Reinhard Mey - Nach Haus (2024)

Ik hoorde onlangs op de radio dat Reinhard Mey zowaar nog een nieuw album heeft uitgebracht. En die moest ik natuurlijk direct beluisteren. Ik heb namelijk altijd een bijzonder zwak voor diens muziek gehad.

Dat begon al in 1974, toen hij beroemd werd door zijn Gute Nacht, Freunde. Zo maakte ik kennis via het meer dan voortreffelijke 20.00 Uhr, Berlin. En die draai ik ieder jaar weer enkele keren, nu dus al 50 jaar.

In 2020 bracht hij Das Haus an der Ampel uit. Tegelijkertijd verscheen Rough and Rowdy Ways van Bob Dylan. Bij het herhaaldelijk gisteren naar beide albums kwam ik steeds meer parallellen tegen. Uiteindelijk vielen die voor mij fors in het voordeel van Reinhard uit.

Das Haus an der Ampel was een fraai, maar ook een vrij persoonlijk album. Ik dacht dat hij hiermee (destijds 78 jaar) zijn fraaie carrière had afgerond.

Niets is minder waar, want Nach Haus is ook weer een zeer fraai en persoonlijk album, ook al is hij inmiddels 82. Dit album klinkt weer als een klok. En de nummers zijn deels persoonlijk, maar handelen ook vaak over vroegere en actuele thema's.

Zo gaat Zwischen Kontrollpunkt Drewitz und der Brücke von Dreilinden over de geschiedenis van zijn woonplaats Berlijn. Waarbij hij het heeft over de val van De Muur, de periode daarvoor, en de periode daarna. Over tegenstellingen (en ook maatschappelijke spanningen) tussen de voormalige West- en Oostduitsers zegt hij bijvoorbeeld dat het niet gaat over het gelijk willen zijn, maar dat het veel belangrijker is om elkaar te ontmoeten en te leren kennen.

Over arbeidsmigratie gaat het in Beef und Lobster. Een ober uit Tirol - werkzaam in een Berlijns restaurant - heeft heimwee. Maar nog één seizoen, en dan gaat hij echt naar huis.

Questo Tavolo Non Si Vende is een lang verhaal over een antieke tafel. Toen hij die zag bij het ophalen van wat kistjes wijn bij een Italiaanse wijnboer, wilde hij die kopen. Maar dat lukte pas na lang onderhandelen en nachten doorzakken. Nu de tafel inmiddels al vele jaren bij hem thuis staat ziet hij dat de herinneringen van Italiaanse generaties aangevuld zijn met herinneringen van de familie Mey.

Een tweetal nummers zingt hij samen met iemand anders en dat doet het album best goed. Al met al dus weer een erg goed album, dat ik net zoals die andere twee zeer zeker vaak ga beluisteren.

De laatste weken al vaak beluisterd. En ik blijf even enthousiast. Wat een plaat. En wat wordt er toch geweldig op gemusiceerd. Hard op weg om aan het eind van het jaar in mijn top 3 te belanden.

Als dit in het Engels was, zou het grote bekendheid krijgen.

Dit album is nu een half jaar uit. En ik blijf hem toch nog altijd regelmatig draaien. Een blijvertje dus, dat kan ik nu wel zeggen.

Destijds stond hij op een fraaie 4e plek in mijn concept top 20 van dit jaar. En hoewel er sindsdien veel moois is verschenen staat hij daar nog steeds.