IST IST - Light a Bigger Fire (2024)

Dansmuziek met een grimmig karakter

Het kostte enige tijd om overtuigd te raken, maar dan heb je ook wat. Bij nadere beschouwing zijn dit zelfs tien geweldige songs op een rij. En het is nog knap lastig om er een favoriet tussenuit te plukken. Want dát kunnen de heren Ist Ist wel: goede liedjes schrijven. Nog steeds. Dit album maakt mij zelfs ronduit vrolijk en dat heb je soms nodig in deze barre tijden. Dus niks niks Joy Division. Daar werd ik namelijk nooit blij van. Als in ‘emotie’ welteverstaan.

De nieuwe Ist Ist is vooral lekker dansbaar. Tenminste, als je van dansen houdt. En anders kun je er heel goed op fietsen. Of alles blinkend schoon poetsen. De opener Lost My Shadow zet niet alleen de donkere toon, maar ook het meubilair opzij en da’s best knap. Bovendien stopt het feest pas bij de allerlaatste noten van het toch weer onheilspellende Ghost. Wat een afsluiter. Perfect gewoon.

De baritonstem van Adam Houghton blijft echter enigszins onderkoeld klinken. Alsof hij niet echt bij de band hoort. Maar het past wonderwel bij deze muziek en geeft het geheel een plechtige en welgemeende ondertoon. Ik heb er inmiddels geen moeite meer mee. Dit klinkt voor mij toch stukken beter dan de schreeuwlelijkerds en andere druktemakers in huidig post-punkland.

Een kanttekening is dus op zijn plaats: Ist Ist maakt weliswaar olijk klinkende muziek, maar wel met een melancholiek en grimmig karakter. Ik hou daar wel van.

Kortom, het is maar goed dat ik dit album een tweede kans heb gegeven. Want iets vertelde mij dat dit weleens het beste album van Ist Ist zou kunnen zijn.

Het lijkt nota bene wel een ‘Greatest Hits’ album.

Bijna dan…

Door zijn bescheiden houding presenteert Adam Houghton zich niet echt als een podiumdier, en natuurlijk is het altijd wat ongemakkelijk als je nieuw werk presenteert. Vallen de nummers in de smaak, of komen er minimale reacties vanuit de zaal. Dit laatste is zeker niet het geval tijdens de korte Nederlandse IST IST tour eerder dit jaar waar ze een aantal festivals en clubs aandoen. Sterker nog, de live ervaring leggen ze zelfs in de videoclip van The Kiss vast, welke in Doornroosje is opgenomen. Deze single is een stuk lichter dan het eerdere werk, en omdat Adam Houghton door zijn zwaar op de hand zijnde stemgeluid vaak met Ian Curtis vergeleken wordt, verlegt de band de overige sound naar die gemakkelijk verteerbare postpunk variant. Ist Ist wil niet als de zoveelste Joy Division kloon door het leven gaan.

The Kiss brengt de romantiek terug, niet alleen in de liefde, maar het is tevens in de zin van het muziek maken te herleiden. Nog steeds is het voor de old waver een feest der herkenning, welke hem zeker naar de beginselen van begin jaren tachtig terugbrengt. Ook de latere instroom die pas tijdens de revival van begin deze eeuw inhaakt komt ruimschoots aan hun trekken. IST IST voegt niks nieuws toe, ze verfijnen hun liefde alleen maar. The Kiss zou dus de ideale opener van Light a Bigger Fire zijn, die eer komt echter het tevens al eerder verschenen Lost My Shadow toe. De ingetogen Adam Houghton durft meer contact met de omgeving te maken, en dit is de eerste stap. De glimlach aan het einde van het concert zegt genoeg, al is het bij hem ook een blik van opluchting, we hebben de avond samen tot een goed einde gebracht. Bassist Andy Keating is de man van het dankwoord, ieder zijn kwaliteiten dus.

