Cockney Rebel - The Psychomodo (1974)

Cockney Rebel op z'n best.

Cockney rebel op zijn best vind ik toch het album human menagerie, waar sebestian op staat.

Inderdaad. Maar wel na The Human Menagerie. Maar goed, hier staan ook niet veel zwakke nummers op (Singular Band), alleen grijpt de muziek me minder dan op hun eerste plaat.

Overigens wel mooi gegoochel met woorden hier en daar.

tumbling down hoort ook wel bij de lijst van nummers die op me begravenis gedraaid moete worden

de rest is ook heel erg goed trouwens


wat ook een heel goed steve harley & cockney rebel album is is 'quality of mercy' met het lekker stevige rock-nummer 'the last feast'

4,5*

Ik vind deze toch oook zeer de moeite waard,draai Ritz en Cavaliers na elkaar en je weet wat ik bedoel.Deze nummers komen in de buurt of vind ze misschien wel mooier dan Sebastian

sweet memories aan deze plaat!

Net weer eens gedraaid en het valt me echt op hoe weinig stemmen zijn uitgebracht op deze topplaat. Er zit heel veel in: van het neurotische zoals je dat later ook bij XTC met name vindt (Sweet Dream en Psychomodo) tot songs als Sling It en Tumbling Down die dan weer een soort preambule vormen op Britpop.

Was ook blij toen ik dit album op vinyl vond met deze hoes, heb vroeger zelf een US versie gehad (met een heel andere hoes, die ik niet heb terug kunnen vinden).

Niets minder dan briljante plaat. Dat Steve Harley vrolijke, ietwat geschifte en catchy tunes kon schrijven wisten we al maar met The Psychomode toont ie toch echt aan wel heel bijzonder te zijn. Met een enorm rijk geluid waarvoor het ene moment een orkest wordt uitgetrokken en het andere bizarre samples met meesterlijke geluidspatronen is dit zondermeer z'n beste plaat. 'Tumbling Down' mag wat mij betrteftf direct in een overzicht komen te staan met beste ballads ooit.

Ik ben het met je eens dat dit een briljante plaat is maar zijn beste is imho nog steeds The Human Menagerie.

Steve Harley & Cockney Rebel levetden een aangename bijdrage in de tijd van de Glamrock.
Behoorde ook wel in de eredivisie van dat genre.
De band rond Harley ging net als arty- generatiegenoten wat meer de diepte in.
Frivool, vaker wat orchestraal, maar ook catchy en inventief.
Dat het vrij snel op hield na pakweg 1977, zal ongetwijfeld te maken hebben gehad met onvermijdelijke veranderingen binnen de popmuziek.
Punk en New Wave sloegen op een bepaald moment keihard toe en zoals vaker hadden veel acts geen passend antwoord.
Maar in "74" was er nog geen vuiltje aan de lucht.
Deze plaat past ook perfect in die tijd.
Een heel stabiel album, vol met originele vondsten.
Prima musici ook, in staat om de songs de juiste impact te geven die nodig is.
Harley's stem is raar, moet je zin in hebben, maar linkt prima met het gebodende.
Best veel stijlen ook verwerkt in de songs.
Beetje vaudeville, folk, orchestrale pop en vinnige rock.
Afwisseling zat en in dat kader licht en wat zwaarder.
Geen superhit hier. Mr.Soft was als single het uithangbord voor dit album, maar is duidelijk geen Sebastian.
Toch wat crackin' tracks hoor.
Ritz is geniaal imo en Tumbling Down is een sterk uitgebouwd pareltje.
De twee uitblinkers op dit werkje.

Fraai tijdsdocument die door de frisheid en eigenwijze de tand des tijds prima heeft door staan.
Gaat alsnog in de collectie komen.

Halfje verhoogd.
Ik vind 'm net even geraffineerder en inventiever dan het ook al niet misselijke debuut.
Scheelt ook als je klassebakken songs als Ritz, Cavaliers, de titelsong, Mr.Soft en het melancholische Tumbling Down hebt.
Meer highlights dus vooral.

De betere glamrock, en deze plaat kan met gemak in het rijtje van de creatiefste uit die periode.
Goed bedacht, afwisselend en boeiend van begin tot eind.

goed gezegd bikkel; Tumbling Down is ongeveer tegenovergesteld aan Mr. Soft; en beiden klasbakken !
dit is heerlijke jaren 70 muziek, die me ergens aan de band 'Love' en ook wel de 'Waterboys' doet denken.