Orlando Weeks - LOJA (2024)

Het 3de album van voormalig leadzanger van The Maccabees is geen Solo project meer, want de songs zijn geschreven door 5 bandleden. Beste voorbeelden zijn de album toppers: Wake Up & Tomorrow die overduidelijk het resultaat zijn van een songwriters samenwerking, die inspirerend aanvullend is.
Zeer vergelijkbaar met de creatieve werkwijze van de Maccabees.
De song die er extra uitspringt is ‘Dig’ met de aanvullende vocals van Rhian Teasdale, want zij is
natuurlijk ook de frontvrouw van Wet Leg.

Omdat het vorige solo-album van Orlando tegenviel had ik eigenlijk weinig voorpret en ben dus
nu zeer verheugd met deze onverwachte schoonheid. LOJA is voor mij het langverwachte vervolg
op Marks to Prove It .

Dit album blijft groeien per draaibeurt.
Omdat ik de indruk heb dat dit op deze site nog niet herkend word is hier een introductie per track.

1 ‘Longing’: Een twijfelende opening song vooral bedoeld als staalkaart voor de innemende zangstem van Orlando.
2 ‘Best Night’: Een gracieus stroomafwaards glijdende rivier waar het ritme vergelijkbaar is met zwierige stroomversnellingen.
3 ‘Wake Up’: Begint eil als Ochtenddauw en zoals de titel al doet vermoeden worden we ruw gewekt met een overdonderend rif met zware bassen. Als daar de fluele stem van Orlando bij komt is de euforie compleet.
Ik roep : popsong van het jaar.
4 ‘Dig’: De hoofdrol is voor de zang van Rhian Teasdale, die we kennen van Wet Leg. Op een pulserend beat probeert Orlando haar intrigerend het woord te ontnemen. Hun verschillende zangstijlen zijn ultiem tegen elkaar afgezet.

5 'You & The Packhorse Blues': Het album ritme vraagt nu om een organische song met een licht touché. Dit nummer is geloof ik een ode aan z’n vrouw, omdat ze samen het avontuur aangingen met de verhuizing van London naar Lissabon.
6 ‘Good To See You’: De sferisch sound van eedere songs is vervangen door een meer electronische. Er word gespeeld met hoge en lage tonen en er is een meezingbaar refrein. Vergelijkbaar met een blijmakend warm bad.
7 ‘My Love Is Daylight Saving’: Een introspectieve overpeinsing als antwoord op de vorige track.
Een boeiende Intermezo song, dat wel.

8 ‘Please Hold’: De eerste tonen geven een gevoel van hoop op betere tijden, aan de hand van warme piano toetsaanslagen. “It’s wintertime now but spring is coming” Altijd fan van de lente geweest.
9 ‘Sorry’: Orlando is een creatieve meester in het combineren van akoestische en elektronische geluiden tot een warm gevoel en slaagt daar volledig in.
10 ‘Tomorow’: Het tempo gaat langzaam omhoog word kort weer afgebouwd , om uiteindelijk samen te komen in een doelgerichte gaos met een disonante viool als middelpunt. Een ontroerende fijne opbouw en ontlading.
11 ‘Beautiful Place’: De slotsong voelt als thuiskomen na een lange reis. Zijn bijna hemelse stem dwing luisteren af, tot de laatste toon.

Als je 86TVs en Orlando Weeks naast elkaar legt, dan is voor mij wel duidelijk wie het creatief brein achter de band was. Waar 86TVs op zijn best met een aardig liedje komen, en meer klinken als AI gegenereerde indie rock, daar klinkt Orlando Weeks fris en frivool. Good To See You is een oorwurm van jewelste en Tomorrow bouwt heerlijk op naar dat chaotische einde met dissonante tonen. Dit smaakt naar meer en klinkt idd als de opvolger van Marks To Prove It, erg blij mee.