Wand - Vertigo (2024)

Héél veel zin in dit album!

Zit het album nu te luisteren. Ik hou van WAND. Heerlijk album.

Want?

Minder poppy meer trippy. En wel weer touren ja

In het verlengde, maar dan met uitgebreidere begeleiding, van Pale Horse Rider. Cory cs flikken 't 'm wéér.

Klinkt weer erg fijn. Lifeboat is mooi zeg.

Door de succesvolle solocarrière van Cory Hanson loop je het risico dat hij het werk van Wand maar voor zich uit schuift. Zeker als hij zich live samen met zijn broer Casey Hanson helemaal in zijn element voelt, en ze met het nodige speelplezier en soleergekte de een na de andere gitaarvete uitvechten. De alweer bijna twee jaar oude liveregistratie Spiders in the Rain is een leuk presentje voor de fans, al hopen die uiteraard al jaren op een waardige opvolger van Laughing Matter. Nou, Vertigo is veel meer dan dat.

Of Cory Hanson door het The Smile project getriggerd wordt laat ik in het midden, feit is wel dat zijn over-sensitieve stemgeluid sterk naar het neurotische onnavolgbare van Thom Yorke neigt. Natuurlijk is Wand veel meer dan dat, ze verbreden hun vanuit Los Angeles opererende psychedelische stoner geluid opnieuw met de nodige onverwachte wendingen. Dit broeinest zorgt nog steeds voor veelzijdige broeierige uitwassen die elk hun zaadje in de dorre woestijngronden planten. Met een brede glimlach gaan we terug naar de eerste week van mei, als de single Smile het licht ziet, de langverwachte aankondiging van Vertigo.

Smile gaat terug naar het instapmoment van de Amerikaanse gitaarrock van begin jaren negentig. Kijk Billy Corgan, zo kan het dus ook, verbreden en niet in herhaling vallen. De straaljagersalvo’s die Robert Cody en Cory Hanson vanuit hun gitaren lanceren ademen die nostalgische hunkering naar vergaande tijden uit. Ze compenseren het gemis met uitwaaiende akkoordlijnen waar geen einde aan dreigt te komen. Het eindeloze zomergevoel, al moet die zomer zich in deze uitloop van de lente nog bewijzen. Smile, soms moet je liegen om een relatie spannend te houden, soms moet je liegen om een relatie te redden.

De zwaarte van de ontrouw bekommert zich tevens over Hangman. In deze opener haakt Wand in op de progressieve rock van Pink Floyd klassieker Time en gebruikt de overstuurde vluchtende hartslag als basis. Hangman is een uitweg, een genadeloze poging om zich van het verleden te distantiëren. Een nieuwe start met een om vergeving vragende zingende Cory Hanson, die met zijn hoge kopstem de maagdelijke onschuld opzoekt. De noise is prettig, dierlijk aaibaar en dwarrelt zorgeloos neder. De hoofdpersonage van de song twijfelt of het beter is om onzichtbaar te verdwijnen. Wand kiest in deze fase voor de wederopstanding, en overwint.

Vanuit deze feniks reïncarnatie ontstaat het net zo hallucinerende Curtain Call. De asresten lenen zich er perfect voor om een bastaardsong te creëren. Ergens komt de zelfverzekerdheid tot leven, ergens zet deze bewustwording de schaamte op een zijspoor. Stilletjes voegt het strijkersarrangement van Evan Backer zich bij het gezelschap. Mooi hoe de bassist hier de lijnen verder uitzet, en nogmaals bewijst dat iedereen van het viertal onmisbaar is. Een waardige vervanger van Lee Landey die ook het toetsenwerk van de eveneens opgestapte Sofia Arreguin voor zijn rekening neemt.

