Hamish Hawk - A Firmer Hand (2024)

Paar maanden terug verzorgde Hamish Hawk solo het voorprogramma van Villagers. Dat was de goede aanleiding om me te verdiepen in de Singersonger uit Edinburgh, Scotland. Bleek dat ik twee eerdere albums geluisterd had, maar dat was ik min of meer weer vergeten. Dus eigenlijk weer blanco Hamish beluistert als supportact en dwars door de beperking van solozang met gitaarbegeleiding heen bleken het uitzonderlijk fijne songs te zijn. Het volwaardige album is eigenlijk van een andere orde, want dit derde album klinkt al lang niet meer singersong achtig maar als een volwaardige band met stevige gitaren met perfect geplaatste synths.

Muzikaal zijn inspiratiebronnen als Morrissey met The Smiths en Brett Anderson met Suede overduidelijk aanwezig, om er maar direct aan toe te voegen dat Hawk zich nergens als kopiist gedraagt, maar gewoon goede muzikale ideeën gebruikt. Hij voegt daar innemend een croonende Bariton stem aan toe en zelfs af een toe een 70-ties disco beat of een 80-ties New wave sound.
Tekstueel word Homo erotiek bezongen ongecensureerd en exhibitionistische : Maar ook algemene thema’s als escapisme en zelfdestructie. En in rauwe doorleefde teksten. die voor de details eigenlijk alleen goed te volgen zijn met de uitgeschreven lyrics erbij. Hij is tenslotte een volleerde songwriter.
Met andere woorden, een rauw album dan voorbij vliegt en dat herbeluistering afdwingt. Een eigen headline tour zou dan ook zeer welcome zijn, maar zie niet veel beweging in zijn 2024 agenda. Vermoedelijk eerst de reacties op dit album afwachten.

De Schotse singer-songwriter Hamish Hawk bezit het vermogen om met onverwachte wendingen en literaire grootspraak te imponeren. Net als zijn leermeesters Morrissey en Brett Anderson (Suede) heeft hij daar een compagnon bij die hem in het schrijfproces bijstaat. In het geval van Hamish Hawk is dat Andrew Pearson, toevallig ook een stergitarist. De gelijkenis van Hamish Hawk met Peter Murphy van Bauhaus op de hoes van A Firmer Hand is bijna griezelig, niet alleen qua beeldvorming, maar ook omdat Hawks’s nieuwe plaat dat zo typerende eighties postpunk geluid heeft.

Als hij zijn nieuwe album A Firmer Hand met zijn eigen uitgetekende crematie opent, weet je direct al dat het diep bittere ernst is. Liefde scheurt nog steeds in Juliet as Epithet romantische zielen uiteen, de eenzaamheid van een leeg tweepersoonsbed. Hamish Hawk bezingt de homo-erotische passie, maar ook de verveling en de verlokkingen. De sobere drumcomputeropbouw van de prachtige beeldende donkere new wave track Juliet as Epithet situeert schetsmatig de pijn en het verdriet. We wanen ons weer in de jaren tachtig, en hechten ons vast aan dat weemoedige gevoel van weleer. We zitten op datzelfde nulpunt en verspelen de opgebouwde winst.

Deze intensiteit vervolgt zich in het diepere masochistische genot van Machiavelli’s Room waar martelende pianotoetsen stevig toeslaan. Een oneerlijke strijd waarbij op wrede wijze duidelijk wordt gemaakt dat geaardheid nog steeds een issue is. Is het ziek om elkaar lief te hebben? Ongepast? Maatschappelijk ongeaccepteerd? De ernst maakt zich meester van de stem van Hamish Hawk die hier rauw en doorleefd klinkt. We leven in een macho wereld, en stiekem verlangt de Schot ook naar een evenbeeld waarbij hij zich in een ondergeschikte rol kan opstellen. Gehard door het escapisme, de afwijzingen en de onzekere twijfel.

Bijzonder hoe hij dit bij Big Cat Tattoos in een opzwepende nachtclub funk verpakt. Zelfkastijding door doeltreffende woorden die aan de ene kant beminnend liefkozen, maar tevens een shockerende werking uitlokken. Kortzichtigheid in een flitsend discojasje. Kickend schaduwdansen met een betere versie van je karakter. Wie verbergt zich niet achter een alter ego; een schijnalias, een rooskleurig bestaan? Nancy Dearest strooit zout in de bloedrode wonden. Autobiography of Spy mengt zich als een stiekeme voyeur in het nachtleven. Koortsig hongerig zoekend naar anoniem gezelschap.

Het exhibitionistische You Can Film Me flirt met lustgevoelens, en geeft er een licht verteerbare gothic twist aan. Christopher St. is een verwarmend theatraal intermezzo, waarbij men mijmerend wegdroomt. Zijn croonende voordracht ligt in het verlengde van Neil Hannon {The Divine Comedy} en Jarvis Cocker (Pulp), niet de minsten waar je jezelf mee wil identificeren. Pure noodzaak om met het stevige Men Like Wire te vervolgen. Een dichter verdwaalt in zijn eigen geschepte onrealistische werkelijkheid. Kneedbaar zacht, teder en lief. Bij Questionable Hit lijkt het alsof Morrissey zich als gids over de jong dertiger ontfermt, en hem zijn keuzes afneemt. Hamish Hawk laat het gebeuren en ergens voelt het ook wel goed zo.

