Focus - 12 (2024)

Altijd interessant, een nieuwe plaat van Focus. Ben benieuwd. Foeilelijke hoes trouwens.

Ook mijn hart klopt vol verwachting. 5 juli aanstaande weten we of "Focus 12" een album zal zijn waar Ome Thijs van Leer en zijn kornuiten ons weet te verrassen.

Wauw! Klinkt helemaal niet slecht, mijn eerste indruk.
Als een Focus liefhebber van het eerste uur ken ik zowat alles wat Focus door de jaren heen heeft gedaan, en ondanks dat de periode na Hamburger Concerto mij niet veel meer deed is dit toch niet slecht te noemen. Verrassend goede gitaarsolo's, en een heel herkenbaar lekker orgel. En dan ook af en toe de dwarsfluit. Voor mij een 3,5.

Focus is een Nederlandse progrockband die in de jaren zeventig wereldwijd bekend werd met hun unieke mix van rock, klassieke muziek, en jazz. Hun kenmerkende geluid, geleid door de virtuoze fluit en toetsen van Thijs van Leer, heeft hen een vaste plek in de muziekgeschiedenis bezorgd. Het nieuwste album, Focus 12, is een bevestiging van hun blijvende creativiteit en vermogen om relevante muziek te maken, zelfs na een carrière van tientallen jaren.

Focus 12 is trouw aan de progrockroots van de band, maar verweeft ook elementen van jazz, klassiek en zelfs folk. Het album biedt een boeiende reis door verschillende muzikale landschappen, waarbij technische virtuositeit en emotionele diepgang hand in hand gaan. De mix van instrumentale krachtpatserij en subtiele melodieën zorgt ervoor dat dit album zowel uitdagend als toegankelijk is.

De productie van Focus 12 is helder en goed gebalanceerd. Elk instrument krijgt voldoende ruimte om te schitteren, wat vooral belangrijk is bij een band die zoveel nadruk legt op muzikale complexiteit. Het geluid is rijk en vol, met een bijzonder goede mix van de verschillende elementen. De opnames zijn duidelijk en geven de muziek een warm, bijna analoog gevoel, wat perfect past bij de nostalgische maar toch moderne benadering van de band.

1, Fjord Focus
Het album opent sterk met Fjord Focus, een nummer dat zich kenmerkt door een avontuurlijk en opzwepend ritme. De gitaar van Menno Gootjes speelt een prominente rol, ondersteund door Van Leer's iconische fluitspel. De mix van nostalgie en moderne invloeden, aangevuld met prachtige solo's, maakt dit een uitstekende opener. (8)

2. Focus 13
Dit nummer brengt de klassieke Focus-sound terug, met een ingetogen, dromerige start die overgaat in een steviger tweede deel. De gitaarsolo's zijn opnieuw van hoog niveau en dragen bij aan de herkenbare signatuur van de band. Het bouwt voort op de thema's uit eerdere Focus-titels, met sterke melodische lijnen en indrukwekkende improvisaties. (8)

3. Béla
Een ode aan de klassieke componist Béla Bartók. Dit stuk heeft een meer klassiek gevoel, met complexe harmonieën en een duidelijke klassieke structuur die prachtig samengaat met de rock-elementen. Een ingetogen track die indruk maakt met zijn fraaie gitaarwerk. Het nummer ademt een serene sfeer en biedt een moment van rust op het album. (7)

4. Meta Indefinita
Dit nummer is experimenteler van aard, met onverwachte wendingen en een avontuurlijke benadering van ritme en harmonie. Het vraagt om herhaalde beluistering om de diepte volledig te waarderen. (7)

5. All Aboard
Een jazzy nummer met een prachtige dwarsfluitsolo van Van Leer. De opbouw naar een krachtige apotheose maakt het een dynamisch en meeslepend stuk. (7,5)

6. Born to Be You
Een kort maar krachtig intermezzo, dit ingetogen pianostuk biedt een moment van introspectie voordat het album verder gaat met energiekere nummers. (7)

7. Nura
Een krachtig en energiek nummer met heerlijk gitaarwerk dat het nummer een robuuste en toch melodieuze sfeer geeft. (8)

8. Bowie
Dit lijkt een eerbetoon aan David Bowie, Het nummer draagt een statige, bijna majestueuze sfeer met zich mee. De emotionele lading is subtiel maar voelbaar. (7)

9. Positano
Dit nummer begint ingetogen maar bouwt op naar een uitbundige apotheose. Het roept beelden op van zonnige kusten en ontspanning, met een vleugje melancholie. (7,5)

10. Gaia
Het album sluit af met Gaia, een track vol variatie en ritmewisselingen. Het nummer vat de diverse invloeden en stijlen van het album goed samen, en biedt een passende afsluiter. (7,5)

Focus 12 is een album dat zowel oude fans van de band als nieuwe luisteraars zal aanspreken. De combinatie van complexe composities en toegankelijke melodieën maakt het geschikt voor liefhebbers van progressieve rock, jazz, en instrumentale muziek. Het is een album dat zowel technisch als emotioneel bevredigend is, en zeker de moeite waard om te beluisteren voor iedereen die muziek met diepgang en vakmanschap waardeert.

Waardering: 7,45
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Dank voor wederom een nietszeggend stukje tekst! Het wordt enorm gewaardeerd!

Ik moet me helaas bij m@rcel_a aansluiten. Behalve dat het nietszeggend is is m'n irritatie grens ook al lang bereikt. Ik zou zeggen, hou het bij je website.

