Viva - What the Hell Is Going On! (1981)
mijn stem
12 stemmen
1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 29 juli 2009, 10:51 uur
Een goede vijfentwintig jaar geleden ben ik gerold in de wereld van hardrock en heavy metal. Je had nog al die tussengenres niet en uit interesse nam je op cassette vinylplaten op voor je kameraden en zij deden hetzelfde voor jou. Het toenmalige zakgeld liet geen grote aankopen toe, dus we dienden zuinig te zijn.
Dit tweede album van deze Duitse groep uit Hannover heb ik dus ook op cassette staan en deze morgen heb ik die nog eens afgespeeld. Twee weetjes vooraf: het zijn nobele onbekenden die meespeelden op dit album, behalve dan twee mensen die misschien een belletje doen rinkelen: zanger Marco Paganini (later Tygers of Pan Tang) en toetseniste Barbara Schenker (zus van Michael en Rudolf Schenker).
Wat kun je hier verwachten? Oerdegelijke Duitse metal in het straatje van Accept en Scorpions (een beetje hulp van?) met een zeer degelijke zanger, twee goed spelende gitaristen, een stevige ritmesectie aangevuld met de sporadische maar bijzonder goed uitgekozen achtergrondtoetsen van Barbara Schenker. Het is niet wereldschokkend maar ik vind hierop wel goedklinkende melodieuze nummers terug met de nodige drive en voor het overgrote deel uptempo. Mooiste nummers vond ik toen en vind ik nog altijd What’s Next en Break Out om maar twee nummers te noemen want dit album bevat geen enkele dip: geen kwantiteit maar kwaliteit. Voorbeeld? Het titelnummer begint “vals” traag maar verandert algauw in een uptempo rocker van jewelste. Bij Give It To Me hoor je wel riffs en solo’s die echt griezelig dicht de Scorpions benaderen maar het zij hen vergeven. Screaming for Your Love is de obligate (power)ballad, toen ze voor mij nog enigszins luisterbaar waren, nu haat ik die ondingen.
Dit album dat Tram Drie nadert, krijgt van mij ook een welverdiende vier met neiging tot viereneenhalf omdat het na al die jaren absoluut niet ontgoochelt. Tijdloos is niets en dat geeft niet: het geeft me nog altijd luisterplezier en dat is opdracht volbracht. Luistertip en verborgen pareltje voor iedere rocker…
Dit tweede album van deze Duitse groep uit Hannover heb ik dus ook op cassette staan en deze morgen heb ik die nog eens afgespeeld. Twee weetjes vooraf: het zijn nobele onbekenden die meespeelden op dit album, behalve dan twee mensen die misschien een belletje doen rinkelen: zanger Marco Paganini (later Tygers of Pan Tang) en toetseniste Barbara Schenker (zus van Michael en Rudolf Schenker).
Wat kun je hier verwachten? Oerdegelijke Duitse metal in het straatje van Accept en Scorpions (een beetje hulp van?) met een zeer degelijke zanger, twee goed spelende gitaristen, een stevige ritmesectie aangevuld met de sporadische maar bijzonder goed uitgekozen achtergrondtoetsen van Barbara Schenker. Het is niet wereldschokkend maar ik vind hierop wel goedklinkende melodieuze nummers terug met de nodige drive en voor het overgrote deel uptempo. Mooiste nummers vond ik toen en vind ik nog altijd What’s Next en Break Out om maar twee nummers te noemen want dit album bevat geen enkele dip: geen kwantiteit maar kwaliteit. Voorbeeld? Het titelnummer begint “vals” traag maar verandert algauw in een uptempo rocker van jewelste. Bij Give It To Me hoor je wel riffs en solo’s die echt griezelig dicht de Scorpions benaderen maar het zij hen vergeven. Screaming for Your Love is de obligate (power)ballad, toen ze voor mij nog enigszins luisterbaar waren, nu haat ik die ondingen.
Dit album dat Tram Drie nadert, krijgt van mij ook een welverdiende vier met neiging tot viereneenhalf omdat het na al die jaren absoluut niet ontgoochelt. Tijdloos is niets en dat geeft niet: het geeft me nog altijd luisterplezier en dat is opdracht volbracht. Luistertip en verborgen pareltje voor iedere rocker…
* denotes required fields.
* denotes required fields.