Het in 2016 uitgekomen
Mariner waar Julie Christmas samen met post-metal band Cult of Luna een duo-album hebben gemaakt kan ik erg bekoren. Het is dan eigenlijk jammer dat ik nog geen jaar geleden eigenlijk af wist van het album. Cult of Luna stond namelijk vorig jaar als headliner op het Soulcrusher festival (waar ik ieder jaar trouw naar toe ga) en hoewel ik niet echt bekend ben met die band wou ik dus wel even wat van hun werkjes checken, waaronder ook dit album voorbij kwam. Hoewel ik niet de grootste fan van Cult of Luna ben, kon ik dit album juist wel aanhoren voornamelijk door de zang van Julie Christmas. Duidelijk mag zijn dat 'The Wreck of S.S. Needle' mijn favoriete track van dat album is, waarbij ik nog goed kan ophalen toen ik deze voor het eerst hoorde. Ik liep namelijk buiten te wandelen, en kreeg rillingen van haar krijs, zo mooi, zo goed en zo hard dat het door merg en been gaat. En dat lukt niet iedereen.
Toen ik dit jaar hoorde dat Christmas met Ridiculous and Full of Blood aankwam zetten was ik direct om. Ik ben immers fan geworden van haar zang en kon niet wachten op deze plaat. Vandaag was dan de dag dat ik tijdens het wandelen deze voorbij hoorde komen in mijn releases lijst, het volume ging wat omhoog en de zonnebril bleef omlaag. Ik verwikkelde me eigenlijk helemaal in haar album en raakte niet afgeleid. Eigenlijk kende ik de eerste twee tracks al, die had ik al wel eens gehoord maar de rest van het album was voor mij nog wel nieuwigheid.
Toch betrapte ik mijzelf op één ding, en dat werkte eigenlijk volledig ten nadelen van het album. Ik was namelijk opzoek naar die track die voor mij dat effect van 'The Wreck of S.S. Needle' weer omhoog wist te krikken. Een track die weer door merg en been scheurde en ik eigenlijk stijl achterover ging slaan. Jammer genoeg bleef dat uit, en vond ik het zonde dat er eigenlijk geen echte track dit gevoel terug bracht. Supernatural wist dichtbij te komen maar, het was het telkens net niet. Mijn verlangen was dus best hoog, en dan kom je vrij bedrogen terug.
Toch, is dit een prachtig album. Want wanneer je deze plaat nog eens luistert zonder een verlangen, dan komt deze plaat echt anders binnen. Het is gewoon wederom meesterlijk werk van Julie, die zichzelf gewoon weet te onderscheiden van de klasse om haar heen. Het is een aparte stem, ik hou er van, je moet het wel kunnen aanhoren. De plaat duurt gelukkig nergens te lang, en is makkelijk uit te zitten, en stiekem heb ik echt wel genoten van deze plaat hoor.