Drummer Evan Burrows is dan niet de kaptein van het schip, hij bepaalt wel de koers, al dreigt hij bij het swingende Mistletoe de afgrond in te varen. Een gedurfde filmische track met een kakofonie aan klanken, waar ik Wand eventjes dreig kwijt te raken. Toch heeft het aanstekelijke hypnotiserende een vreemd soort van geniale aantrekkingskracht die mij naar intensief luisteren meer aanspreekt. Ook hier overduidelijk die Thom Yorke invloed, het onberekende van een nachtmerrie in een dagdroom. Hoe ironisch is het dat later het zwaar psychedelische Lifeboat nog volgt, waar een bezwerende Cory Hanson de drenkelingen gerust stelt.

JJ bewandelt de jazzy triphopvelden. Een ontdekkingstocht die naar een bezinnend slotstuk toewerkt. Op dit punt bevinden The Doors zich als ze Riders On A Storm afronden. Het is misschien niet zozeer een eerbetoon, toch voelt het wel zo aan. Juist die subtiele koortjes geven er een onverwachte twist aan, die je alleen maar bij een band als Wand kan verwachten. Verwacht het onverwachte dus, ik kan het bij een band als Wand niet vaak genoeg herhalen.

Het slopende High Time knarst en piept van alle kanten. Hoe fraai kan je onberekende noise in de schoonheid van serene ambient mengen? Hier staat het experiment overduidelijk op de voorgrond, hier maken ze het verschil en onderscheiden ze zich van de volgende meute. Dit soort gekte hunkert naar de invloedrijke sixties, waar bands elkaar overtroeven en vergeten om kop en staart songs af te leveren. Bij Wand is dit vreemd genoeg wel het geval, het klopt van alle kanten, High Time is overduidelijk het hoogtepunt van Vertigo. Met dit soort tracks leven ze zich live het beste uit, en kunnen ze er jammend onbeperkt op voortborduren.

Dan is het mystieke Seaweed Head eigenlijk een perfecte introductie voor bassist Lee Landey die zich hier op de voorgrond opstelt. Zijn bijdrage is soms nog wat voorzichtig, op de momenten dat hij zich laat gelden, drukt hij de stempel op de songs. Als de muzikant goed is warm gelopen kan hij in de toekomst alleen maar in het bandproces groeien. Vertigo is bewust wat onwennig, en zo hoort het na een lange afwezigheid ook. Wand kiest niet voor de gemakkelijkste weg, ze presenteren zich vrijwel als een nieuwe band. Laat dat op de automatische piloot spelen maar aan anderen over.

Wand - Vertigo | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Ik heb dit album even links laten liggen omdat ik niet gelijk werd getriggerd. Andere interessante, nieuwe albums drongen voor in mijn playlist. Omdat ik voorganger Laughing Matter een goed album vond, dat zorgde dat ik ze in Ekko live heb gezien in 2019, waag ik me aan een aantal nieuwe serieuze luistersessies, want de waarderingen en commentaren zijn positiever dan ik in eerste instantie was.

Hangman is een rustige opener met een fijn rustig voortkabbelend ritme, maar tegelijkertijd gebeuren er interessante dingen. Ik hoor een doedelzak en meen ook violen te horen. Daar meanderen de gitaren op relaxte wijze doorheen.

Curtain Call start met zoekende gitaarlijnen maar doet me rechtop gaan zitten. Ook hier is de doedelzak een geweldige toevoeging die me samen met de percussie in het nummer zuigt.

Met Mistletoe heb ik meer moeite, net als eerder. Ook hier gebeuren muzikaal interessante dingen maar ik word afgeleid door de hobbezak-achtige drumpartij. Het voelt ongemakkelijk en alsof het nummer niet op gang komt. Rond 2.45 verschijnt een filmische synthesizer op de achtergrond die het meer tot een geheel smeedt. Als dan de percussie weg valt, eindigt het alsnog dromerig op zijn Wand’s.

De jazzy percussie en psychedelische sound van JJ trekt me erg aan. Een totaal andere vibe, maar dan in de goede zin.

