Johnny Cash - Songwriter (2024)

De link naar het vrijgegeven nummer in het artikel werkt niet, hier is-ie alsnog.

Enigszins benieuwd, maar ik krijg al kriebels als mensen die hielpen een album van de plank te voltooien zelf ook mee gaan doen. Zeker als ze weinig tot niets met de levende Johnny Cash te maken hebben gehad. Ik weet niet wat de rol van Dan Auerbachs is op Spotlight, maar toch…

De preview klinkt in ieder geval erg goed, in Dan Auerbach heb ik dan ook alle vertrouwen...

https://www.youtube.com/watch?v=s-HdnIsCgqc

Kan niet ontkennen dat dit lekker klinkt inderdaad. Is verder ook niet dat ik geen vertrouwen in hem heb als muzikant/producer van deze plaat.

Goed stukkie over dit album en deze periode in Cash's carrière:

‘He’d turned into a weird old grandpa’: how Johnny Cash resurrected his career – and became an icon

In 1993 gaf niemand een cent voor deze opnamen. ‘t Kan verkeren. Nette, respectvolle bewerking, goeie songs. Zeer geslaagde uitgave, als je het mij vraagt.

Sinds een paar dagen in huis en een paar keer naar geluisterd. Qua productie glashelder en mooi gearrangeerd. De stem van Johnny Cash klinkt hier nog krachtig. Nu geef ik het album een ruime voldoende, misschien zit er op lange(re) termijn meer in. Ik ben er niet zo van onder de indruk als van de American Recordings albums die chronologisch gezien hierna zijn opgenomen. Ik wist ook niet echt wat ik kon verwachten, heb de voorproefjes niet durven beluisteren. Nu ik het complete album een paar keer gehoord heb zoals het bedoeld zie ik het als een mooie aanvulling op het oeuvre van Cash. Waar ik me meer op zou verheugen was nog eens een setje opnames uit Rick Rubin's voorraadje. Hij heeft aangegeven dat hij meer dan genoeg heeft om nog een American Recordings deel zeven samen te stellen.
Overigens, ik had in mijn woonplaats ook nog de keuze uit een 2 discs Deluxe Edition: Just a moment... - discogs.com, maar toen ik de tracklist zag had ik er eigenlijk al geen zin meer in. Leuk voor de completisten onder ons, maar ik heb gekozen voor de enkele disc.
Overigens, zijn er meer MM'ers die bij het nummer Have You Ever Been to Little Rock moeten denken aan Games People Play van Joe South?

Ben niet zo bekend met Joe South, maar ik denk de hele tijd aan John Prine bij Have You Ever Been to Little Rock . Zowel qua muziek als de toon van de teksten.

Ik las ik De Volkskrant juist dat zijn zoon zich met dit project heeft bezig gehouden. Hij heeft jaren in de band van zijn vader gespeeld en heeft voor dit album de nog levende muzikanten gevraagd die in die tijd (1993) in de band speelde.

Ja, je hebt gelijk. Ik zag zijn naam in de producerscredits staan. De rol Dan Auerbach blijft overigens beperkt tot één (mooi) nummer, terwijl het artikel hier bovenin naar mijn gevoel wat anders insinueert. Vandaar dat ik bang was dat bijv. de Black Keys-sound door zou schemeren. Gelukkig is niets minder waar en neem ik mijn woorden terug. Het is een mooi, gevarieerd en eervol postuumalbum dat voelt als een ritje door zijn carrière. Het enige wat soms ontbreekt is het puntje op de i dat artiest in levende lijve wel toe had kunnen voegen, maar het is lastig om daar de vinger op te leggen. Verder heerlijk album om op te zetten.

