Locrian - End Terrain (2024)

Ik blijf me soms verbazen over de vele sub genres en vooral de mix daarvan binnen de hedendaagse metal. Zo hebben we hier te maken met een bijzonder(e) intrigerende, (experimentele) mix van o.a. ambient, drone, shoegaze, post-, en blackened metal.

Op het spoor gekomen door o.a. To The Teeth | Substack, de muziekblog van Peter van der Ploeg (ook van de Zes Losse Tanden podcast).

Dat is het mooie van het volgen van podcasts en muziek blogs, dat je soms in aanraking komt met onverwachte nieuwe ontdekkingen waar je anders niet zo snel op zou zijn gekomen, maar die je muzikale horizon nog weer verder verbreden...

(die Zes Losse Tanden podcast is ook een aanrader trouwens)

Mocht dit jullie pad nog niet gekruist hebben, dan moet ik jullie toch op z'n minst even opmerkzaam maken ABDrums en Apollo

't is dat ik net genomineerd heb hier, maar hier zit voor mij ook wel een kandidaat in voor m'n volgende beurt...

Ik heb het geduld niet voor podcasts, maar ik zal het toch eens een kans geven. Ben benieuwd, klinkt aan een kant heel interessant, maar de 'drone'-tag maakt mij wat sceptisch. Ik meld mij later weer, dank voor de tip.

Het podcastformat is ook zeker niet voor mij weggelegd, daar ik er ook geen geduld voor heb. Jammer dat sommige geweldige releases dan aan me voorbij gaan, maar het is niet anders. Drone maakt mij ook enigszins huiverig, maar ik zal het één dezer dagen eens opzetten. Ben benieuwd.

Het duurt mij te lang voordat de muziek op gang komt (track 2), of het komt op gang, maar tussendoor zit ik maar te wachten tot er weer wat gaat gebeuren (track 5). Die tussenstukken klinken ook vrijwel hetzelfde. Ik merk dat ik als het ware ga uitzoomen zoals een drone en er dus afstand ontstaat tussen mij en de muziek, het gaat echt volledig langs mij heen. Ik heb niet het hele album geluisterd, enkel track 1, 2 en 5, dus geen stem, maar ik laat het hierbij.