Evergrey - Theories of Emptiness (2024)

Deze zweedse band is productief de laatste vijf jaar met maar liefst vier albums, stuk voor stuk de moeite waard. Ook ditmaal is het weer genieten van een reeks prima tracks, vol sterke zangpartijen en heerlijk zware gitaarriffs. Ik moet wel zeggen dat Evergrey hier naar mijn smaak iets te vaak voor het grote gebaar gaat, met makkelijk mee te zingen refreintjes en tracks met een duidelijke stadion-vibe. Je ziet het publiek in gedachten al meezingen. Gelukkig weet men op cruciale momenten alsnog te overtuigen, met krachtige songs als We Are The North en vooral het magistrale Cold Dreams, met een gastrol voor Katatonia's Jonas Renske. Zodra daar die grunt wordt ingezet... kippevel.

Nou, dat is dus precies mijn gedachte.

Momenteel draait dit album hier, terwijl ik orde probeer te scheppen op zolder. Vraag ik me opeens af: vielip, wat vind jij hiervan? Ben benieuwd!

Ik zal hier geen recensie van maken, want ben nog in dubio. Kom hier omdat dit in juni volgens Aardschok 'CD van de maand' was. Enerzijds is duidelijk dat Theories of Emptiness goed in elkaar zit: composities, uitvoering, productie (niet dichtgesmeerd, hoera!).
Anderzijds denk ik na zo'n twee, drie nummers dat met name de zang wel eentonig en vlak wordt. Beetje te lief. Maar ja, kwestie van smaak, denk ik.
Die grunt in Cold Dreams die hierboven wordt genoemd is inderdaad lékker, maar zo laat (track 9) en zo kort! Ik ga er nog eens op kauwen, ook eens kijken wat een maat in de buurt hiervan vindt.

Ik leerde Evergrey vele jaren terug kennen. Gok rond 1999 ofzo. De albums, In search of truth, Solitude+Dominance+Tragedy en ook nog wel Recreation day heb ik destijds heel veel gedraaid. En met name de eerste twee vond ik geweldig. Daarna heb ik bij elk album nog wel de moeite genomen om het te checken maar ik werd amper meer geraakt. Inmiddels had ik ze ook een paar keer live gezien en dat was telkens een grote teleurstelling. Ik werd een beetje Evergrey moe ofzoiets voor m'n gevoel. En je hebt gelijk wat betreft de zang en stem; je moet er van houden. Een heel album lang trek ik hem slecht.

Wat betreft dit album; Henk van No Dust zei laatst al dat deze wel weer erg goed is. Dus misschien moet ik 'm maar eens een kans geven

Eerst maar eens streamen... De combi van riffs met zang is lekker, maar toch... Bij mij treedt na 3 nummers verzadiging in, ik mis pakkende climaxen geloof ik. Over een paar weken nog eens proberen.

Ik heb de twee oudere albums die ik hierboven noem maar weer eens via Spotify geluisterd op m'n werk afgelopen week. Eerlijk gezegd kwam ik er moeilijk doorheen. Laat ik gelijk zeggen dat ik met name op In search of truth alle nummers zeker wel goed vind. Alleen ben hou ik het geen heel album lang vol. Ergens halverwege betrapte ik me erop dat er al 2 nummers voorbij waren gekomen zonder dat ik het in de gaten had. Kan ook komen omdat ik druk was met werken natuurlijk