Johnny Cash is mijn eerste "muzikale liefde". Toen "ring of fire" nog veel op de radio was zat ik als klein ukkie gebiologeerd voor de radio en ik wilde perse weten waar de tekst over ging. Ook de liefde voor de Engelse taal was geboren. Inmiddels kan ik de man, zijn stem én veel country muziek nog steeds waarderen, maar heb ik ook andere muziek ontdekt. Dit album is zeker de moeite waard, maar veel naar luisteren gaat niet meer gebeuren, daarvoor staat het te ver bij mij vandaan. Wel nog steeds veel bewondering voor de artiest.

Mooi om te horen. Vanwege mijn leeftijd ben ik wat later ingestapt, dus wat Johnny Cash betreft is er nog wel het één en ander te ontdekken. Ik weet niet hoe hoog de repeat-value op den duur is hiervan. Zoals gezegd mis ik een klein stukje authenticiteit – die je zelden tot nooit krijgt bij een postuumalbum – en dat is zeker bij Johnny Cash wel van groot belang.

Ik vind het verbazingwekkend én heerlijk op z'n tijd, een nieuwe Johnny Cash. Ondanks zijn overlijden in 2003 verschijnt zo af en toe "nieuw" werk, altijd met de grootste zorg samengesteld door zoon John Carter Cash. In dit geval ging hij demo-opnamen van net vóór de American Recordings bijwerken.
Dat er enkele bekende namen meedoen, doet er minder toe. Waar het om gaat zijn De Stem en dat de man ook nog eens liedjes kon schrijven. Bovendien nog eens piekfijn geproduceerd, warm als Johnny Cash and The Royal Philharmonic Orchestra uit 2020.

Het allerleukste vind ik altijd zijn uptempo liedjes. Tjakkeboem tjakkeboem, als een paard op de prairie. En als er dan ook nog eens een verhaal als een filmscène wordt verteld, ben ik helemaal vol aandacht. Zoals in Well Allright:
"I met her at the laundry mat, she was washing extra hot
I said: 'Don't you need a little help with that bog load you got?'
She said: 'No' but did a double take."

Of deze tekst over een veteraan van de Vietnamoorlog:
"Well, a mortar fell 20 feet away - And I carry shrapel, to this day
I came home, but Tex did not - And I can't talk about the hit he got."

Niet alles is uptempo en in mijn beleving soms bijna klef, zoals in I Love You Tonite. Maar hoe hij zijn geliefde toezingt, terugblikkend op zovele jaren samen... "Can you believe we made it through the eighties - And will we make the millennium?" Bijna tegen mijn wil in, word ik tóch weer ingepakt.
De muzikanten van de originele opnamen, ook geen kleine namen, kregen voor deze "'update" assistentie van nieuwe. Het resultaat klinkt alsof Johnny Cash zojuist de studio uitliep, een grote glimlach op het gezicht.

Bij aanschaf van de cd lette ik niet op (had haast en geen leesbril...) zodat ik pas in de auto ontdekte dat er een best-of cd genaamd Icon bij zit. Met naast de bekende nummers ook onbekender werk. Zwaar genieten bij bijvoorbeeld het voor mij nieuwe The Night Hank Williams Came To Town. Vele kilometers zijn sinds eind juni gereden met één van de twee cd's op.

Snapt u mijn vier sterren?

Ja ik snap het

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Johnny Cash - Songwriter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Johnny Cash - Songwriter
Postuum uitgebrachte albums met songs die op de plank waren blijven liggen zijn meestal overbodig, maar dat geldt zeker niet voor Songwriter, dat een ander licht werd op de muzikale vorm van Johnny Cash in 1993

Aan de vooravond van de zo succesvolle samenwerking met Rick Rubin nam Johnny Cash een aantal songs op. Het zijn songs die al snel op de plank terecht kwamen omdat niemand er iets in zag, maar dat blijkt met de kennis van nu een foute inschatting. Op het door de zoon van Johnny Cash alsnog afgemaakte album horen we immers dat de Amerikaanse muzikant op Songwriter in een uitstekende vorm stak. Dat ligt deels aan de opnieuw ingespeelde muziek en de wat modernere productie, maar het is vooral de stem van Johnny Cash en de door hem geschreven songs die van Songwriter zo’n goed album maken. Postuum uitgebrachte albums herschrijven maar zelden de geschiedenis van een muzikant, maar Songwriter doet dit wel.

