Guided by Voices - Earthquake Glue (2003)

Een nanoseconde lang tijdens het beluisteren van "Universal ..." bedacht ik volgend godsgruwelijk scenario: "Stel je eens voor dat Rob Pollard's liedjesbron leeg komt te staan"

Een jaar later werd ik gerustgesteld door deze plaat, alweer vol mooie, manke liedjes over - ja, over wat eigenlijk??

Wasmachines, indianen, UFO's, allemaal passeren ze de revue in het Guided by Voices-universum

My kind of soldier , I'll replace you with machines , The Best of Jill Hives , ... nooit zullen ze terechtkomen in het "klassieke" rockpantheon. In mijn popmausoleum komen ze dus wél terecht

Vraag me trouwens nog altijd af waarom ik altijd die Guided By Voices-foto in mijn portefeuille zitten heb

Ja, ik ben eigenlijk ook wel benieuwd

Bestaat er eigenlijk wel zoiets, een foto van Guided By Voices?Meester Pollard trok tenslotte bij elk nieuw album weer een nieuw blik muzikanten open. Dat waren dan meestal een stel kettingrokende, bierzuipende bijna-zwervers. Ik vroeg me toch altijd af waar hij al dat gajes vandaan haalde! Hoewel...hij oogde eigenlijk zelf ook als een van hen. Maar dat rijmt dan weer niet met zijn Songschrijverskwaliteit ofzo.....

Desalniettemin blijft dit voor mij de ultieme band van de jaren-90 voor mij: 2 fantastische concerten meegemaakt (al dacht de pers daar anders over...zoals altijd) en stuk voor stuk juwelen van albums (vanaf Bee Thousand dan).

Hulde, hulde, hulde (ik kan het niet vaak genoeg zeggen)

De foto zit er nog steeds, samen met een artikeltje ten tijde van Mag Earwhig!

Zo rond '97 ging ik meer en meer inzien dat deze groep godsgruwelijk dicht in de buurt kwam van mijn "ideale" popmuziek: idioot, gemeend, uit het hart, snerend, vergezocht, simpel, de hemel bestormend, huilend op een stoel ... de groep verzoende alle tegenstrijdigheden

En natuurlijk die Robert Pollard die teksten zong alsof ze tussen het eten en de afwas snel-snel op papier gekrabbeld waren




Ja, het feit dat Pollard zeker zeven à acht geheide hits plompverloren onafgewerkt op een plaat zwierde ... had een charmerend effect op mij

Zoiets van: "If you don't like it ... well go to hell"



Hulde ... voor Robert Pollard nogmaals

Dit was mijn GBV-kennismaking, een paar jaar terug op de kop getikt voor vijf euro, en ik vond hem wel leuk. Daarna de verzamelaar gekocht, en die vond ik ook wel leuk. Misschien waag ik me nog ooit aan andere reguliere albums.

Aardig album. Doordat veel nummers zo kort zijn, blijft het redelijk boeiend. Ook de hoes is (mede) van Pollard.