Jake Xerxes Fussell - When I’m Called (2024)

Going to Georgia is geweldig!

De altijd met een petje getooide folkzanger Jake Xerxes Fussell neemt een unieke plaats in de hedendaagse folkscene door zijn volstrekt unieke interpretatie van bestaande traditionals en songs. Dat wordt andermaal bevestigd op zijn vijfde album When I’m Called, de tweede met James Elkington als producer. Dat was voor mij meteen al een geruststellende gedachte, daar voorganger Good and Green Again mij buitengewoon goed bevallen was. De samenwerking tussen Elkington en Fussell was uitstekend, omdat Elkington erg open stond voor de soms wat aparte ideeën van Fussell.

Deze keer kon Fussell onder andere rekenen op de hulp van goede vriend Blake Mills, die gitaar speelt op Cuckoo, Gone to Hilo en Going to Georgia. Op Cuckoo zingt Fussell een fraai duet met Elkington’s vrouw Joan Shelley, met wie hij al eens samenwerkte op zijn tweede album What in the Natural World. Zoals altijd heeft Fussell een bijzonder goede neus voor het gekozen, vaak minder bekend repertoire. Een goed voorbeeld is opener Andy, een song van multimedia multimediakunstenaar Maestro Gaxiola, die het midden jaren tachtig schreef als een ode aan popart icoon Andy Warhol. Om daarna te vervolgen met een vertolking van Cuckoo!, wat toegeschreven wordt aan Benjamin Britten en Jane Taylor.

Met name de songs die opgesierd worden door blazers en strijkers bevallen mij erg goed. De titel When I’m Called is ontleend aan een stukje papier wat Fussell lang de weg vond waarop de berouwvolle geschriften van een kind leken te staan. De mix werd trouwens gedaan door Tucker Martine. Gelukkig komt Fussell binnenkort naar Nederland en België, helaas slechts voor twee concerten. Net als de voorganger is When I’m Called een absolute aanrader!

Jake Xerxes Fussell live :

07-09 BRUSSEL : Botanique
08-09 ROTTERDAM : Kantine Walhalla

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Jake Xerxes Fussell is zo'n artiest die enerzijds elke plaat doodleuk hetzelfde lijkt te doen, en anderzijds elke keer nog zoveel genialer blijkt te zijn geworden in wat van begin af aan al zo steengoed was. Subtiele verrassingen zijn er op dit album wel, zoals het sporadische gebruik van strijkers, maar in essentie is dit Fussell zoals we hem kennen en niet anders willen: in de allerbeste folktraditie een veelheid aan invloeden volstrekt naar zijn hand zetten (de voetnoten zijn weer heerlijk om uit te pluizen, en brachten me in een youtube-konijnenhol-trip van onder meer outsider-renaissanceman Gerald “The Maestro” Gaxiola naar de korale klanken van Benjamin Britten) en dit alles badend in die kenmerkende sound die even droog als weids te noemen is. Een artiest als Fussell zal zich nooit radicaal hoeven te vernieuwen, omdat de rijkdom van zowel zijn materiaal als zijn interpretatiekracht onuitputtelijk zijn en nooit kunnen gaan vervelen. Zodra je wordt blootgesteld aan zijn wiegende gitaarspel en de eeuwenoude bezieling en eeuwig jeugdige verwondering die samenkomen in zijn stem, is er geen enkele andere mogelijkheid dan je er in een nietige staat van ontroering door mee te laten voeren, mijlenver door uitgestrekte landschappen heen en weer terug en dan nog een keer voor nog een ritje zoals de jongen op de cover die blijft kijken hoe het vertrouwde dat hij achter zich laat steeds kleiner wordt, totdat nét voordat het uit zijn zicht verdwijnt hij het heel even eindelijk bevatten kan.

Hee: een nieuwe van Jake Xerxes Fussell! Ik heb 2 jaar geleden voor het eerst kennis gemaakt met diens muziek via het album Good and Green Again. Ik vond het een prachtig album, maar ik moet bekennen dat ik er het laatste jaar nooit meer aan gedacht heb.

Een eerste luisterbeurt van When I’m Called bevestigd dit wel weer een beetje. Heel mooie muziek, maar ik ben bang dat dit na een aantal luisterbeurten wellicht weer op de vergeetstapel terecht komt. Geen schande overigens in het gigantische luisteraanbod van tegenwoordig.

Dat muziek maken meer inhoudt dan een gitaar stemmen om je vervolgens in het songmateriaal te verdiepen, beseft de uit North-Carolina afkomstige Jake Xerxes Fussell al op zeer jeugdige leeftijd. Zijn vader is een filosofische folklorist die zijn kennis van Zuidelijk-Amerika met zijn zoon deelt en hem onder toeziend oog met oudere muzikanten laat spelen. Zo ontdekt hij de blues- en gospelprincipes als hij bij de legendarische zangeres Precious Bryant in de leer gaat. Vervolgens bouwt hij de nodige ervaringen bij een regionale countryband op en deelt de jongeling het podium met politiek activist Etta Baker.

