Beak> - >>>> (2024)

Mooi dat er een paar weken na Beth Gibbon's prachtalbum nu ook weer nieuw werk van haar medebandlid Geoff Barrow is. Zijn Beak klinkt altijd hetzelfde en toch altijd anders; hypnotiserende motorische grooves met zang die voorbij lijkt te komen waaien, spooky en knus tegelijk. Deze toevoeging (elke keer een vishaakje d'r bij, spannend waar dat gaat eindigen...) biedt misschien wel de vriendelijkste uitwerking van deze bevreemdende sound, een plaat om lekker door je koptelefoon in te verdwijnen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beak> - >>>> - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beak> - >>>>
Na zes jaar stilte keert de Britse band Beak> terug met een nieuw album en de band rond voormalig Portishead lid Geoff Barrow levert ook met >>>> weer een fascinerend en bezwerend album af

De Britse band Beak> schotelt de luisteraar op >>>> ruim vijftig muziek voor en het is fascinerende muziek. Beak> staat bekend om een veelheid aan invloeden en een vat vol tegenstrijdigheden en dat is op >>>> niet anders. Invloeden uit de psychedelica hebben wat aan terrein gewonnen, maar de Britse band sleept er ook op haar nieuwe album van alles bij. >>>> springt soms van de hak op de tak, maar bevat ook lang uitgesponnen en dromerige passages. Beak> maakt muziek waarin je jezelf volledig moet onderdompelen en als je dit doet is ook >>>> weer een album waarop veel te genieten valt. Het nieuwe album van Beak> heeft lang op zich laten wachten, maar stelt zeker niet teleur. Integendeel. Prachtalbum.

Twee weken na de release van het eerste soloalbum van Beth Gibbons laat ook haar voormalige Portishead collega Geoff Barrow weer van zich horen. Het nieuwe album van zijn band Beak> werd pas vorige week aangekondigd, maar was een paar dagen later al te vinden op de streaming media diensten.

Geoff Barrow formeerde Beak> vijftien jaar geleden, maar ik ontdekte de band zelf pas toen het in de herfst van 2018 verschenen derde album van de band opdook in flink wat met name Britse jaarlijstjes. >>> van Beak> bleek een buitengewoon fascinerende luistertrip met psychedelica, jazzrock, Krautrock, progrock, elektronica en folk als de belangrijkste ingrediënten.

Bijna zes jaar na het fascinerende derde album van Beak> is deze week het vierde album verschenen en over de titel heeft Geoff Barrow vast niet lang hoeven na te denken. Ook >>>> is weer een bijzonder album geworden en ook dit keer maakt Beak> muziek die is te omschrijven als een fascinerende en/of bezwerende luistertrip.

Bij vluchtige beluistering of beluistering op de achtergrond blijft er niet veel over van de bezwerende muziek van Beak>, dat naast Geoff Barrow bestaat uit Billy Fuller en Will Young. Net als zijn voorgangers is >>>> een album waar je in moet duiken en dat je moet ondergaan. Beluister het album met de koptelefoon en je wordt negen songs en ruim 51 minuten lang getrakteerd op een beeldend en bezwerend muzikaal landschap.

Beak> sleepte er op het vorige album flink wat invloeden bij, maar kiest op >>>> voor een wat consistenter geluid. Het is een geluid dat vooral is beïnvloed door de psychedelica uit de late jaren 60 en vroege jaren 70. Zeker bij eerste beluistering had ik sterke associaties met het vroege en psychedelische werk van Pink Floyd, maar dit is slechts een deel van het geluid van Beak> op het nieuwe album.

Invloeden uit de psychedelica hebben wat aan terrein gewonnen op het album, maar ook invloeden uit de Krautrock, de progrock en de jazzrock zijn nog steeds hoorbaar. Het zorgt er voor dat >>>> een album is waar ik in ieder geval even aan moest wennen, want het is, net als het album van Beth Gibbons twee weken geleden, zeker geen makkelijk album.

Openingstrack Strawberry Line, een eerbetoon aan de overleden hond van Geoff Barrow, gooit de luisteraar meteen acht minuten lang in het diepe. Het is een zich langzaam voortslepende track met een paar orgelakkoorden en wat lome zang, maar langzaam maar zeker wordt de spanning steeds verder opgebouwd. Het is muziek die de sfeer van het verleden ademt, maar het is ook muziek die alleen maar in het nu kan zijn gemaakt.

