Gurriers - Come and See (2024)

The Next Big thing uit Ierland. Zag ze 2 jaar terug al eens live. En maakte een geweldige indruk. Daarna volgde een aantal singles zoals Nausea en Approachable die al super waren. Staan hier ook op.
In bestelling dus.

Gisteren live gezien op het Valkhoffestival in Nijmegen, en een overweldigende indruk maakte deze Ierse groep die toch heel goed heeft geluisterd naar de vroegere Killing Joke albums. Hele sterke punkhouding hadden ze daar, en op de singles voor dit album komt dat alvast goed naar voren. Ik ben benieuwd naar de volle plaat.

Van geweldig naar overweldig, dat belooft

Ook gezien op het Valkhoffestival, geweldig deze band. Niet per se heel anders dan al die andere postpunk bands, maar wel zo’n band waarbij alles klopt. Charisma, attitude, energie en goede nummers. Moet toch een grote worden in het genre. Benieuwd naar deze plaat!

De band overdondert mij net zo erg als The Murder Capital in hun begindagen.

Erg benieuwd naar het optreden 09 OKT in Toekomstmuziek!

Na eerste twee luisterbeurten ook maar een kaartje gehaald voor 9 oktober. Album komt lekker binnen en live wordt de muziek tot een nog hoger niveau getild.

Het Ierse Gurriers is de grote belofte van de afgelopen twee jaar. Daar kan je zeker in het plat gespeelde Nederland niet omheen. Elk optreden zit zo strak in elkaar, dat je bijna vergeet dat ze pas aan de vooravond van de definitieve doorbraak staan. Want die moet er gewoon komen. Zelden een band in zo’n vroeg stadium zo overtuigend vol overgave zien spelen. Voor mij was de eerste kennismaking vorig jaar mei in Merleyn, waar ze het bij de aanwezigen direct al afdwongen om dichterbij te komen en de intense avond van zo dichtbij mogelijk mee te maken. Dan wil je na afloop maar één ding: die debuutplaat kopen. Alleen was die er toen nog niet.

Lukt het de Gurriers straatschoffies om ruim een jaar lang die aandacht vast te houden, of ebt het succes voortijdig weg? Welnee, er volgen nog meer gigs en nu uiteindelijk Come and See verschijnt staan er alweer genoeg optredens op de planning. Helaas ontbreekt smaakmaker Emmet White dan, deze bassist met manisch gestoorde blik in zijn ogen, haakte net voor de release af en nieuweling Charlie McCarthy moet een sprintje inzetten om het stokje over te nemen.

Als je zo kritisch over het eigen functioneren bent, dan mag je de maatschappij ook zeker bekritiseren. Het eerste wantrouwen spreekt Gurriers op 6 december 2001 uit, als ze de dubbelsingle Top Of The Bill en Approachable uitbrengen. Het slaapwandelende Top Of The Bill is de verdovende kansloze No Future protestsong van de Ieren. Dan Hoff spreekt het wantrouwen uit en zoekt het in eerste instantie in het eigen falen. Risico’s nemen, incasseren en de gevolgen incalculeren. De gitaren zijn in jaren tachtig wave nostalgie gestemd, geven een verfrissende kijk op een uitgekauwde formule en voegen daadwerkelijk iets toe. Ja, en Dan Hoff heeft dat rauwe van een verbitterde strijder, de straatvechtersdenkwijze van de arbeidersklasse.

Met de stevig rockende Approachable snelheidsduivel, bewijzen ze dat Gurriers niet de zoveelste postpunk hype is. Over een hype praat je een jaar later niet na, omdat die aandacht zich ondertussen mogelijk naar een ander publiekslievelingetje kan verleggen. Gurriers houdt het vuurtje brandende door speeloveruren te draaien. Approachable is de angst voor de toegankelijkheid. Al wat op internet verschijnt wordt geregistreerd en gedigitaliseerd. Het hele geromantiseerde mysterie rond muzikanten is verdwenen. Draaide het voorheen nog om het product, tegenwoordig wordt de hele voorgeschiedenis van een artiest als een spons leeg geknepen. Men gaat voor het totaalplaatje en daar hoort blijkbaar die onzinnige interesse naar de achtergrond bij. Twee tracks dus over het eigen functioneren en het sociale disfunctioneren van de maatschappij.