Toen ruim een maand geleden het album Songwriter van Johnny Cash werd aangekondigd ging ik er van uit dat ik dit album wel kon laten liggen. Songwriter is immers een album dat is gebaseerd op een aantal demo’s die in 1993 werden opgenomen, maar op de plank bleven liggen.

Johnny Cash was op dat moment al lang niet meer de grote ster die hij was in de jaren 50 en 60. In de jaren 70 bracht hij nog een aantal aardige albums uit, maar in de jaren 80 zat eigenlijk niemand meer te wachten op de countryheld uit het verleden, die niet eens een platencontract meer had. Het project waaraan Johnny Cash in 1993 begon was dan ook gedoemd te mislukken en dat deed het ook.

Johnny Cash was op dat moment overigens wel succesvol met The Highwaymen, een gelegenheidsband die hij vormde met Waylon Jennings, Willie Nelson en Kris Kristofferson, maar zijn solocarrière leek voorbij. Er was gelukkig nog één man die in 1993 nog wel vertrouwen had in de solocarrière van Johnny Cash en dat was Rick Rubin, die de (voormalige) countryheld een contract aanbood bij zijn label American Recordings.

In 1994 verscheen het eerste deel van American Recordings, waarop Johnny Cash op indrukwekkende wijze vooral songs van anderen vertolkte. De Amerikaanse muzikant werd weer serieus genomen en omarmd door een nieuw publiek. Johnny Cash zou tot zijn dood in 2003 blijven samenwerken met Rick Rubin en uiteindelijk zou de teller stoppen na zes delen American Recordings.

De demo’s die Johnny Cash vlak voor de start van de samenwerking met Rick Rubin opnam raakten in de vergetelheid, tot zijn zoon John Carter Cash de opnames ontdekte en er samen met de toenmalige producer David Ferguson mee aan de slag ging. De muziek werd opnieuw ingespeeld door de muzikanten die destijds ook werkten met Johnny Cash en de songs werden voorzien van een wat modernere productie dan destijds was voorzien.

Twee songs op Songwriter zouden uiteindelijk op het eerste deel van American Recordings terecht komen, maar de versies op het postuum verschenen album klinken anders. Ik was zoals gezegd sceptisch, maar Songwriter heeft me aangenaam verrast. De songs die Johnny Cash schreef voor het album zijn van een indrukwekkend hoog niveau en ook de rijke en soms bijna overdadige productie van het album bevalt me wel en dat geldt zeker voor het fantastische gitaarspel op het album.

Wat verder vooral opvalt is hoe krachtig de stem van Johnny Cash is op Songwriter. De stem van de Amerikaanse muzikant werd naarmate het American Recordings project vorderde steeds zachter en breekbaarder, maar op Songwriter horen we nog de stem die we kennen van de man’s beste werk.

Zeker in productioneel opzicht is Songwriter ver verwijderd van de albums die Johnny Cash met Rick Rubin zou maken, maar oubollig klinkt het zeker niet. Integendeel zelfs, want het album zit hier en daar dicht tegen de muziek die door de wat alternatievere countrysterren van het moment wordt gemaakt.

Songwriter is een album waarop Johnny Cash deels voortborduurt op de muziek die hij in de jaren 50 en 60 maakte, maar het is ook een album waarop hij laat horen dat hij aan het begin van de jaren 90 nog heel wat in zijn mars had. Dat kwam er uiteindelijk prachtig uit op de American Recordings albums, maar de release van Songwriter laat horen dat de demo’s die in 1993 werden opgenomen uiteindelijk veel meer waren dan een voetnoot in de imposante carrière van Johnny Cash. Erwin Zijleman