Aquilus - Bellum II (2024)

Vandaag tijdens het racefietsen heb ik voor het eerst in lange tijd echt aandachtig naar dit album kunnen luisteren en ben ik tot de constatering gekomen dat het zonde is dat hij niet meer tijd heeft gekregen bij me. Dit had makkelijk een (hoge) jaarlijstnotering op kunnen leveren namelijk. Helaas mocht dat niet baten, er zitten ten slotte ook maar 24 uur in een dag en 366 (het was een schrikkeljaar ja) dagen in het jaar...

De songs op dit album zijn unaniem sterk, maar de twee langste krakers - Nigh to Her Gloam en My Frost-Laden Vale - steken er toch met kop en schouders bovenuit. In de verte doet het geluid van Aquilus me aan Wintersun denken, hoewel laatstgenoemde band uiteraard is geworteld in de powermetal in plaats van black metal. Dat geldt overigens ook voor de manier waarop het album is geproduceerd, iets waar ik naar alle eerlijkheid toch nog wel wat aan moet wennen. Ergens vind ik de productiestijl erg bij het mengelmoesgeluid van Aquilus passen en de composities lijken ervan te profiteren, maar ik zal meerdere luisterbeurten aan dit album moeten besteden alvorens een weloverwogen oordeel te kunnen vellen.

Voorlopig kan ik hier zeker een ruime 4* aan kwijt. Eens afwachten of die score met enkele extra luisterbeurten nog wat hoger uit kan vallen. Na vanmiddag durf ik de conclusie wel te trekken dat die kans er dik in zit.

Misschien ook wel iets voor jou, Juul1998B, dit atmosferische black metal album dat zowel neoklassieke elementen en folkelementen verwerkt en verpakt in werkelijk intrigerende composities. Eentje die niet mag ontbreken in jouw prille black metal reis.