Het met pompende baspartijen en blikken discobeat percussie opgezette catchy Sign of the Times volgt al snel. Ook hier turen we levenloos naar een leeg scherm dat ons vervolgens die levenloze leegte schenkt. Het is de overspannen waanzin van een uit noodzaak geboren cancelcultuur. Het is het gluren bij de buren in corona reservetijd. Het isolement als alleen internet bevrediging oplevert. De daarop aansluitende Nausea single zal uiteindelijk Come and See openen. Nausea staat voor misselijkmakende walging en verwoordt het genot van masochisten die zich met onze onkunde voeden. We nemen de wettelijke regels in twijfel, maar wie betreedt de barricades om deze onvrede uit te spreken? Nausea is de noodtoestand, met alarmerende gitaarsirenes. Hebben ze dat opgefokte van Fontaines D.C. afgekeken, of hoort het gewoon bij de Ierse mentaliteit?

Het Oosters getinte Des Goblin is de missing link tussen doom, punk en punkrock. Het is een track zoals enkel Public Image Ltd deze kan maken. Niet dus, ook Gurriers is in staat om elektro noise met disco te laten bijten. Des Goblin is een kolkende vuurmassa die als een onheilspellende lichtbol overal tegenaan stuitert. Met dat stuiteren zit het wel goed, maar wat heeft Gurriers verder buiten de moshpit te bieden? In ieder geval het Dipping Out Gotham City doemverval van Dublin, dat langzaam in een stuurloze aan bloedarmoede lijdende zijtak verandert. We zitten vast in het toekomstgerichte 1984 scenario en draaien de klok tegen de wijzers in veertig jaar terug.

Het met gesproken woord ingeleide Prayers richt zich tegen de kerk, het geloof en het afgestorven christendom. Je mag de mensheid geen overtuiging afdwingen en sinds het ene Vaticaanschandaal het andere opvolgt, blijven de stoelen van de trouwe kerkgangers leeg. Nog steeds een heikel punt in Ierland en daar zal de komende periode geen verandering in komen. Close Call rakelt de pandemie ellende weer op. De avondklok, de tegenreactie die deze oproept. Angst voor lichamelijk contact, angst voor stagnatie, angst voor de toekomst en vooral de angst voor de onzekerheid. Close Call is vluchtig, opruiend en rebels. Het wijzende vingertje van Dan Hoff wordt door het gitaargeweld overrompeld. Live is dit een unieke kans om te ervaren wie hier als winnaar de ring verlaat, de band of het publiek, al zal dat elke avond anders zijn.

No More Photos richt zich op de Amerikaanse markt en komt volgens de slopende grunge principes en eind jaren tachtig noiserock tot stand. Hard, lawaaierig met de nodige gitaarerupties die juist daardoor doel treffen. Het Come and See titelstuk biedt toekomstperspectieven. Psychedelische echo’s baden hier in een traditionele folkpop basis. Gurriers doet hierin het onverwachte en bewerkt de song tot een hedendaagse verwelkomende shoegazer klassieker met een veelvoud aan dreampop uitspattingen. Gurriers zet nu al genoeg vervolgstappen om de wetten van het net gelanceerde Come and See debuut open te breken en deze te herzien. Come and See is next level postpunk.

Gurriers - Come and See | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Net het album geluisterd omdat ik er volgende week naar toe ga in VERA, zo hier de commentaren doorlezend lijkt dat geen kat in de zak te worden, mooi.

Het is een prima album met veel variatie, de juiste attitude, mooi afgemixt. Vind ze misschien alleen qua originaliteit niet er bovenuit springen (eigen sound mist wellicht wat, het komt overal vandaan). 3,5 voor nu maar ik ga hem zeker nog eens luisteren, wie weet. Als ze live er nog een extra laag op weten te smeren ligt die 4 wellicht aan de horizon.

Alsof je in een sneltrein zit. Heerlijke pak nummers, die voorbij vliegen voordat je op bestemming bent.

Als een raket schiet Gurriers uit de startblokken met 'Nausea', een nummer dat dit gevoel overigens succesvol in muziek heeft weten te vangen. Eigenlijk houdt dat tempo niet op. Als de Ieren hun live energie ook maar voor de helft hebben weten te vangen in de studio, dan is een optreden levensbedreigend voor band en publiek. Dit vergt teveel van mens en apparatuur. Ik denk dat daarom vrijwel alle nummers een rustig stukje kennen. Komt iedereen even op adem om er weer vol tegen aan te gaan. De muziek op Come and See is niet van een andere planeet, maar wel erg goed gedaan.

Ik had hele hoge verwachtingen van dit debuut van Gurriers, zeker na een verpletterende live show op het Valkhoffestival afgelopen juli. En dan moet ik bekennen dat Come and See toch een beetje tegenvalt.

