Nocturnus AD - Unicursal (2024)

Met 'Unicursal' grijpt de groep rondom Mike Browning opnieuw terug naar een kosmisch verleden waarin een onstuimig metalgeluid wordt gekoppeld aan hypnotiserende synthklanken. Alsof het nog nooit 1992 is geworden staan we middenin een grijs verleden waarin Nocturnus AD een vernieuwende speler was.

Dus de nostalgie viert bij mij de boventoon. Wat leuk is, is dat Nocturnus AD hier in de basis klinkt als een ruwe Morbid Angel. Niet gek omdat Browning zelf nog op de demo's en op 'Abominations Of Desolation' te horen is. Het valt mij op dat dat heel sterk in nummers als 'The Ascension Throne of Osiris' en 'Hod, The Stellar Light' ingemetseld is. Daarbovenop horen we de overbekende sci-fi geluiden die Nocturnus tot Nocturnus maken.

Het enige wat me wat tegenvalt is de vermoeid klinkende vocale bijdragen van Browning. Het is al een relatief lang album en dan helpt die weinige puf niet. Voor de rest is er best veel te genieten op deze hotseknotsmetal plaat.

Als jij positief bent over een moderne metalplaat, moet het wel wat ijn, Edwynn. Ik keek nog even op hun Bandcamppagina, maar daar is de tekst donkergrijs op een zwarte achtergrond (hoe metal wil je hebben). Ik heb altijd een zwak gehad voor Nocturnus, toch één van de meest interessant deathmetal-bands die ik ooit heb leren kennen.

De hoes is raar en psychedelisch. Niet zo gaaf als die oudere hoezen. Gek toch, dat oudere hoezen fijner zijn dat dat digitale geklungel van tegenwoordig. Nu lijken alle hoezen van alle genres op elkaar, want dit had zo een trance of pysbient-plaat kunnen zijn.

Ik zal deze eens opzetten als mijn omgekeerde truckerspet er eens naar staat.

De hoes representeert de muziek niet helemaal. Het is gewoon een nostalgische trip.

Vooral in de 2e helft van Mission Malkuth en Hod, the Stellar Light krijgt de muziek toch best wat psychedelische trekjes. Dit zijn wat mij betreft ook met afstand de beste nummers op deze plaat. Ben het wel met Edwynn eens dat de vocalen van Mike Browning het net niet zijn (en dat waren ze eerder eigenlijk ook niet bij Nocturnus). Het is geen zingen en geen grunten, maar voornamelijk het vrij monoton uitstoten van losse lettergrepen. Over het geheel toch een heel degelijke plaat dit.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Aanvankelijk had ik dit album links laten liggen, want Paradox was me immers ook niet erg bevallen. Uiteindelijk heb ik via Youtube toch het album even gecheckt en op basis daarvan de CD in huis gehaald. Zoals hier al door anderen is aangehaald, is Unicural een nostalgische trip naar de vroege jaren '90 toen The Key en Thresholds uit de koptelefoon van mijn Diskman raasden. De magie en het onstuimige van met name het debuut is er niet helemaal meer, maar het eigenzinnige geluid van Nocturnus leeft absoluut voort op Unicursal.

Score: 72/100

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl