Akhlys - House of the Black Geminus (2024)

Wat een bruut album weer van Akhlys. Vanaf de eerste noten van The Mask Of Night-Speaking is duidelijk dat de band niet klakkeloos voortborduurt op het geprezen Melinoë. De industriële accenten geven dit album een geweldige nieuwe dimensie. Akhlys klinkt nóg overweldigender en angstaanjagender dan op de voorganger.

De productie van dit album klinkt enorm opgeblazen en gaat continu in het rood. Dat maakt het ook dat ik nog een beetje worstel met dit album. Onderscheid tussen synths en gitaar is lastig te maken door de vele lagen van de muziek en de effecten op het gitaargeluid. Op het epische Sister Silence, Brother Sleep vraag je je af of er überhaupt gitaar aan te pas komt. Tegelijk klinkt het album hierdoor enorm imponerend. De band laveert continu tussen dungeon synth en zwarte razernij.

Vooralsnog vind ik hetgeen dat Akhlys op House Of The Black Geminus laat horen interessanter dan op Melinoë, ondanks de productie. Voorlopig plak ik vier sterren op deze plaat, al heb ik zeker nog meer tijd met dit album nodig. De tijd zal leren of mijn waardering toe- of afneemt.