Tsja...... eens in de zoveel tijd komt dit soort reacties weer terug. Terechte opmerkingen hoor, daar niet van.
Het levert echter niets op. De man heeft heel veel van dit soort AI teksten op zijn website en iedere dag knipt en plakt hij er weer een, of twee, soms drie van die website richting MM.
Waarom? Geen idee, eigenlijk. Wellicht de ijdele hoop dat lezers hier doorklikken naar die website?
Ik heb dat, lang geleden, uit nieuwsgierigheid gedaan en helaas........ Er staan heel veel van dit soort "iconische", "emotionele", "complexe" "majestueuze" etc etc etc teksten daar, dus het zal nog heel lang knippen/plakken blijven, denk ik........

Eigenlijk vermoed ik dat de schrijver stilletjes geniet als hij, voor de zoveelste keer, hier leest dat zijn proza irritatie opwekt.
Om bij Thijs van Leer te blijven: introspection is niet aan Jorro besteed.

De schreeuwend gekleurde hoes lijkt nogal extreem, maar wanneer je het artwork van Roger Dean op de kartonnen digipack beter bekijkt, blijkt dat toch wel prachtig in elkaar te passen. Dean, bekend van zijn Yes-hoezen uit de zeventiger jaren, is een artiest, dat valt niet te ontkennen.

Ook vitaal en op leeftijd zijn Thijs van Leer (76) en drummer Pierre van der Linden (78). Ze vormen de oude kern van de band en worden door de wat jongere Menno Gootjes (gitaar, piano, synths) en Udo Pannekeet (bas, synths, programming) bijgestaan. En die combinatie van jong en wat minder jong doet het al jaren geweldig goed. Niet nodig nog te vermelden dat Focus nog steeds 'on tour' is, met name in het Verenigd Koninkrijk, waar de belangstelling groot is. In 2024 toerde de band door de Verenigde Staten en verscheen daar op maar liefst 21 podia.

Na het fraaie X dat in 2012 uitkwam (zo zou je een album nu niet meer noemen!), een tussen-album met oud Focusmateriaal in 2014 en nummer 11 in 2018, was dit toch wel een aangename verrassing voor me. Het zat en zit er nog in: een twaalfde album. De redelijk consequente doortelling van albums vanaf de reünie in 2002 met Focus 8.

Nu ben ik een fan en Focus kan bij mij weinig kwaad doen. De composities van Thijs van Leer kennen een grondige muzikaaltechnische onderbouw. Er zit Bach in, er zijn jazzelementen, het is zeker ook rock, in de hoek die we 'prog' kunnen noemen en tenslotte is het heel originele en direct herkenbare muziek. Er zitten verrassende wendingen in de composities en van Leer zoekt graag de hoeken van het toetsenbord op met flinke intervallen.
Er staan op 12 ook nummers van Udo Pannekeet (All Aboard ) en Menno Gootjes (Born to be You). Niet onverdienstelijk. Dat kan ook gezegd worden van de improvisatiesessie Meta Indefinita.

Vuurwerk vinden we vooral in het openingsnummer Fjord Focus, een beetje melige maar aardige titel. Een krachtige compositie en gitarist Menno Gootjes soleert hier de sterren van de hemel: geweldig!

Focus 12 was al eens gedaan, dus werd hier Focus 13 het basisstuk van het album, in de traditie van alle voorgaande albums. Een fraai afwisselend stuk.

Ik ga niet het hele album bespreken, op straffe van een zuur commentaar, dus laat ik het aan de luisteraar verder zelf over. In ieder geval gaat hierna het tempo wat omlaag en komen we ingetogen pianostukken en sferische momenten tegen en duidelijk klassiek getoonzette nummers als het prachtige Nura, dat ineens overgaat in een hogere versnelling en in rocksfeer beland.

Een virtuoos pianostuk is Bowie, waarin ik zeker geen verwijzing hoor naar David met dezelfde achternaam. Het is geschreven voor Bowie, dochter van Udo en dus lid van de FocusFamily.
Toch is Bowie wel even aanwezig in het volgende stuk: Positano. Ik hoor hier 'Golden Years' even langskomen. Een prachtig contrastrijk nummer.

Gaia is tenslotte een echt van Leer-stuk: klassiek en subtiel emotioneel, met na anderhalve minuut een aardige twist en oplopend in energie. De enige tegenvaller is de wat te vroeg ingezette fade-out waarmee de plaat eindigt.
Geen klacht van mij dat dit album 40 minuten duurt. Dat is nog altijd de beste speelduur voor een album dat goed in elkaar zit en blijft boeien.

Samengevat: een plaat met groot vakmanschap gemaakt en met een verdere verdieping van het originele Focus-geluid. Herkenbaar, artistiek geslaagd en één van onze beste exportproducten. De stemknop kan dan ook met een gerust hart naar de 5.

Mooi, dat de band nog steeds onder ons is en tevens zulke goede eh... Focus muziek kan maken. Want je kunt Van Leer c.s. van veel betichten maar niet dat hij zijn roots, ooit voor het eerst neergezet in 1969, zal verloochenen.
Het is misschien een oud woord maar toepasselijk is het want ik hoor werkelijk tracks die sterk doen herinneren aan de eerste Focus jaren. Ja, en dat toen Jan Akkerman heerste en nu Menno Gootjes doet eigenlijk weinig aan de conclusie af.
De muziek van Focus is tijdloos.

Van Leer en Van der Linden mogen wat mij betreft de titel Grand old Men van de Nederlandse rockmuziek wel ontvangen. Er waren er velen maar er zijn er niet veel meer van over, rockbands van vaderlandse bodem die al actief waren in de sixties en nu nog steeds touren en nieuw plaatwerk uitbrengen.

En dan ook nog van dit niveau. Petje af.