Steve Harley + Cockney Rebel - The Best Years of Our Lives (1975)
mijn stem
57 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
Introducing "The Best Years" (1:07)
-
The Mad Mad Moonlight (4:32)
-
Mr. Raffles (4:32)
-
It Wasn't Me (6:04)
-
Panorama (5:39)
-
Make Me Smile (Come Up and See Me) (4:01)
-
Back to the Farm (5:54)
-
49th Parallel (3:14)
-
The Best Years of Our Lives (5:49)
-
Another Journey * (2:52)
-
Sebastian [Live at Hammersmith Odeon] * (10:53)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
40:52
(54:37)
Links
Last.fm
2
geplaatst: 17 maart 2024, 15:35 uur
Daarstraks in de auto stond NPO Radio 1 op, waar Make Me Smile werd gedraaid. Bij thuiskomst bleef ik zitten om het liedje uit te luisteren, om vervolgens de presentator te horen vertellen dat zanger Steve Harley vandaag is overleden. Gelijktijdig zie ik een berichtje binnenkomen van een vriend met hetzelfde nieuws.
Ik ontdekte het liedje pas nadat het een hit was geweest. In april '75 reikend tot #5 in de Nationale Hitparade, luisterde ik toen nog niet actief naar popmuziek. Dan moest je het eind jaren '70 dus hebben van de radio, al denk ik dat het kwartje pas in de jaren '80 viel.
In de jaren '90 kocht ik de elpee voor een prikkie (inmiddels weer "kwijt"
) om te constateren dat het liedje voor mij hét hoogtepunt van de plaat was. De rest viel wat tegen. Ik had het meer Bowie-achtig of Roxy Musicish verwacht, maar op kant 1 staat na een bijzondere introductie vooral mainstream pop. Eerst het uitbundige The Mad, Mad Moonlight, daarna wordt het kalmer. Een vleugje reggae in Mr. Raffles en het met blazers georkestreerde Panorama als andere kleine hoogtepunten.
Kant twee begint met de hit, die niet alleen bijzonder is door de zangstijl van Harley, maar ook dankzij de akoestische gitaarsolo, doordat het nummer enkele stiltes kent én omdat ik ontdekte dat 'onze" Yvonne Keeley hier achtergrondzang deed. Haar leerde ik kennen van die hit met Scott Fitzgerald If I Had Words, een nummer dat zelfs mijn ouders konden waarderen, op de bank zittend en TopPop meekijkend.
Met Back to the Farm dient zich evenwel het tweede nummer aan in het hoekje van artrock en wederom een fraaie solo op de Spaanse gitaar. Daarna verrassend funk in 49th Parallel, waarna het titelstuk ondanks een sirene in het begin kalm afsluit.
Steve Harley, rust in vrede.
Ik ontdekte het liedje pas nadat het een hit was geweest. In april '75 reikend tot #5 in de Nationale Hitparade, luisterde ik toen nog niet actief naar popmuziek. Dan moest je het eind jaren '70 dus hebben van de radio, al denk ik dat het kwartje pas in de jaren '80 viel.
In de jaren '90 kocht ik de elpee voor een prikkie (inmiddels weer "kwijt"
) om te constateren dat het liedje voor mij hét hoogtepunt van de plaat was. De rest viel wat tegen. Ik had het meer Bowie-achtig of Roxy Musicish verwacht, maar op kant 1 staat na een bijzondere introductie vooral mainstream pop. Eerst het uitbundige The Mad, Mad Moonlight, daarna wordt het kalmer. Een vleugje reggae in Mr. Raffles en het met blazers georkestreerde Panorama als andere kleine hoogtepunten. Kant twee begint met de hit, die niet alleen bijzonder is door de zangstijl van Harley, maar ook dankzij de akoestische gitaarsolo, doordat het nummer enkele stiltes kent én omdat ik ontdekte dat 'onze" Yvonne Keeley hier achtergrondzang deed. Haar leerde ik kennen van die hit met Scott Fitzgerald If I Had Words, een nummer dat zelfs mijn ouders konden waarderen, op de bank zittend en TopPop meekijkend.
Met Back to the Farm dient zich evenwel het tweede nummer aan in het hoekje van artrock en wederom een fraaie solo op de Spaanse gitaar. Daarna verrassend funk in 49th Parallel, waarna het titelstuk ondanks een sirene in het begin kalm afsluit.
Steve Harley, rust in vrede.
* denotes required fields.
* denotes required fields.