Loma - How Will I Live Without a Body? (2024)

Eerste twee singles zijn weer erg mooi, ik ben heel benieuwd wat de rest gaat worden.

Ze zijn ook goed met artwork; mooi drieluik inmiddels.

Gelukkig is het spannende trio Loma weer terug, en hoe! Op voorganger Don’t Shy Away wist men als grote naam Brian Eno te strikken, op How Will I Live Without a Body? is dat Laurie Anderson. Zij schreef mee aan de teksten van How It Starts en Affinity. Ook bood ze het trio de mogelijkheid om te werken met een AI, getraind in het werk van haarzelf. Jonathan Meiburg stuurde twee foto’s, waarop de AI reageerde met twee angstaanjagende gedichten. Fragmenten van deze gedichten werden gebruikt in beide, eerdere genoemde nummers. Een van de gebruikte regels is de songtitel. Dan vindt het een perfecte naam voor het album aangezien ze elkaar bijna uit het oog waren verloren tijdens het opnameproces.

Zelf omschrijven ze het album als “a gorgeous, unique, and oddly comforting album about partnership, loss, regeneration, and fighting the feeling that we're all in this alone. Many of its songs have a feeling of restless motion; faceless characters drift through meetings and partings, tangling together and slipping away.”. Het knappe aan Loma’s gelaagde muziek vind ik het organisch samengaan van elektronica met meer conventionele instrumenten als piano en klarinet. Vooral in het nummer Pink Sky is de klarinet de kers op de taart. De ingetogen zang van Emily Cross vormt voor mij als altijd het middelpunt. Wie de voorgangers al omarmden zal dat zeker doen met How Will I Live Without a Body? want die is nog mooier en spannender dan beide voorgangers.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Mooi dit!

Lovende review in OOR ook, die aansluit bij de conclusie van Lura: dit is hun mooiste

Recensie: Loma - How Will I Live Without A Body? - oor.nl

De nieuwe single is werkelijk prachtig. Mooiste nummer van het album voor mij

https://youtu.be/_dl16a3jPm4?si=hnqPuJn8CuFg8WPf

Eerste luisterbeurt intrigeert.

Inderdaad een prachtig album, zoveel mooie details en verrassingen. En die fijne vocals van Emily Cross.

Op het eerste gehoor wat al te etherisch, maar ook nu al hoor ik mooie details voorbijkomen. Volgende keer nog eens luisteren zonder wasjes te draaien en boodschappenlijstjes te maken, maar in een donkere kamer met een koptelefoon.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Loma - How Will I Live Without a Body? - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Loma - How Will I Live Without a Body?
Loma stond een paar jaar op een laag pitje, maar met het wonderschone How Will I Live Without a Body? hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski hun beste album tot dusver gemaakt

De Amerikaanse band Loma ontstond min of meer bij toeval, maar is, zeker na de release van haar derde album, niet meer weg te denken. Op de eerste twee albums van de band combineerden Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski de prachtige stem van Emily Cross met mooie en avontuurlijke klanken en dat doet Loma op How Will I Live Without a Body? op nog veel indrukwekkendere wijze. De songs van de Amerikaanse band strelen hier en daar genadeloos het oor, maar kunnen ook behoorlijk ongrijpbaar klinken. De bijzondere muziek wordt gecombineerd met de geweldige stem van Emily Cross, die nog mooier zingt dan op de vorige albums. Loma is terug en dat is geweldig nieuws.

Voorman Jonathan Meiburg van de Amerikaanse band Shearwater hoorde in 2016 het tweede album van het eveneens Amerikaanse duo Cross Record. Hij was zo onder de indruk van dit album dat hij het duo uitnodigde als support act van Shearwater, maar hier bleef het niet bij. Uiteindelijk dook Jonathan Meiburg samen met Emily Cross en Dan Duszynski van Cross Record een Texaanse studio in en was Loma geboren.

Het aan het begin van 2018 verschenen titelloze debuutalbum van Loma werd gezien als een album van een gelegenheidsband of wat oneerbiediger als een tussendoortje, maar de eerste muzikale verrichtingen van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski bleken een zeer aangename verrassing. Het debuutalbum van Loma imponeerde door de prachtige stem van Emily Cross, maar ook het combineren van invloeden uit zeer uiteenlopende genres en de ongebreidelde experimenteerdrang van Loma spraken zeer tot de verbeelding.