Het gekke is dat wanneer je eenmaal gegrepen wordt door de bezwerende klanken van >>>> het opeens geen ontoegankelijk album meer is. De songs van Beak> zijn niet alleen zweverig en bezwerend maar ook heel melodieus, waardoor het merendeel van de songs zeer aangenaam klinkt.

Ik vind >>>> uiteindelijk toegankelijker, consistenter en hierdoor ook beter dan het zes jaar geleden zo uitvoerig bejubelde >>>. Beak> heeft een album gemaakt dat je eenvoudig meesleept, maar vergeet ook zeker niet te luisteren naar de razend knappe wijze waarop de Britse band muziek maakt, waarna je nog veel meer bijzondere details hoort in de muziek op >>>>. Een week geleden wisten we nog van niets, maar wat is de comeback van Beak> mooi en welkom. Erwin Zijleman

Dus >>>> > >>>?

Een geweldig goede plaat

Wat mij betreft wel

Zonder enige weet van of voorkennis kunnen beluisteren, …. van die bijzondere in het duister tastende ervaringen, maar het blijft na 3x beluisteren overeind. Zeker een aanrader!
,,

Ah Yeh is echt prachtig

Niet geweten dat Geoff Barrow onderdeel is van Beak>
Eerlijkheidshalve heb ik dat helaas ook nooit gecheckt (wat op dit mooie platform uiterst eenvoudig kan;)
Wel fijn te weten dat de drijvende kracht achter een van mijn favoriete bands, Portishead na 'Third' continu actief is gebleven en hoe… Dit is mijn kennismaking met de band en het is een prettige. Als fan van de band CAN is dit een soort thuiskomen in een krautrock huis dat vertrouwd is maar tegelijkertijd ook geëvolueerd is naar een nieuwe niveau. Het is uitgerust met meer vernuftige elektronica dan CAN beschikking over had.

In de verte lonken dan ook nog die heerlijk donkere flarden van Portishead soundscapes. (Sterk aanwezig bij Secrets)

De zang is niet het sterkste onderdeel wat mij betreft en klinkt alsof het onderwater (autotune?)is opgenomen….Hungry are we is hierop een uitzondering en klinkt iets ruimtelijker.

Al met al een erg fijne plaat.
Hoogtepunten; Cellophane en natuurlijk: Ah Yeh, dat wat mij betreft met het verslavende ritme het dichtst tegen CAN (Halleluhwah) aanschuurt… deze ga ik snel weer eens uit de hoes halen….

Heerlijke hypnotiserende grooves waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. De zanger eleveert het geheel niet altijd, maar stoort verder ook niet waardoor ik toch op een 4* uitkom.

Ik denk wel dat ik dit is live wil zien. Helaas is november al zo'n drukke maand, maar misschien dat ik ze daar zal aantreffen.

Wat is dit toch een prettig album. Ik blijf het maar opzetten.

Graag wil ik als langzame leerling, die Beak> pas onlangs heeft ontdekt, terugkomen op dit geweldige album.

Ik heb de ingetogen, monotone zang inmiddels steeds meer kunnen waarderen. Deze is inferieur aan de muziek. De ritmes en verdere muzikale omlijsting zijn bij Krautrock (sorry voor de hokjesgeest) voor mij iig altijd de drijvende kracht. Stap voor stap wordt je op vernuftige wijze dmv verslavende aanzwellende ritmes in de nummers gezogen waardoor er geen weg terug is. Je wilt en moet verder luisteren. Het pakt je snel bij de kladden.

Subtiel begint dit al bij de album opener waarbij het orgeltje een erg fijne bijvangst is. Het nummer leek mij eerder een niemendalletje maar wordt langzaam een van mijn favorieten.

Deze vorm van verleiden wordt bij de meeste nummers op dezelfde verlokkende wijze gedaan. Er is goed over nagedacht en steeds zijn er andere ingrediënten zoals; synthesizers, gitaren en zware bassen.

Machtig interessant vind ik de weifelend vals zingende, op blaasinstrument lijkende, synthesizers in Secrets.

Dan moet Cellophane nog komen. Dat begint zo tergend traag maar je voelt aan de onderliggende spanning dat het daar niet bij gaat blijven en dat het tempo gaat versnellen. Als dit inderdaad gebeurt en deze verwachting wordt ingelost, werkt de stilte na het plotselinge einde versterkend. Prachtig einde….

Ik ben volledig om en daarbij merk ik op dat ik geheel niet naar teksten luister alsof deze niet relevant zijn.
Waardering verhoogd naar 4.5 want dit album is een groei brilliant