Gamma Ray - Land of the Free II (2007)

Land Of The Free 2 komt uit een tijd dat iedereen ineens vervolgen ging maken op succesalbums (Helloween, Queensryche, Gamma Ray) om... redenen. Land of The Free 2 komt wat mij betreft niet in de buurt van mijn favoriete Gamma Ray-album, zoals Keeper Of The Seven Keys Pt. 3 en Operation: Mindcrime 2 ook nergens in de buurt komen van hun voorgangers. De productie is modderiger, de sound van de songs komt slechts bij vlagen overeen en qua thematiek heeft het ook niets van doen met het origineel. Het is gewoon een nieuw Gamma Ray album dat een andere titel zou moeten hebben en tevens een album waar ik altijd een beetje een dubbel gevoel over heb gehad.

Kai Hansen lijkt bij vlagen qua zang echt aan zijn maximum te zitten. Helemaal het refrein op To Mother Earth is tenenkrommend en tegen het valse aan. Ik weet ook niet of het nu ligt aan het feit dat hij even zijn dag niet had of dat de productie in het algemeen gewoon vrij kut is, maar hij komt er hier vaak niet goed uit (zie ook refrein van Leaving Hell). Wat ook interessant is, is de enorme hoeveelheid jatwerk/odes. Ik heb dit keer in ieder geval Back In The Village (Iron Maiden), Out Of The Shadows (Iron Maiden), The Clairvoyant (Iron Maiden), The Road To Hell (Bruce Dickinson) en Princess Of The Dawn (Accept) voorbij horen komen. Of de band het met knipoog doet of dat het gewoon ordinair jatwerk is, is niet heel duidelijk (al vermoed ik knipoog) maar het kan bij vlagen wat afleiden. Alsnog is vooral de tweede helft van de cd erg leuk met sterke songs als Empress, When The World, Opportunity, Hear Me Calling en Insurrection (deze is op het live album beduidend gaver).

De score die ik voorheen had staan wordt wel verlaagd, want het album is ondanks de kwaliteit als geheel toch een van de mindere albums. Productie, mindere zang en algehele verwarring over het 'waarom een deel 2?' nemen niet weg dat het geheel lekker echt niet verkeerd is, maar zeker een stap minder dan andere albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Land Of The Free
2. Power Plant
3. Majestic
4. Somewhere Out In Space
5. Heading For Tomorrow
6. No World Order
7. Sigh No More
8. Land Of The Free II
9. Insanity And Genius

Een krappe 3,5*. Meer zit er hier toch echt niet in. Normaliter kijk ik met veel liefde terug naar de plaat waarmee ik veel goede bands leerde kennen. Achteraf verbaas ik me er een beetje over dat ik verdergegaan ben met het luisteren naar Gamma Ray. Dit zogenaamde tweede deel van Land Of The Free heeft z'n momenten, maar over de gehele linie is het eigenlijk helemaal geen sterk album.

Ondanks dat opent het wel lekker. De eerste twee tracks zijn volwaardige Gamma Ray songs, maar vanaf To Mother Earth valt Kai Hansen toch wel behoorlijk door de mand met zijn zangpartijen. Het is wel pijnlijk om te horen hoe hij het allemaal net niet bij kan houden. Sommige nummers met potentie komen daardoor gewoon net niet uit de verf. When The World komt op een heel andere manier in een negatief daglicht en dat is toch wel door het schaamteloze jatten van Maidens Back In The Village. Odes zijn prima, maar hier gaat Kai toch wel echt te ver. Gelukkig zijn er ook positieve zaken te melden, zoals de leuke, epische afsluiter en het vreemde en (wellicht daardoor) erg sterke Empress. Als we de zaken gaan afwegen, zie ik toch meer positieve dan negatieve elementen, maar toch gaat deze de boeken in als een minder goede plaat van Gamma Ray.


Tussenstand:
1. Powerplant
2. Somewhere Out In Space
3. Majestic
4. Heading For Tomorrow
5. No World Order
6. Land Of The Free
7. Sigh No More
8. Land Of The Free II
9. Insanity And Genius