Klinken de nummers hier dan heel anders dan tijdens die live show? Nou, eigenlijk niet echt. Maar toch maakt de band op plaat minder indruk. Tuurlijk, de euforie van het moment gaat hier verloren, maar het ligt ook gewoon aan de composities. Ik hoor nu dat Dan Hoff toch wat beperkt is als zanger. Hij onderscheid zich niet genoeg van anders postpunk zangers van het moment denk ik. De plaat voelt als een achtbaan, veel geschreeuw, overstuurde (bas)gitaren en bomvol energie. Daar ligt het niet aan. Maar welke nummers zijn nu echt memorabel? 'Nausea' is natuurlijk een heerlijke binnenkomer, een nummer dat letterlijk klinkt als een sirene. Je ziet de moshpit al voor je. Maar er komen ook nummers voorbij als 'Dipping Out', 'Close Call' en 'No More Photos'. Hier verbloemt de energie en de schreeuw dat de composities niet bijster veel voorstellen. Op deze momenten hoor ik niet een band die zich werkelijk onderscheid van de vele andere postpunkbands van dit moment.

De beste nummers worden voor het laatst bewaard: na de Interlude volgen 'Top of the Bill', 'Sign of the Times' (heerlijke baslijn), 'Approachable' en 'Come and See'. Met name dat laatste nummer, shoegazy als My Bloody Valentine in hun beste dagen en een echt zingende Dan Hoff, laat zien dat deze band tot veel meer in staat moet zijn.

Ik had hoge verwachtingen op basis van de liveshow, die worden hier niet helemaal ingelost (al is het een prima album), maar dit blijft een band om in de gaten te houden, want na beluistering van Come and See denk ik nog steeds: een veelbelovende band.

Ik dacht Huh.. hoezo heeft Prayers geen video? Zo'n geniale track.. Toen luisterde ik het hele album en toen begreep ik het. Alles = geniaal! Zin in vanavond!

Maanden naar uitgekeken, vrijwel alleen maar goede dingen over gelezen, maar ik vond het live maar zeer matig. Cliché en inspiratieloos. Maar goed, jonge gasten, dus misschien komt hun tijd nog.

raymondkeuters, ik heb ze live nog met hun vorige bassist Emmet White gezien. Echt een meerwaarde. Geen idee hoe ze zonder hem spelen
Hij heeft iets manisch geks wat mij erg aanspreekt. Toen waren ze live in ieder geval erg goed.

Charlie McCarthy is een meer dan goeie vervanger Leon. Top optreden gisteren.

Ik was ook heel benieuwd hoe de bassistwissel zou uitpakken. Totaal andere types, maar heb meneer White uiteindelijk geen moment gemist. En dat is een compliment aan McCarthy.

Bijzonder te lezen dat iemand dit live als matig en clichématig kan ervaren, maar ieder z'n ding. Ik vond het in Amsterdam de overtreffende trap van ijzersterk.

Doet me ook denken aan de eerste albums van Killing Joke maar dan een tandje sneller. Ik vind het bijtende uitwaaierende gitaarwerk in combinatie met de basgitaar erg lekker, typische 80's wave. Eerste indruk na een luisterbeurt is heel goed!

Net tijdens een avondwandeling, gurig, zuidwest 4, langs de oevers van Hoornsemeer, nogmaals geluisterd.

Krijgen er een stevig halfje bij, in de VERA konden de gasten de kwaliteit van hun eigen songs niet helemaal bijbenen maar oo de koptelefoon staat het als een huis dat vervolgens omvergeblazen wordt.

Staat weer op (streaming), muzikaal is het helemaal prima, wel erg hard en snel maar dat vind ik niet erg; integendeel! En toch kom ik weer jammeren over de zang, die vermaledijde zang waarin de zanger zich niet onderscheidt van vele nieuwkomers in het genre. Om die reden vraag me af of dit op de lange termijn bestendig is. Op sommige nummers hoor ik wel iets van een zang terug, bij Prayers en de titelsong bijvoorbeeld. Verder hoofdzakelijk een hoop geschreeuw, ach het kan ook mij liggen hè, de leeftijd.

Ik heb het album toch in de bestelling staan bij mijn platenboer. Eerste cd pressing was uitverkocht, dat zegt ook iets, of er is niemand meer die nog cd's koopt?!

jeanmaurice, live is de band geweldig, nog beter dan op de plaat

Afgelopen weekend het album binnengekregen en een aantal keer geluisterd.

Ik moest even aan de agressieve schreeuwzang wennen, maar wat een sterk debuutalbum van deze Ieren! Killing Joke in hun begindagen maar dan een tandje sneller. Eindelijk weer eens een nieuwe band met enig (politiek) engagement, de songs reflecteren deze tijd en huidige mentaliteit genadeloos. Angry Young Men. Zoals het hoort bij (post) punk, zeg maar gerust punk!

Halfje erbij.

Het is tijd voor een nieuw album niet?