Smile was als single vooruitgesneld en klonk vertrouwd omdat het wat mij betreft in de lijn ligt van het laatste album. Het gitaarwerk is het fundament.

Ik wacht met smart op het volgende nummer. Het zal toch niet zijn dat Mistletoe de reden was van mijn twijfel? Na het album nu voldoende tijd te hebben gegeven vind ik 4 uit de 5 nummers raak….maar er is nog meer veel meer in deze psychedelische snoepwinkel…

Lifeboat haalt mij zeker aan boord. Wat een fijn nummer. Dit is zoals ik Wand het liefst hoor. Experimentele muziek met een fijne melodielijn. Een mysterieuze psychedelische mist van waaruit je steeds flarden van muzikale genialiteit krijgt aangereikt.

Uit de bocht gaat het bij High Time met gruizige gitaarriffs maar op een Wand manier. Dit lijkt me inderdaad een fijn nummer om live te zien. Soft Grunge??

Seaweed head brengt de rust terug maar ook hier is aan experimenteerdrang geen gebrek en blijkt dit laatste de kracht van dit album.

Tja. Dat die ene luisterbeurt te weinig is, wist ik al op voorhand en dat heeft me op het verkeerde been gezet… Ik ben erg blij dat ik heb doorgezet. Want de muziek van Wand bestaat niet uit hapklare brokken. Wie geduld heeft, vindt steeds meer groeibriljanten…
Vooralsnog zijn dit voor mij: Curtain Call, JJ, Smile, en Lifeboat maar de lijst groeit per luisterbeurt.
De vervolgstap is nu om me wat meer in de teksten te gaan verdiepen want muzikale omlijsting heeft iig mijn aandacht.

Fout

De vervolgstap zou moeten zijn een stap over de drempel van Rotown op 22 November. Want, Wand live is de ultieme mogelijkheid om je verder in Wand te verdiepen. Zie je daar.

goed punt. Ik heb ze eerder live gezien ...ik ga wellicht pogen ze wederom in Ekko te zien een dag later....

Toen ik dit de eerste keer hoorde moest ik denken aan 'The Bony King Of Nowhere'.

dix
Nou, ik heb de daad bij het woord gevoegd. Het vinyl ligt op de draaitafel ..en kaarten voor Ekko in the pocket....

Inmiddels strijd dit album voor een eerste plek op mijn jaarlijst.....met elke afspeel beurt ontdek ik nog steeds nieuwe elementen. Gisteren de band live gezien in Ekko en ze waren zeer op dreef. Cory Hanson soleerde er de hele show op los. De experimentele drang was een sterk onderdeel van het concert waarbij Cory en de drummer de boventoon voerde. dix Dix, hoe was het in Rotown?

Zo te lezen was het in Ekko dan ietsje beter. Vrijdagavond zag ik de kortste soundcheck ooit en daarna een optreden dat wat rommelig begon maar zéker goed eindigde. Alleen: te kort en dat vond Cory ook. Een voorbij de tien minuten uitgespronnen Wand-epos heb ik bijvoorbeeld niet gehoord . Wat betreft de band miste ik ook de bijdrages op toetsen enigszins. Cory vult dat gat moeiteloos op maar daardoor wordt het wel Hanson met begeleidingsband.

In Ekko waren met name de Vertigo nummers en uiteraard Flying Golem wat meer uitgesponnen. Ze speelden anderhalf uur. En ook ik miste ik tov 5 jaar geleden de toetsen. En je hebt gelijk dat het over het algemeen wel een Cory show is . Enkel de drummer ging hierin wel mee....P.s. eerder dit jaar had ik overigens een ervaring van een rommelige voorbereiding in Rotown bij Bar Italia

Vanuit Groningen afgereisd naar Ekko om WAND weer te zien. Ze zijn hard op weg om mijn favoriete band aller tijden te worden, hoewel ik ook de dingen herken die ik hier lees. Ik was aangenaam verrast over de setlist!