camoufleert een geleende Oosterse riff in zijn kenmerkende spel, waardoor de oorsprong lastig te achterhalen valt.

I Don’t See You As The Others Do opent de tweede kant van de plaat en ligt in het verlengde van What Would You Call Yourself. Het is de uitdaging om die herontdekte identiteit in spiritualiteit te ontleden en het gewijzigde pad te volgen. I Don’t See You As The Others Do heeft de kracht van een liefdesliedje, en misschien is liefde wel de meest pure emotie, dus dit is een groot compliment aan de liedjesschrijver. Het One Last Gift leerproces is een eerbetoon aan de muziek. Fin Greenall verloochent hier zijn techno achtergrond niet en bewijst dat folk best door house bas grooves begeleid mag worden. Dit is het universele geschenk waarin alle liefdes op subtiele wijze samenkomen. De kern geschild en gefileerd. De Don’t Forget to Leave Well folk-gospel benadrukt onbewust op een eenvoudige manier dat er zonder verleden geen toekomst is. De teksten bestaan al langer, maar hechtten zich voorheen niet aan de muziek. Het verwijst naar restmateriaal van de Resurgam plaat waar toeval een track met titel Not Everything Was Better in the Past op staat. Nu klopt het dus allemaal. Bijzonder dat er zoveel zelfverzekerdheid van uitstraalt.

So We Find Ourselves laat zich voorzichtig laagje na laagje uitpakken. Het is zo kwetsbaar, zo persoonlijk, waarbij Fin Greenall de woorden bijna fluistert om ze niet te laten breken. Een geschenk aan het nageslacht, met de zachtheid van kindvriendelijke piano-aanrakingen. De rock van de zelfverzekerdheid in de herziene oplossingen. When I Turn This Corner sluit letterlijk de opnamesessies af. Fink bedankt de inwoners van Cornwall voor de gastvrijheid. Dat elk afscheid zwaar valt is merkbaar in de weemoedige stemming die de song uitstraalt. Het mysterieuze karakter staat voor de heilige status van de kapel, het is bijzonder dat je in Gods huis grenzeloos je grenzen kan verkennen. De schoonheid van Beauty in Your Wake is niet zo zichtbaar aanwezig als op Bloom Innocent, maar bevindt zich in de diepere onderlagen.

Fink - Beauty in Your Wake | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Totaal niet bekend met Fink. Ik lees dat mijn voorgaande reviewers de beste man al veel beter kennen en ook allerlei bijbehorende namen, achtergronden en de veel betekenende teksten goed inschatten. Mooi dat ze die ervaringen hebben.

Ik kende de man zelf tot 4 dagen geleden totaal niet. Ben een slechte tekst doorgronder (voor mij is de stem altijd meer een instrument dan een boodschap brenger) en ik heb niet altijd de neiging om de muzikant te doorgronden.

Maar ik weet wel dat dit een verdomd goed groei album is.

Ah, de nieuwe plaat van Hugo Borst!

Hele mooie plaat, waarin Fink terug gaat naar de basis: organische muziek en dromerige zang. Het beste van een paar werelden.

Doen die recensie-herplaats schrijvers hier een wedstrijdje verplassen, of What’s Going On?

Niet Fink gerelateerd, maar ik erger me er dood aan.

Fink, altijd minimaal een ruime voldoende, maar dan hebben we het wel over de ondergrens. Deze plaat is er dan weer één die er een stukje bovenuit steekt. Het introspectieve karakter van zijn muzikale geluid, de bijpassende instrumentatie en de warme stem boren subtiel allerlei emotionele laagjes aan. Ook hier weer. De rusteloos zoekende piano aanslag in 'Follow You Down', de krachtige, maar stemmige opener 'What Would You Call Yourself', het zijn met precisie aangebrachte accenten, die deze mooie plaat van Fink kleur geven. Fijn dat 'ie van tijd tot tijd weer opduikt.

Het is geen verplassen. Het is omhoog sproeien. Het is verdruppelen. Of beter: nadruppelen - als in napraten. Clichés verpakt in een abominabele schrijfstijl die zich kenmerkt door een gebrek aan originaliteit, vreselijke pleonasmes en een overvloed aan elementaire grammaticale fouten en belabberde zinsconstructies. Doe mij maar de recensies van bijvoorbeeld beaster, die vertellen me in 4 regels doorgaans meer dan bovenstaande zelfbesprenkelingen. Maar goed, ieder zijn droomhobby, en wat onleesbaar is, hoeven we tenslotte niet te lezen.

Wat een nodeloos negatieve comments op mensen die de moeite nemen om albums uitgebreider te recenseren. Websurf dan niet naar een muziekforum, of zorg dat je zelf iets fatsoenlijks bij te dragen hebt. Motie van treurnis is in ieder geval voor jullie.

Speciaal voor jullie zal ik het kort houden (wel lezen dan hè?): prachtig, coherent album waarop Fink weer flink weet te overtuigen. Tijd om deze man een keer live te gaan aanschouwen.

Dat kan korter!!

prachtplaat van een artiest die ik altijd links heb laten liggen. onterecht blijkt nu want dit is echt vakmanschap. kan nog even mijn top 10 in van dit jaar op het nippertje.

Tip:Versterker iets verder open zetten of luisteren met een koptelefoon. Anders mis je de details en loop je het risico dit album verkeerd te beoordelen.

Fink heeft me bij de pink.
Ik heb al z'n platen....prachtig...op de juiste momenten....