IST IST - The KissIST IST – The Kiss
Eigenlijk vatten deze twee tracks de ingeslagen weg het beste samen. De nadruk ligt daar meer op die interactie met de luisteraar, de meerwaarde van optredens. Het is een positieve kijk op de toekomst, de doorgang naar een groter publiek. Blijkbaar voelt Nederland vertrouwd aan, de registratie Live in Amsterdam uit 2023 vindt in De Melkweg plaats, en is min of meer de aanzet op het Protagonists vervolg. De in de voorzomer verschenen Repercussions single werd ook al vaker live gespeeld. De song had toen een wat sobere invalshoek, en klinkt in het uiteindelijke eindresultaat net wat sfeervoller en frisser. Natuurlijk zijn de in mineur gestemde gitaren nog aanwezig, ze overstemmen alleen het geheel niet meer in zwartgalligheid.

Het industriële I Can’t Wait for You heeft ook de voorrondes in de concertzalen overleeft. De uiteindelijke uitvoering is net wat lichter van toon, alsof de klemtoon van Joy Division steeds meer richting het meer hitgevoelige New Order verschuift. Dreams Aren’t Enough is voor mij nieuw, deze stond in Nederland niet op de setlist, maar is bij het thuisfront in Engeland wel regelmatig gespeeld. Met vooruitstrevende blik de toekomst trotseren. De tijd is aangebroken om dromen te verwezenlijken. De angst te trotseren, weer opnieuw te voelen. Something Else is weer heerlijk duister, ze hebben het dus nog niet geheel afgezworen. Het is de overmacht van bassist Andy Keating die zich hier met volle overgave in stort.

In de tweede helft van Light a Bigger Fire is hoe dan ook meer ruimte voor de latere uitgewerkte songs. What I Know combineert synthpop en discobeats met gothic triphop, opvallend dat Adam Houghton hier zijn bariton stemgeluid naar de achtergrond verdringt, en daarvoor melodieuze zanglijnen in de aanbieding heeft. Hope to Love Again is zelfs een heus popliedje, hopelijk is dit een sporadische uitbarsting, een eenmalige poging om een ander publiek te bereiken. De gitaren verdwijnen definitief in het schaduwdansende wat klinisch aanvoelende XXX, een ingetogen dancetrack met een doordringende Eurohouse basis. Gedurfd zeker, wennen absoluut. Toch pakt die koersswitch verbazend goed bij de afsluitende Ghost pianoballad uit. De geesten uit het verleden vervagen, de toekomstige schimmen dienen zich aan. Absoluut het onverwachte hoogtepunt van de plaat.

Na het prachtige concert in Nijmegen voldoen de eerste vijf songs van Light a Bigger Fire volledig aan mijn verwachtingen. Daarna is publiekslieveling Ist Ist wat zoekende, en experimenteren ze met verschillende andere invalshoeken, die voor mij nog niet helemaal te plaatsen zijn. Of deze winst zich in de toekomst doorzet, zal de tijd uitwijzen. De starre verbale en non-verbale voordracht van Adam Houghton past daar minder bij, en hij zal hierin moeten groeien. Dat charisma van Andy Keating bezit de frontman nog niet.

IST IST - Light a Bigger Fire | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik wacht nog even met punten te geven. Begon pas deze week om me te verdiepen in hun muziek, vind hun debuut Architecture en opvolger The Art of Lying tot nu toe de beste platen. Waarschijnlijk omdat ik ook meer voorliefde heb voor oorspronkelijke postpunk - dus is het behoorlijk wennen aan hun recente lichtvoetiger werk. Het is (inderdaad) vooral een band om live te ervaren: was er vanavond (6 april) bij in 013 Tilburg. Groot compliment aan de techniek van 013: de lichtshow was indrukwekkend en het geluid buitengewoon strak afgesteld; zelfs goed te doen zonder oordopjes, terwijl je de zware bas en drums letterlijk achterin de zaal kon voelen. Veel songs van hun laatste plaat (Ghost was erg mooi) en bij de toegiften o.a.Emily, maar ook nieuw werk met zware electronica (beviel goed). Het blijft voor mij lastig om deze band niet te vergelijken met hun voorbeelden als o.a. Joy Division en The Sound. Ook omdat de zanger - is mijn persoonlijke mening - wat weinig emotie in zijn stem legt. Tsja, want bij de klasse en passie (en lijden) van Ian Curtis en Adrian Borland (R.I.P.) valt natuurlijk bijna alles in het niet. Desondanks: ben erg blij met de post-punk revival de afgelopen jaren (Rats on Rafts, Whispering Sons) waardoor er live weer genoeg valt te genieten.