Morrissey laat hem niet met rust, zijn geest doolt ook in het uptempo nostalgische Disingenuous rond. Wat waren die jaren tachtig op muzikaal gebied toch een groot genot. Hier komt de kracht van Andrew Pearson het beste tot zijn recht, een partner in crime, die met zijn gangsterriffs gemeen infiltreert. Dominerend eigent de gitarist zich vervolgens Milk an Ending toe. Gif spuwend leeft het instrument zich jankend uit. In het duistere The Hard Won confronteert de muzikant met zijn beperkingen. Dat deze niet op het vlak van liedjesschrijven liggen, mag duidelijk zijn. Wat een aangename ontdekking is dit.

Hamish Hawk - A Firmer Hand | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Hamish Hawk - A Firmer Hand - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Hamish Hawk - A Firmer Hand
A Firmer Hand van de Schotse muzikant Hamish Hawk doet het goed in met name een aantal Britse jaarlijstjes en daar valt niets op af te dingen, want wat is dit een mooi en aansprekend album

De uit Edinburgh afkomstige Hamish Hawk draait inmiddels een aantal jaren mee en is inmiddels ontdekt door de critici, die in steeds positieve woorden schrijven over de muziek van de Schotse muzikant. Met A Firmer Hand verdient Hamish Hawk een veel breder publiek, want zijn nieuwe album is een album dat Morrissey inmiddels al flink wat jaren niet meer gemaakt heeft. In muzikaal opzicht klinkt de muziek van Hamish Hawk tijdloos, maar wat zijn de songs van de Schot goed. Het zijn songs die verder worden opgetild door zijn stem, die niet onder doet voor die van de beste Britse crooners van de afgelopen decennia. Voor mij een zeer aangename ontdekking deze Hamish Hawk.

De naam Hamish Hawk ben ik de afgelopen twee jaar vaker tegen gekomen, onder andere in de jaarlijstjes over 2023, waarin zijn album Angel Numbers met enige regelmaat opdook, maar ik had tot voor kort nog nooit naar zijn muziek geluisterd. Dat is pas veranderd nadat ik de naam van Hamish Hawk ook weer tegen kwam in de jaarlijstjes over 2024. Met name in de Britse jaarlijstjes doet het afgelopen zomer verschenen A Firmer Hand het behoorlijk goed. Dat vind ik inmiddels geen verrassing meer, want A Firmer Hand van Hamish Hawk is een ijzersterk album.

De uit het Schotse Edinburgh afkomstige muzikant maakte voor A Firmer Hand al drie albums en een goed gevulde EP, maar zijn nieuwe album vind ik zijn meest overtuigende werk tot dusver. Ook op zijn nieuwe album werkt Hamish Hawk samen met songwriter en gitarist Andrew Pearson, wiens naam zeker vermeld moet worden, want het gitaarwerk op A Firmer Hand is prachtig en voorziet de songs van de magie waarop in het verleden ook gitaristen als Johnny Marr en Bernard Butler het patent hadden (en deze gitaristen noem ik niet voor niets).

Het album is voorzien van een wat donker geluid, met flarden postpunk en new wave en de bravoure van de Britpop. Het is een geluid dat herinneringen oproept aan heel veel goede Britse popmuziek uit de jaren 80 en 90. Ik heb zelf vooral associaties met de muziek van The Smiths, Suede en Pulp, maar bij beluistering van het nieuwe album van Hamish Hawk komen veel meer namen op (variërend van Marc Almond tot Scott Walker).

Het gitaarwerk van Andrew Pearson is sfeerbepalend in de songs van Hamish Hawk, maar ook de rest van de muziek op het album klinkt prachtig, waarbij de donkere synths zeker vermeld moeten worden. De muzikant uit Edinburgh schrijft zelf aansprekende songs, die aanstekelijkheid koppelen aan het nodige gevoel voor drama en behoorlijk expliciete teksten.

Het zijn songs die een zanger met crooner aspiraties vereisen en dat is een kwalificatie die zeker past op de zang van Hamish Hawk. De drie muzikale inspiraties die ik eerder noemde zijn ook in vocaal opzicht relevant, want de zang van Hamish Hawk past zeker in het rijtje Morrissey, Brett Anderson en Jarvis Cocker.

De stem van de Schotse muzikant klinkt anders dan die van Morrissey, maar A Firmer Hand zou in meerdere opzichten een album van Morrissey kunnen zijn. Het is wel een album van een niveau dat Morrissey zelf de afgelopen jaren niet heeft benaderd, want het vuur dat op de laatste paar albums van de voormalige voorman van The Smiths wat gedoofd lijkt, brandt op het nieuwe album van Hamish Hawk nog in alle hevigheid.

A Firmer Hand heeft door de overeenkomsten met het werk van Morrissey vaak een jaren 80 en 90 vibe, maar het is ook zeker een album van deze tijd. Ik was direct onder de indruk van de stem van Hamish Hawk en het gitaarwerk van Andrew Pearson, maar ook de songs op het album vond ik direct aansprekend. Met name die songs worden steeds memorabeler, waarbij de kwaliteit van de muziek en de zang zeker helpt.

Het levert een groeialbum op, dat wat mij betreft volkomen terecht opduikt in aansprekende jaarlijstjes. A Firmer Hand bevat een dozijn songs en ze zijn echt alle twaalf goed. Hamish Hawk is vooralsnog vooral een cultheld, maar verdient echt veel meer. Erwin Zijleman