Toch duurt het nog een aantal jaren voordat het naar hemzelf genoemde debuutalbum Jake Xerxes Fussell verschijnt. Hier laat de singer-songwriter zich door gitarist William Tyler begeleiden. Na deze goed ontvangen eersteling vervolgt Jake Xerxes Fussell zijn weg met het bejubelde What in the Natural World en het net zo sterke Out of Sight. De artiest verloochent zijn achtergrond niet, en op het door James Elkington geproduceerde Good and Green Again grijpt hij naar bewerkte versies van traditionele folksongs terug.

Deze samenwerking bevalt zo goed dat ze samen aan de opvolger werken. Going to Georgia verschijnt eerst nog op single en op 12 juli komt vervolgens het volwaardige When I’m Called uit. Jim Elkington draagt de verantwoording over een aantal passages in Feeing Day, maar dat is meer dan een gewone amicale vriendendienst. Het is een verslaglegging van een dronken kermisweekend in Glasgow, met veel drank, veel vrouwen en heel veel plezier. Hierdoor krijg je een beetje een indruk over hoe het tweetal te werk gaat. Vanuit deze kale basis sluiten medereizigers zich aan.

When I’m Called is vooral een eerbetoon aan zijn persoonlijke mentor Art Rosenbaum. Als een tot de verbeelding sprekende Bob Ross schildert Jake Xerxes Fussell de muzikale landschappen van Art Rosenbaum over en voorziet het door hem geïnspireerde sobere Leaving Here, Don’t Know Where I’m Going drinklied en Going to Georgia zustertrack van een nieuwe verflaag. Penseelstrepen stippelen zijn onbekende pad op Leaving Here, Don’t Know Where I’m Going uit en bereiken de eindbestemming bij de definitieve Going to Georgia rustplaats. Ook het veredelde Gone to Hilo zeemanslied met de zachte echo van Robin Holcomb is een hommage aan Art Rosenbaum. Deze leraar overlijdt als Jake Xerxes Fussell halverwege het opnameproces van When I’m Called is, en vormt bewust dan wel onbewust de rode draad op de plaat. Jake Xerxes Fussell belooft hem trouw om zijn onvoltooide veldopnames van One Morning in May en Who Killed Poor Robin? tot volwaardige songs uit te werken.

Collega-muzikant Blake Mills pakt exact dezelfde rol op als die William Tyler op de eersteling vervult en coördineert de gitaarpartijen op het fladderende Cuckoo! Een fraai duet met gastzangeres en generatiegenoot Joan Shelley. De tekst is oorspronkelijk van Jane Taylor, een 18e eeuwse poëet, die tevens het wereldberoemde Twinkle, Twinkle Little Star kinderdeuntje geschreven heeft. De Britse basisschool-leraar Benjamin Britten bewerkt deze vervolgens tot een song. Mooi hoe hier het jeugdige onschuld in woorden gevangen wordt en het strijkersorkest van Jean Cook aanschuift om de song een prettige herfstige naklank te bezorgen. Herinneringen uit het verleden memoreren hem in het When I’m Called titelstuk aan zijn eigen schooltijd. Die bezielde bewustwording geeft hem jaren later een gemeende brok in zijn keel.

When I’m Called gaat dieper op de achtergrond van de klassieke folksongs in. Soms blijven deze helemaal intact, soms volgt er een totaal andere wending en herschrijven de nummers zich vanzelf. Openhartig vertelt hij in verschillende interviews over de achtergrond van de tracks en schept hiermee een volledig beeld. Andy bevat lichte verwijzingen naar Andy Warhol en is gecomponeerd door een rivaal van deze kunstenaar, Gerry Gaxiola. Het is een antireactie op de befaamde 15 minutes of fame. Geld maakt niet gelukkig, maar de ziekelijke drang van deze country & western artiest om Andy Warhol te dwarsbomen kost hem een aantal rijke levensjaren. Een serieuze kijk overtroeft de zelfspot, zet het nummer in een ander licht en legt de nadruk op het eenzame trieste bestaan.

Het beminnende One Morning in May liefdeslied is een oud nummer dat al eerder door James Taylor uitgebracht werd, maar waarbij iedereen zijn eigen invulling op los laat. Een klassieker blijft eenmaal in ontwikkeling, gaat op eigen benen staan en neemt afstand van zijn schepper. Who Killed Poor Robin? is een kindvriendelijke manier om de dood te verwerken, al zal deze hierdoor wel een angst voor vogels ontwikkelen. En dan kom je vanzelf weer bij de kern van When I’m Called uit, waar afscheid en verlies centraal staan.

Jake Xerxes Fussell - When I’m Called | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Singer songwriter + ( + staat voor meerdere instrumenten) zoals ik dat altijd noem.erg fraai.