Teramaze - Eli: A Wonderful Fall from Grace (2024)

De productiviteit van deze australische band is ongelooflijk, temeer omdat ieder album de moeite waard is. Ook op dit twaalfde album (en het zevende sinds 2019!) brengt Teramaze een geraffineerde mix van poppy progressieve rock en moderne metal ten gehore, verpakt in meeslepende, aanstekelijke songs. Luister maar eens naar het fijne uptempo Standing Ovation. De terugkeer op het nest van originele zanger Nathan Peachy is daarnaast extra reden tot vreugde. Hij zingt de sterren van de hemel, hier en daar bijgestaan door bandleider Dean Wells. Eén van de betere albums van de band.

De progressive metal-stukken zijn redelijk, al is het wel een herhaling van wat ik al 20 jaar binnen het genre heb gehoord. Maar het is zeker voldoende, maar de pop- en emorock-elementen uit de muziek staan me enorm tegen. De zang vind ik echt ronduit vreselijk, alsook de melodielijnen. Ik heb het idee naar een soort boyband met heavy gitaren te luisteren. Ik heb niet zoveel verstand van de huidige popscene, dus kan het niet vergelijken met iets. Maar het doet me denken aan een kruising tussen Linkin Park en Coldplay. De productie staat me ook tegen. Samen met de nieuwste van Vanden Plas een behoorlijke tegenvaller. De productie is ook veel te vol, er is bijna geen dynamiek (ik moest het volume erg naar beneden bijstellen om de nuances van de muziek een beetje te horen).

Ik kon me herinneren dat ik een wat oudere plaat van de plaat wel gaaf vond, maar dit vind ik echt helemaal niets. Sorry,

Dit album van Teramaze is een interessant album. Het is een mix van progressieve metal en rock, en het is soms wat complex. Als je van dit genre houdt, kun je er zeker veel in vinden. Dit album is het sluitstuk van een trilogie die begon met Her Halo (2015) en werd voortgezet met Sorella Minore (2021). Net als bij Star Wars handelt dit album over de periode voorafgaand aan de vorige twee albums. Het verhaal draait om Eli, een schipbreukeling die een ster wordt in een circus, maar dit gaat gepaard met grote persoonlijke offers.

De gitaarsolo’s zijn indrukwekkend en de drums zijn krachtig. De zang is ook sterk, met veel emotie en variatie. Het album vertelt een verhaal, en dat maakt het extra speciaal. Het voelt alsof je naar een soort muzikale film luistert. De nummers variëren van energieke tracks tot meer ingetogen ballads, wat zorgt voor een gevarieerde luisterervaring. De productie is helder, waardoor elk instrument goed tot zijn recht komt.

Een paar nummers vallen wel op. Bijvoorbeeld Madam Roma, dat een goede mix is van zware gitaren en melodieuze stukken. Dit nummer bevat zelfs schreeuwerige zang, wat een nieuw element is in het geluid van de band. Ook Standing Ovation is een sterk nummer, met een pakkende melodie en krachtige zang.

Een ander opvallend nummer is Hands Are Tied, een piano-gedreven ballad die de meer melodieuze kant van de band laat zien. De zang van Dean Wells is hier prominent aanwezig en het nummer bevat een gedenkwaardige gitaarsolo. De titeltrack A Wonderful Fall from Grace is de afsluiter en duurt meer dan 14 minuten. Het neemt je mee op een muzikale reis met verschillende secties, waaronder uitgebreide solo's en zelfs een saxofoonpartij.

Ik heb de eerste helft van het album nog niet benoemd. Voor mij is dat de achilleshiel van het album een beetje. De twee korte intermezzo’s en The Will of Eli en Step Right Up vind ik wat minder dan de tweede helft van het album. Een 7 voor dat deel en een 8 voor de tweede helft maakt afgerond toch een mooie 8.

1. A Place Called Halo (geen waardering)
2. The Will of Eli – 3,5
3. Step Right Up – 3,5
4. I Mantissa (geen waardering)
5. Madam Roma – 4
6. Standing Ovation - 4
7. Hands Are Tied - 4
8. A Wonderful Fall from Grace - 4