Cassandra Jenkins - My Light, My Destroyer (2024)

Oh hier kijk ik enorm naar uit; haar vorige album echt uitgegroeid tot persoonlijk favorietje.

Ja, eens. Nieuwe nummer klinkt ook weer goed.

Cassandra Jenkins - cassandrajenkins.com

En ook tweede nummer is uit:
Cassandra Jenkins - cassandrajenkins.com

Petco klinkt iets minder bijzonder op eerste gehoor, benieuwd of ze de kracht van het vorige album vast kan houden

Edit: dit was al het derde nummer. Na Only One, het schitterende Delphinium Blue nu dus Petco.

Nieuwe ontdekking voor mij en de eerste luisterbeurt is aangenaam.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cassandra Jenkins - My Light, My Destroyer - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cassandra Jenkins - My Light, My Destroyer
An Overview On Phenomenal Nature was misschien wel de grootste verrassing van 2021 en ook met My Light, My Destroyer levert de Amerikaanse muzikante Cassandra Jenkins weer een mooi en fascinerend album af

Er ging een flinke worsteling vooraf aan de release van My Light, My Destroyer, maar uiteindelijk vond Cassandra Jenkins de juiste weg. Het is een weg die minstens net zo intens en avontuurlijk is als die op het terecht zo bejubelde An Overview On Phenomenal Nature, maar Cassandra Jenkins slaat ook nieuwe richtingen in. My Light, My Destroyer is een album zonder opsmuk, maar net als op het vorige album gebeurt er van alles in de muziek van de Amerikaanse singer-songwriter, die ook dit keer overtuigt met haar stem. Natuurlijk mist My Light, My Destroyer de sensationele verrassing van zijn voorganger, maar een minder album is het zeker niet. Integendeel. Jaarlijstjesmateriaal, dat is zeker.

Cassandra Jenkins leverde aan het begin van 2021 met An Overview On Phenomenal Nature een van de mooiste albums van het betreffende jaar af. Het album stond aan het eind van 2021 dan ook hoog in mijn jaarlijstje en achteraf bezien schat ik het tweede album van de Amerikaanse muzikante nog wat hoger in. Op An Overview On Phenomenal Nature maakte Cassandra Jenkins makkelijk indruk met haar mooie stem en haar ingetogen en intieme maar ook zeer fantasierijke songs en imponeerde ze met een samen met producer Josh Kaufman in elkaar gesleuteld geluid vol fascinerende details. Het album was bovendien voorzien van een bijzondere emotionele lading die was ingegeven door de trieste dood van de bevriende muzikant David Berman (Silver Jews, Purple Mountains).

De afgelopen weken doken al een aantal zeer lovende recensies op van het nieuwe album van Cassandra Jenkins in onder andere Mojo en Uncut, waardoor ik met bijna onrealistisch hoge verwachtingen begon aan My Light, My Destroyer. Cassandra Jenkins maakte haar nieuwe album met een indrukwekkende lijst gastmuzikanten en deed voor de productie een beroep op Andrew Lappin. De Amerikaanse producer is misschien niet zo bekend als Josh Kaufman, maar leverde de afgelopen jaren fraai werk af voor L’Rain, Yumi Zouma en Madison McFerrin.

My Light, My Destroyer opent subtiel met een ingetogen folksong waarin de mooie stem van Cassandra Jenkins wordt omgeven door fraaie en sfeervolle klanken. De Amerikaanse muzikante had me met deze fraaie openingstrack direct te pakken, maar had vervolgens nog wel wat verrassingen in petto. In de tweede track spelen gruizige klinkende gitaren een belangrijke rol en schuift Cassandra Jenkins flink op richting indierock, al behoudt ze door de zang haar eigen geluid.

My Light, My Destroyer is een album dat continu van kleur verschiet. De flirt met indierock wordt gevolgd door een broeierige en atmosferische track met deels gesproken tekst, waarna een kort intermezzo wordt gevolgd door een zeer sfeervolle en warm ingekleurde song, die heen en weer schuift tussen folk en rock. Later op het album eisen strijkers en blazers de aandacht op, maar de instrumentatie staat altijd in dienst van de songs en van de mooie stem van de Amerikaanse muzikante.

