Viva - What the Hell Is Going On! (1981)

Een goede vijfentwintig jaar geleden ben ik gerold in de wereld van hardrock en heavy metal. Je had nog al die tussengenres niet en uit interesse nam je op cassette vinylplaten op voor je kameraden en zij deden hetzelfde voor jou. Het toenmalige zakgeld liet geen grote aankopen toe, dus we dienden zuinig te zijn.
Dit tweede album van deze Duitse groep uit Hannover heb ik dus ook op cassette staan en deze morgen heb ik die nog eens afgespeeld. Twee weetjes vooraf: het zijn nobele onbekenden die meespeelden op dit album, behalve dan twee mensen die misschien een belletje doen rinkelen: zanger Marco Paganini (later Tygers of Pan Tang) en toetseniste Barbara Schenker (zus van Michael en Rudolf Schenker).
Wat kun je hier verwachten? Oerdegelijke Duitse metal in het straatje van Accept en Scorpions (een beetje hulp van?) met een zeer degelijke zanger, twee goed spelende gitaristen, een stevige ritmesectie aangevuld met de sporadische maar bijzonder goed uitgekozen achtergrondtoetsen van Barbara Schenker. Het is niet wereldschokkend maar ik vind hierop wel goedklinkende melodieuze nummers terug met de nodige drive en voor het overgrote deel uptempo. Mooiste nummers vond ik toen en vind ik nog altijd What’s Next en Break Out om maar twee nummers te noemen want dit album bevat geen enkele dip: geen kwantiteit maar kwaliteit. Voorbeeld? Het titelnummer begint “vals” traag maar verandert algauw in een uptempo rocker van jewelste. Bij Give It To Me hoor je wel riffs en solo’s die echt griezelig dicht de Scorpions benaderen maar het zij hen vergeven. Screaming for Your Love is de obligate (power)ballad, toen ze voor mij nog enigszins luisterbaar waren, nu haat ik die ondingen.
Dit album dat Tram Drie nadert, krijgt van mij ook een welverdiende vier met neiging tot viereneenhalf omdat het na al die jaren absoluut niet ontgoochelt. Tijdloos is niets en dat geeft niet: het geeft me nog altijd luisterplezier en dat is opdracht volbracht. Luistertip en verborgen pareltje voor iedere rocker…

Gisteren heb ik eindelijk deze vinylplaat tegen de schappelijke prijs van 5,00 eur kunnen bemachtigen tijdens de mini-meeting in Antwerpen. 5,00 eur voor een dergelijke goede plaat is een koopje, dit klinkt ongemeen lekker, melodieus en oerdegelijk.
Ik twijfel wel of Axe Killer, zoals hierboven vermeld, de platenmaatschappij is. Metal-archives en mijn vinylexemplaar vermelden als maatschappij het toenmalige grote CBS, een major dan nog! Binnenhoes zonder teksten maar met een aantal live-action foto's, stoer de gitaar vooruit in de aanslag en de tanden bloot.
Cult, onbekend en onbemind, ik ben voorlopig de vijfde stemmer met een mooie vier en mijn oude cassette mag op een welverdiende pensioen. Nu nog het debuutalbum opsporen...

Het is ook CBS. Axe Killer is volgens mij een Franse firma die gespecialiseerd is in heruitgaves.

Ik ken enkel deze plaat van Viva. Prima melodieuze metal en als ik mij niet vergis her en der de gitaar van Michael Schenker te horen en dan met name op het titelnummer.

Later is de zanger verder gegaan met de band Paganini (zijn naam, athans). Ook wel aan te raden trouwens.

Von Helsing, bedankt voor uw opheldering, ik dien de correctie in voor het label. Juist is juist. Er is geen enkele vermelding van Michael Schenker op het album, zal wel met contracten te maken hebben. Binnenkort bekijk ik dit nog eens in mijn oude Aardschokken. Wel worden de Scorpions op de achterkant van de hoes bedankt voor hun hulp... Toch staat er: all titles composed by Viva.

Kapotgedraaide lp. Er zijn maar weinig mensen die deze lp kennen onder de hardrock/metal fanaten.

Hun debuutalbum Born to Rock blijf ik flets en flauw vinden, deze tweede kan ik al meer waarderen ook al omdat er een andere zanger werd aangetrokken in de persoon van Marco Paganini. Zo wereldschokkend goed is dit album nu ook niet hoor maar twee dingen vallen op als een Heineken in een Belgisch café: de vooruitgang ten opzichte van het eerste album en de aanstekelijkheid van de songs. Eén oorzaak is aantoonbaar: de bezettingswijzigingen. De tweede oorzaak is niet aantoonbaar: hulp van de gebroeders Schenker?

Dit is eigenlijk heavy-metal zoals heavy-metal bedoelt is als je het mij vraagt. Maar er is niemand die dat doet. Viva klinkt zoals zoveel heavy-metalbandjes uit die tijd. Stevige drums, stuwende bas, gitaartandem met twinsolo's en een op hol geslagen brulboei. Alleen is dit album veels te onbekend (ook onder het metalpubliek) En dat is zeer zeker onterecht. De opvolger daarentegen viel weer behoorlijk tegen en was het vuurtje weet gedoofd. Jammer. Dit album is eigenlijk klasse op HM-gebied.

Afgelopen donderdag een stapel lp's opgehaald die ik via Marktplaats had gekocht. Daar zat deze ook tussen. Ik kende het vaag van naam en na een snelle check op youtube heb ik 'm er maar bij genomen. Eerste luisterbeurt stemt niet ontevreden. De zanger, die ik ken van zijn latere band Paganini, is af en toe wat onbenullig dan wel onbeholpen. Met name als de beste man stoer probeert te doen in de lagere regionen. Maar nooit slecht als in vals o.i.d. Zodra de zanglijnen de hoogte in gaan dan past het ineens wonderwel en klinkt hij stukken beter. Het gitaarwerk is een ander opvallend punt. Het klinkt allemaal akelig fijn en strak. Ik lees hierboven al een aantal maal de namen van Rudolf en Michael Schenker die een riedeltje of 6 mee zouden spelen. Dat zou me helemaal niks verbazen natuurlijk aangezien zus Barbara in de band zit. Die op haar beurt met haar smaakvolle, naar new wave neigende synth/keyboard werk zorgt voor net dát detail dat zorgt voor een 'eigen' smoel. Favorieten heb ik na 1 keer luisteren nog niet. Het album is geen klassieker of topper of wat voor kreet je er ook aan wil hangen. Maar oerdegelijk en lekker klinkt het absoluut! Het heeft 'iets' waardoor er een bepaalde charme aan kleeft.