Bel Canto - Radiant Green (2024)

Na 22 jaar weer een nieuw album van de Noren en ook een album waar ze op twee tracks (Virginia en Lake Ice) weer herenigd zijn met Geir Jenssen. Het levert geen spannend album op, maar het is een aangenaam album dat op de achtergrond fijn kan opstaan bij andere activiteiten.

Dit weekend nog eens gedraaid en het is een fijn album, geschikt voor quality time

Bij beluistering viel me de trompet op in het laatste nummer - leek wel Nils-Petter Molvaer, die stijl van spelen. Dat was het dus ook zag ik in het boekje.

Deze release was me totaal ontgaan. Wie verwacht dat ook van een relatief onbekend bandje na zo’n lange radiostilte. Dus meteen besteld en tot nu toe enkele keren beluisterd.
Het eerste nummer viel al als een warme deken over me heen. Heerlijk, al is het best zoetsappig en heeft het niet heel veel van doen met de Bel Canto van weleer. Maar who cares? Ook het volgende nummer gaat er in als koek. Opvallend is het gebruik van de stem. Daar zit af en toe weer een lekker scherp randje aan.
Die stem staat overigens als een huis en de muzikaliteit is bovenmodaal goed. Zonder een heel album te bespreken durf ik wel te zeggen dat dit een groeiplaat is. Veel verschillende dingen en stijlen zijn toch een mooi samenhangend geheel. Of ik het hun mooiste vind weet ik nog niet, maar misschien wel het meest volwassen. Ik was en ben aangenaam verrast dus er gaan meer draaibeurten volgen.