Cavalera - Schizophrenia (2024)

Het voorproefje in de vorm van Escape to the Void zorgt er in ieder geval voor dat ik deze wél links laat liggen.
Die uit 1987 klonk m.i. prima, en 'overzichterlijker'. De drukke, moderne productie en galm op de vocalen doen behoorlijk afbreuk aan het origineel.
Ook het 'opgefriste' artwork vind ik deze keer minder geslaagd. Schizophrenia leent zich niet zo voor de waterverfkunsten van Eliran Kantor, dan bijvoorbeeld dat van Bestial Devastation. En
daarnaast kon die laatste ook echt wel een upgrade wel gebruiken.
Ik leg zo m'n Cogumelo 009 nog maar een keer op de platenspeler.

Elke remake is in principe overbodig (het origineel bestaat immers al, duh), maar ik ben het niet helemaal eens met de meningen die ik hier lees dat deze plaat niks toevoegt. Als ik het oude album aanzet en zelfs op de hoogste downloadkwaliteit klinkt het als een te vaak afgespeeld cassettebandje (wat overigens ook echt wel zn charme heeft, zeker in het trash-genre, en als je een emotionele connectie met het origineel hebt valt daar natuurlijk niet aan te twisten), dan is dit puur audio-technisch echt wel een veel betere ervaring. Ook leuk dat ik hem nu in mn vinyl collectie kan zetten. En het origineel is er ook gewoon nog. Zie het een beetje als een hd-remake van een oude game; totaal niet nodig, maar toch ff leuk om een oude ervaring weer even op te poetsen en opnieuw in het zonnetje te zetten..

De nieuwe gedaanten van 'Morbid Visions' en 'Bestial Devastation' bliezen mij van de sokken. Totaal onverwacht. Want ik heb me een teringhekel aan remakes. Niet te krap. Maar de oorspronkelijke releases waren natuurlijk niet meer dan vingeroefeningetjes van een tienerclubje uit Belo Horizonte. Op deze manier gaven de heropnamen door Max en Iggor Cavalera pas de echte kracht prijs van deze twee releases.

'Schizophrenia' daarentegen klonk al een stuk professioneler. De komst van Andreas Kisser, die structuur aan de visie van de twee broers wist te koppelen, zorgde ervoor dat de wereld aan de voeten van Sepultura kwam te liggen. En de heropname van 'Troops Of Doom' die aan de versies van Roadrunner werd toegevoegd, liet natuurlijk grappigerwijs precies horen hoe die orkaankracht er op het debuut uit had kunnen zien. Hoewel ik eraan twijfel of die versie ook echt van de Schizophrenia-sessies afstamt, liet de rest van het album een jongvolwassen band horen die in staat was om het duistere randje die om de vurige thrash heen zat, te laten glanzen.

Natuurlijk had het een jonge hondenkarakter en was het niet zo afgemeten als 'Beneath The Remains' en 'Arise'. Natuurlijk waren de teksten brandhout. Maar dat is toch ook de hele charme van de plaat? Waarom moet dat allemaal weer geprofessionaliseerd worden? De tegenwerping kan zijn dat de Cavalerabroertjes de catalogus weer naar zich toe willen trekken, maar in artistiek opzicht voegt deze heropname echt geen zak toe aan het origineel. Zeker als je bedenkt dat de gitaren en de klank van de toms zorgvuldig het geluid uit 1987 in zich herbergen.

Wel gaaf is natuurlijk de toevoeging van 'Nights Of Delirium'. Een nieuw nummer dat helemaal 'Schizophrenia' ademt. Sowieso is het natuurlijk alleen maar goed dat de gebroeders Cavalera weer eens wegstappen van die lompe spring-op-je-skateboard metal en weer gewoon lekker aan het thrashen zijn. Maar daar is zo'n heropname helemaal niet voor nodig.