De muziek van Cassandra Jenkins deed me op An Overview On Phenomenal Nature met enige regelmaat denken aan de muziek van Aimee Mann en dat is ook een naam die veelvuldig opkomt bij beluistering van My Light, My Destroyer en dat is wat mij betreft een groot compliment. Die vergelijking is vooral relevant voor de wat toegankelijkere popsongs op het album, want Cassandra Jenkins zoekt op haar nieuwe album ook het experiment met ‘field recordings’ en intermezzo’s, die de songs aan elkaar breien.

Net als haar vorige album is ook My Light, My Destroyer een album waarop van alles gebeurt, maar op een of andere manier klinken haar songs nog altijd of ze zijn teruggebracht tot de essentie. Het maken van My Light, My Destroyer was na alle ellende die vooraf ging aan An Overview On Phenomenal Nature en het onverwachte succes van dit album een enorme worsteling en die is af en toe hoorbaar. Op hetzelfde moment is ook My Light, My Destroyer weer een album dat anders klinkt dan de andere albums van vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Ook My Light, My Destroyer is een album dat je hier en daar zal verbazen, maar het is ook een album dat in muzikaal en vocaal opzicht van een hele bijzondere schoonheid is. Het is bovendien een album dat zowel het oor streelt als de fantasie prikkelt. Prachtig. Erwin Zijleman

In mijn tweede luisterbeurt hier en wat een magistrale sfeer wordt hier weer neergezet alvast. Ook mooi al die verwijzingen naar het heelal en sterrenkijken.
Leuk stukje in de Volkskrant ook!
DPG Media Privacy Gate - volkskrant.nl

Hier ook een prima eerste indruk. Album gaat de komende dagen vaker voorbij komen. Parel potentie

hij staat gewoon op de frontpage hier! Mooi, moge veel mensen dit ontdekken

Elke keer dat ik deze hoes hier op de voorpagina zie, denk ik dat het Taylor Swift - Speak Now is.

Weeral een uitstekend album. Bijzonder van genoten. Paradiso, here I come!

oooh... wat vind ik Omakase weer een pareltje zeg...

Perfect zomeravondalbum dit, met precies de juiste doseringen zwoele weemoed en verkoelend popgevoel. Jenkins' vorige album, het bewierookte An Overview on Phenomenal Nature, vond ik prachtig maar om de een of andere reden voelde ik nooit zo de behoefte hem vaak op te zetten. Misschien was het wel een té kloppende en daardoor in zeker opzicht ook wat saaiige plaat, naar mijn smaak dan tenminste. Dit vervolg heeft op mij een aanzienlijk grotere aantrekkingskracht, ik denk omdat het wat minder in een bepaald sfeertje blijft hangen maar meer grenzen verkent. Tegelijk blijft het een coherent bedwelmend universum dat Jenins creëert, dat mij op momenten in de verte wel wat doet denken aan het universum van Destroyer's Kaputt (die dromerig bevreemdende softpornoklanken). Maar waar ik bij Dan Bejar door het bizarre contrast tussen muziek en stem altijd op mijn hoede ben voor wat hij te vertellen heeft, daar lukt het mij maar niet om bij Jenkins al te scherp op te letten: zodra ik haar heerlijke stem hoor droom ik namelijk vanzelf helemaal weg. Zonde wel, want haar teksten schijnen nu juist haar grootste kracht te zijn. Maar goed, onbewust zal ik ze vast voldoende tot mij nemen, want ik blijf deze plaat maar opzetten, ieder geval deze zomeravonden en vast daarna ook nog vaak genoeg.

Dit album is wel een groeier, ik kan het steeds beter waarderen. Het (prachtige) nummer Delphinium Blue doet me qua klanken en sound erg denken aan het (eveneens prachtige) Bicycle van Memory Tapes (wie kent dat nog?). Voorlopig 3,5*

Prima album! Beter dan de voorganger. Mooie nummers zijn Omakase, Delphinium Blue, Tape and Tissue en Only One.

Heeft dezelfde prettige, rustgevende vibe als de voorganger.