Ray LaMontagne - Long Way Home (2024)

And They Called Her California: heel mooi, vooral dankzij de mondharmonica en het achtergrondkoortje!

Neil Young wil wel z'n signature sound terug, tho

Het heeft de duur van die goede ouwe tijd 78-toeren plaat.

Fijne plaat van Ray Lamontagne die helaas wel aan de erg korte kant is.
Deze artiest gooit weer overtuigend diverse stijlen door elkaar waarbij het countryachtige And They Called Her California voor mij het hoogtepunt is en zo uit de catalogus van Neil Young ontsnapt zou kunnen zijn.
Verder veel soul en folk invloeden wat het album erg genietbaar maakt.

Met zijn laatste twee platen keert LaMontagne weer terug naar zijn roots. De psychedelische bespiegelingen laat hij voorlopig achterwege.
Net als voorganger Monovison, vormt Long Way Home een grote ode aan de folk en soul muziek uit lang vervlogen tijden.
Hoewel elke artiest zo zijn invloeden heeft - daar ontkom je ook bij Ray niet aan - moet ik nu, net als bij zijn vorige worp, regelmatig denken aan Van Morrison.
Hoewel de heren qua zang niet echt op elkaar lijken is het meer de sfeer van platen als Moondance dat mij hieraan doet herinneren.

Dan Long Way Home: een album dat de liefhebber van het werk van de beste man uit het eerste decennium van de jaren 00 wel kan appreciëren.
Overwegend rustig van aard, hoewel meer uptempo dan Monovision, croont LaMontagne zich met zijn soepele stem door songmateriaal heen dat als het ware al zo'n 60 op hem zat te wachten om ingekleurd te worden.
Wereldschokkend is het niet, echter als ik het hammond orgeltje in My Lady Fair een muzikaal gevecht hoor aangaan met enkele blaasinstrumenten ben ik om.
Grote hoogtepunten kent de schijf niet, onvoldoendes worden er ook niet gescoord en dan kun je spreken van een fijn plaatje.

Waar het op het vorige album nog ging over lichte seventies-invloed, ligt dat decennium er nu heel dik bovenop. Ray kan dat prima aan.