The Adverts - Crossing the Red Sea with the Adverts (1978)

fantastisch album!

Heerlijk Punk album... Great British Mistake vindt ik een van de beste britse punk nummers ooit gemaakt!

The Adverts - 'One Chord Wonders' (1977)
Overal hadden The Adverts te horen gekregen dat ze meer dan één akkoord moesten kunnen spelen. Behalve bij Stiff Records, waar de punkgroep (met de vrouwelijke Gaye Advert op bas!) deze superstrakke autobiografische debuutsingle uitbracht.


Dus even het label wijzigen

Weer een nagenoeg geheel verwaarloosbaar punk album. Safety in Numbers is nog wel een aardig nummer, maar de zanger heeft een vervelende stem en ook de instrumenten beheersing is nihil, wat wellicht inherent is aan het genre. Wat mij persoonlijk betreft is alleen het debuutalbum van de Sex Pistols en de eerste opgenomen nummers van de Joy Division geweldige punk.

sublieme 70s UK punk plaat...een van mijn favorieten!

Ik vind persoonlijk dit een veel betere plaat dan het gruwelijk overschatte album van the Sex Pistols

Terwijl de "oudjes" van The Rumour op eigen benen een album uitbrachten zonder frontman Graham Parker, was punk in het Londen van 1977 dé nieuwe trend. Zo waren daar The Adverts, die opvielen met hun vrouwelijke bassist met ravenzwart haar en dito leren jas. Indertijd ontgingen ze mij, tot ik ze zag bij de BBC bij TOTP2, ergens rond 2002.
Dit met de zeer aangename single Gary Gilmore's Eyes, dat in september 1977 #18 haalde in de Britse hitlijst, maar vreemd genoeg niet hun debuut Crossing the Red Sea with the Adverts, dat in maart '78 één week in de albumlijst stond, te weten #38. De hit ging over iemand die andermans ogen krijgt getransplanteerd en de wereld door diens ogen bekijkt. Oorwurmpje!

De elpee bevat veel meer aangenaams. Daarbij enkele nummers die eveneens als single verschenen maar niet de hitparade haalden. Mijn favorieten: opener One Chord Wonders dat ook al zo'n mooi verhaal vertelt, nu over een band op het podium die zich afvraagt wat het publiek ervan vindt; de titel van Bored Teenagers intrigeert eveneens. Of Safety in Numbers met een kritische tekst over meelopers in new wave.
Opvallend is de lenige stem van Tim 'T.V.' Smith, wiens uitvoeringen me doen denken aan die van Russell Mael van Sparks. De derde grote favoriet is Bombsite Boy dat kant 1 afsluit.

In 1981 is de groep na een geflopt tweede album in '79 uit elkaar, maar verschijnt dit Crossing the Red Sea with the Adverts met toch nog Gary Gilmore's Eyes in het vinyl geperst. Energieke punk, niet per se hard maar wel met sympathieke rammelgitaren van Howard Pickup, die qua verschijning doet denken aan Wilko Johnson van Dr. Feelgood.
In februari 1978 kwam het bericht dat drummer Laurie Driver de groep had verlaten en een nieuwe groep ging beginnen: "( ...) but not a punk band, 'cos that’s all finished!” Zijn stuwende spel was echter heerlijk bij deze band, die gratis extra aandacht verwierf door de gereserveerde bassiste Gaye Advert, de eerste Londense punkvrouw die in een band bekendheid kreeg.

Mijn reis door punk en new wave vervolgt met Wreckless Eric, wiens single Whole Wide World eveneens in augustus 1977 verscheen. Te vinden op zijn titelloze debuut dat - alweer eveneens - bij Stiff het jaar erop uitkwam.

PS: in mijn reis door new wave ben ik inmiddels bij The Adverts' tweede album aanbeland. Dan ontdek ik dat in mijn bovenstaand bericht een omissie staat: op het debuut staat namelijk het venijnige No Time To Be 21, dat als single in februari 1978 #34 haalde.

En bovendien is het slogan van de Britse tournee die ze in 1977 met labelgenoten The Damned deden te mooi om onvermeld te laten:
"The Damned can now play three chords, The Adverts can play one. Hear all four of them at [datum + zaal + plaats]". Zie de originele poster.