Toen eind 2020 Don’t Shy Away verscheen werd Loma nog steeds een gelegenheidsband genoemd, maar het tweede album van Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski, die dit keer niemand minder dan Brian Eno naar de studio haalden, bleek nog indrukwekkender dan het al zo goede debuut. Deze week verschijnt met How Will I Live Without a Body? het derde album van Loma en laat het drietal horen dat het nog wat beter kan.

Het derde album van Loma kwam er niet zonder slag of stoot, want de coronapandemie dreef de drie muzikanten ver uit elkaar, waarna andere projecten, als het boek van Jonathan Meiburg, de aandacht opeisten. In Engeland werd de gezamenlijke inspiratie weer gevonden en het levert een fascinerend album op, dat wat mij betreft zijn twee voorgangers makkelijk overtreft.

Na de samenwerking met Brian Eno hebben Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski wederom een grote naam weten te strikken, want op How Will I Live Without a Body? duikt ook Laurie Anderson op, die inmiddels de kracht van AI heeft ontdekt. Ook How Will I Live Without a Body? is echter weer een typisch Loma album.

Het is een album dat betovert met de stem van Emily Cross, die op het derde album van Loma bijna onwaarschijnlijk mooie zang laat horen. De bedwelmend mooie stem van de Amerikaanse muzikante wordt deels gecombineerd met fraaie en bijzonder stemmige en voornamelijk organische muzikale passages, maar Jonathan Meiburg, Emily Cross en Dan Duszynski zoeken, bijgestaan door Laurie Anderson ook nadrukkelijk het experiment.

Hier en daar zijn behoorlijk eclectische passages toegevoegd aan de muziek op het album, wat de songs op How Will I Live Without a Body? iets overweldigends maar ook iets ongrijpbaars geeft, wat wordt versterkt door uiteenlopende achtergrondgeluiden. De muziek van Loma was op de eerste twee albums al van een bijzondere schoonheid, maar op het derde album klinkt de muziek van de Amerikaanse band nog veel mooier en fascinerender.

Steeds weer verrast Loma met bijzondere klanken en verrassende wendingen, maar ondertussen heeft de muziek van de band ook een bijna hypnotiserende uitwerking, die nog eens wordt versterkt door de waanzinnig mooie stem van Emily Cross. Voor mij is na How Will I Live Without a Body? één ding zeker: Loma is geen gelegenheidsband, Loma is een wereldband en het is een wereldband die voor mij een van de meest bijzondere albums van 2024 tot dusver heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Aangemoedigd door de enthousiaste recensies én omdat ik het debuutalbum destijds best aardig vond ben ik di album gaan luisteren. En nee, ik hoor het er niet aan af. Teveel sfeermakerij en teveel elektronische geluidjes, en te weinig inhoud in de zin van goede songs.

Nee, die ga ik niet vaak meer draaien. Niet slecht, maar gewoon niet My Cup of Tea ...

Ik had voor mezelf bij deze plaat de aantekening gemaakt "ook eens luisteren als je niet aan het lunchen bent". Ik was namelijk niet alleen aan het lunchen, maar tegelijkertijd de krant aan het lezen en zo had ik niet de volledige aandacht voor de LP, maar dacht ik wel tussen het wereldnieuws en de regionale berichten door "hey, wat komen er mooie geluiden uit mijn speakers".

Nu dus de koptelefoon erbij gepakt, niet zoals Kramer in een donkere kamer (toegegeven, daar komt deze plaat misschien nóg beter tot zijn recht), maar wandelend door de buurt. Wat een prachtige, rijke, bedwelmende muziek! Natuurlijk met de mooie stem van Cross, maar er gebeurt muzikaal zoveel, zonder dat het opdringerig, druk of chaotisch klinkt. 't Neigt soms een beetje naar de hoogtijdagen (90's) van de triphop, maar je kunt dit album nauwelijks met één genre "wegzetten". Hoe dan ook: meer dan prachtig en dus de volle vijf sterren.

Het debuutalbum van Loma was ook zeer de moeite waard, maar de tweede plaat is totaal aan mij voorbijgegaan - hoe dan? Binnenkort maar eens goed maken.