John Abercrombie / Jan Hammer / Jack De Johnette - Timeless (1975)

Een fragment van het nummer Timeless is door Black Milk gesampled op het Slum Village nummer Reunion.

Ja, ik had een filmpje gezien waar Black Milk dit laat horen en de plaat laat zien.
Daardoor ben ik deze plaat gaan luisteren. Maar 1x geluisterd, ik was niet zo onder de indruk.

Dit is het eerste werk dat ik van Abercrombie heb beluisterd. Ik hou erg van zijn lichte, verfijnde en snelle gitaarspel. Hij heeft een aparte kijk op fusion. Soms klinkt het erg spacey in combinatie met het orgeltje dat Jan Hammer door de hi-hats en drums van DeJhohnette gooit.
Ik ga meer van deze artiest beluisteren. Er staat geen enkele vuller op de deze plaat en de muziek is hedendaags (tijdloos).

Mooie plaat van een fijn trio. Jan Hammer aan de toetsen en de weergaloze Jack De Johnette op drums. De mannen vullen elkaar mooi aan en de composities mogen er ook wezen. Later ging Abercrombie vooral gitaar synth gebruiken en daar heb ik helaas een broertje dood aan. Toen op vinyl geocht en later nog een keer op CD daar ik nog steeds graag mag horen.

Jaren geleden eens geluisterd, en daarna blijven liggen. Ik snap wel waarom dat komt, het openingsnummer is een vorm van jazz waar ik niet van houd. Te druk. Daarna wordt het album een stuk aangenamer. Dus mijn tip, haak niet naar het eerste nummer af.

Ik weet nog goed dat ik in de jaren 80 's middags in een bepaalde jongerenkroeg zat, waar ik een onverwacht stuk muziek hoorde waar ik helemaal weg van was. Ik was vanuit eind jaren 70 in de post punk/new wave van de jaren 80 terecht gekomen, maar daardoor ook andere muziek ontdekt. Het nummer wat ik hoorde wat Timeless van John Abercrombie. 12 minuten lang een prachtige reis naar 'binnen' , muziek die je raakt, subtiel. Tegenwoordig kun je natuurlijk alles zo maar online krijgen, maar toen naar mijn platenboer gegaan "Sinking Ships Record Shop' en deze plaat besteld. De eigenaar was een jazz liefhebber en was blij met deze move in mijn muziekkeus. Later heeft hij ook nog geprobeerd of ik ook andere jazz zou kopen (Miles Davis), maar het kwam vooral door het prachtige Timeless dat ik deze kant op ging. En het label ECM keerde kennen, hoewel ik daarvan ook al van Stephan Micus een plaat had en later Keith Jarrett en Arvo Pärt beluisterde. Enkel Timeless is voor mij al bijna 5 sterren waard. Zo'n prachtig nummer, waar de muzikanten elkaar zo geweldig aanvoelen. De rest van de plaat is meer de jazz , waar ik iets minder mee heb en haalt voor mij niet het niveau van Timeless. Hoewel ook daar weer mooie gedeeltes tussen zitten, ik ben over het algemeen wat allergisch voor het 'jazzy gefreak".
Opvallend dat ik deze muziek pas in de jaren 80 heb ontdekt, terwijl de plaat in 1974 is uitgebracht en daar ook veel beter bij past. Zeker het eerste nummer Lungs is experimenteel dat je toen ook kon beluisteren bij bepaalde fusion-jazz bands en ook het feit dat ieder instrument wel een momentje van 'fame' krijgt. En op een gegeven moment hoor je bijna Pink Floyd en Jimmy Hendrix in dat nummer terug. Ook dat is geheel passend in die jaren 70 tijd, waarin jazz- en pop/rockmuzikanten toch naar elkaar toe schoven.
Al met al vier sterren voor dit mooie tijdsdocument.

Vandaag voor 5 piek op cd kunnen aanschaffen, ik had enkel de oude vinyl versie. Weer genieten, nu digitaal.