The Rumour - Max (1977)

Terwijl de Engelse popbladen druk waren met het nieuwe fenomeen punk, gingen de wegbereiders uit de pubrock gewoon door. Zoals The Rumour, de begeleidingsgroep van Graham Parker. Wie er op Max in diens plaats moest zingen? Gewoon, iedereen om de beurt.
Drie van hen waren veteranen. Zij hadden in hun vorige groepen een schat aan ervaring opgebouwd in het pubrockcircuit. Gitarist Brinsley Schwarz en toetsenist Bob Andrews zaten voorheen in Brinsley Schwarz, gitarist Martin Belmont zat in Ducks Deluxe (guitar) en was daarvoor roadie bij Brinsley Schwarz. Relatief onervaren waren bassist Andrew Bodnar en drummer Stephen Goulding, maar daarmee waren ze ook flexibeler: beiden zouden nadien bij de nodige artiesten binnen de new wave gaan spelen.

Op de hoes zie je de vijf in een flipperkastenhal, qua muziek zet men in een tiental liedjes aangename (pub)rock neer. Het langste nummer is Jet Plane met z'n dikke vier minuten, de kortste is This Town en die blijft ruim onder de drie minuten.
Mijn grootste favoriet is Hard Enough to Show met zijn springerige pianospel, reggaegitaar en swingende ritmewerk en gastblazers. Het is alsof ik werk van Elvis Costello hoor, maar de heren schreven het toch echt zelf. Maar ook het steviger Mess With Love is aangenaam. Of I'm Gonna Make You Love Me, een soulcover uit de stal van Motown, dat een heerlijk rockend jasje meekreeg. Meer r&b/soul kreeg Looking After No. 1 en soulmelancholie klinkt in Do Nothing Till You Hear From Me. Maar ook popliedje I'm So Glad heeft z'n zwarte invloed. 'Witte mannen met zwarte muziekwortels' is dus de rode draad, blue-eyed soul in rocksaus gemarineerd.

In het oeuvre van The Rumour is Max een vergeten plaat en niet zozeer omdat hij nog maar net op MusicMeter staat. Op mijn streamingplatform ontbreekt hij en zelfs op YouTube is de plaat niet als full album te vinden. Ten onrechte! Ik geef 'm nu een 7,5 als schoolcijfer en mogelijk groeit hij uit naar een 8.

Veel variatie op mijn reis door punk en new wave, geleid door mijn afspeellijst. Momenteel bevind ik me in de maanden juli-augustus 1977. Ik kwam hier vanaf de Australische punk van The Saints met single This Perfect Day en vervolg met de Britse punkgroep The Adverts en een volgend liedje dat de Britse hitlijst haalde: Gary Gilmore's Eyes.