Oceans of Slumber - Where Gods Fear to Speak (2024)

Gelukkig een pak steviger dan de ingetogen en gezapige triphop van het vorige album, Starlight And Ash. Het duistere songmateriaal is terug, net als de grunts, maar toch weet het songmateriaal niet over de hele linie te overtuigen. Eén en ander loopt niet echt lekker door en de productie laat te wensen over. Zo had het allemaal wel wat bombastischer mogen klinken en het gitaarwerk klinkt echt nergens naar. Jammer, want de band herpakt zich hier verder wel goed.

Ik vind het hun meest experimentele plaat tot nu toe. Ik mag hem recenseren maar ik heb nog nooit zo geboeid geluisterd na het uitkomen van een release van Oceans Of Slumber. Ik vind het qua heftigheid en metal nog wel meevallen ten opzichte van "Starlight And Ash". Elk nummer heeft iets bijzonders. Je hebt wel gelijk dat de productie en de mix niet overal even sterk is. Dat is echt wel jammer, want anders zou dit een mega sterke release zijn. Geen idee of dit in mijn eindlijst gaat komen, maar ik ben persoonlijk heel blij met deze ontwikkeling van het echtpaar Beverly.

Iedere 2 jaar een nieuw album maar ze hebben niet zoveel nieuws te vertellen. Er staan wel een paar mooie songs op maar ik kom er niet echt in. Beter dan die uit 2022, dat dan weer wel.

Wel opmerkelijk dat ze over gestapt zijn naar Seasons Of Mist. Het lijkt erop dat Century Media ook niet tevreden was met het voorgaande album. Voorheen waren ze toch echt een marketing tool voor het label.

Wel opvallend dat de aandacht voor deze band met dit album behoorlijk tanende is op MuMe. Hadden alle vorige albums - op het debuut na - tussen de 20 en 30 stemmen, hier staat de teller op slechts 6 (OK, straks 7 als ik mijn stem heb gegeven). Ook het aantal berichten bij deze plaat is beduidend minder. Is dit het gevolg van het verschil in bereik dat Season of Mist genereert ten opzichte van Century Media? Of was het de koerswisseling op Starlight And Ash naar een coherenter en minder zwaar geluid dat afgestraft word?

Wie teleurgesteld was in het voorgaande album kan met een gerust hart Where God Fears The Speak opzetten. Dit album is een stuk steviger en ligt meer in het verlengde van The Banished Heart en het titelloze album. Daarmee komt voor sommigen misschien ook een bezwaar terug. De nummers op dit album vliegen weer alle kanten op. Ik juich het toe!

Dat de productie wat te wensen overlaat, zoals ik hieronder lees, onderschrijf ik wel. Maar dat het wat bombastischer zou mogen, zoals james_cameron wenst? Nee dank je, ik zou liever meer lucht in de productie willen, zodat de drums en gitaren wat organischer klinken. Nu klinkt het allemaal nogal digitaal en platgeslagen en dat ondermijnt het luisterplezier. Desondanks voorlopig een krappe 4 sterren.