Ray LaMontagne - Long Way Home (2024)

Benieuwd naar dit album. Step into your power is als single vrijgegeven. Daarvan uitgaande in het wel een koerswijziging. Opzichzelf niks mis mee en maakt mij nieuwsgierig.

Step into your power is alles wat ik niet graag hoor van Ray LaMontagne, ik hoop dat hij minder die kant op gaat met de rest van de tracks want over het algemeen ben ik wel een groot fan.

Als dit de voorbode is van het album en het is niet je smaak snap ik dat. Ik hou zelf van meerdere stijlen en ouroboros als favoriet. Daar wijk ik al af van de doorsnee fans denk ik.

Aardige eerste single, maar het kan nog alle kanten op met dit album. Monovision vond ik in z'n geheel prachtig, en in het bijzonder We'll Make It Trough. Maar van Part of The Light was de single Such a Simple Thing fenomenaal, maar viel de rest van dat album wat tegen. Op elk album staan wel een paar mindere songs, al is Ouroboros ook een van mijn favoriete Ray albums. Zo fijn consistent maakt hij ze zelden. Toch ook benieuwd naar dit nieuwe album. Er zat een flink gat tussen het nieuwe album en Monovision, dus ik verwacht wel wat.

Long way home gaat weer een hele andere kant op. Zo consistent als Monovision en Ouroboros wordt het dus waarschijnlijk niet, maar evengoed blijf ik nieuwsgierig.

Wat is er mis met een single als Step into your power? Waarom is dit alles wat je niet van Ray wil horen? Ben ik wel benieuwd naar

Ik houd van Rays muziek als het wat rustiger is, zoals Jolene, Trouble, Let It Be Me, Sarah, You are the best thing etc.
Deze track is wat meer zijn Roots kant gemixed met oldschool rock, en ik vind zijn ballads vooral mooier. Vooral Let It Be Me is voor mij echt een geweldige track. De wat meer schorre stem etc

"I Wouldn’t Change A Thing” now " klinkt o zo mooi/

Sinds ik "You Are the Best Thing" op de radio jaren geleden hoorde, ben ik materiaal van deze artiest beginnen te verzamelen . Nog geen moment spijt van ..... en deze nieuwe belooft ook weer veel goeds.

De eerste drie nummers zijn al geweldig .Folk/Soul toegankelijke muziek met zijn prachtige stem...laat de rest maar komen.

Step Into Your Power :
Goed voor onze kids in hun nieuwe schooljaar.

Helemaal mee eens.....prachtige nummers!
Is het dan gek als ik zeg dat bij mij de verzadiging toeslaat? Ik heb 4 albums fysiek; 1 cd en 3 vinyl albums en ik denk dat ik het daarbij laat.

Als het allemaal zo is als bij de vrijgeven nummers, heb ik vraagtekens bij de timing van deze release. Had nog een maandje of wat gewacht...

'Long way home' kabbelt wel heel erg. Lijkt wel Willie Nelson met kiespijn.

Eigenlijk horen we niet eens zo heel veel nieuws. Ja, zijn muziek gaat nu wel heel erg richting Van Morrison ten tijde van Moondance en jaren '70 folk met wat soul-invloeden zijn ook niet ver weg, maar dat hebben we hem al wel eens eerder horen doen toch?! Nu ligt er wellicht wat meer de nadruk op.

De tijd dat ik automatisch een album van Ray in de voorbestelling reserveerde is voorbij, de tijd dat ik de albums fysiek koop ook. Ik las het woord verzadiging hier en daar sluit ik me bij aan.

Neemt niet weg dat het een fraai album is en dat ruim een half uur ook wel genoeg is.

Als in: dit is meer een herfst plaat. Of bedoel je dat hij nog wat langer aan de liedjes had mogen schaven? Hij heeft er toch immers lang genoeg de tijd voor gehad zou je zeggen. Zijn laatste album is van 6 jaar geleden....

Ik lees hier wat ik ook een beetje dacht: koop ik de nieuwe plaat van Ray Lamontagne nog wel? Zelfs het woord verzadiging komt voorbij. En dan op vrijdagmorgen luister je naar Long Way Home en ben je toch weer aangenaam verrast. Natuurlijk blijft de stem van Ray wonderschoon, maar alweer maakt hij een album met heerlijke muziek. Het album heeft ook een fraaie samenhangende sound. Met een mooie mix van folk, rock, pop en country en weer heel wat mooie instrumentale details levert Ray met Long Way Home alweer zo'n mooi plaatje af.

Ik doelde op de timing, het moment in het jaar. Ik denk dat er niet zoveel aan valt te schaven. Deze muziek is gestoeld op zowel authenticiteit (een persoonlijk geluid) binnen een zekere traditie en zeker niet op iets nieuws. Ik hoor mooie momenten, en referenties naar oude meesters als Neil Young, Van Morrison of zelfs Fleet Foxes. Hij weet wel een gevoelige snaar te raken.

Geen twijfel of ik deze koop, sterker nog, hij ligt al heerlijk te draaien. Vernieuwend? Neuh. Mooi? Jaaaa. Fraaie nieuwe nummers, hij legt de lat hoog. En daarbij schitterend artwork.

Verzadiging of niet, ik kan alleen maar heel veel bewondering hebben voor deze eigenzinnige artiest met een geheel eigen sound. Het zit (weer) heel knap in elkaar en ondanks dat het niet meer in mijn platenkast past geef ik een een ruime voldoende als waardering.

So, Damned, Blue & Long Way Home is weer een track wat alleen hij weer perfect in elkaar zet. A la Ray LaMontagne.....

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik ervaar het ook als één geheel, ondanks de diversiteit aan songs en dat is knap.

Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik ervaar het ook als één geheel, ondanks de diversiteit aan songs en dat flikt hij toch iedere keer maar weer. Alleen "Part of the light" is daar een uitzondering op en mi daardoor ook wisselvallig/een minder album.

Direct al bij het begin van My Lady Fair moest ik daar inderdaad aan denken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Long Way Home - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ray LaMontagne - Long Way Home
Twintig jaar na het wonderschone Trouble maakt Ray LaMontagne nog altijd albums die er toe doen, zoals is te horen op het vooral met folk en country gevulde maar ook bijzonder soulvolle Long Way Home

Met een stem als die van Ray LaMontagne is het bijna onmogelijk om een slecht album te maken, maar het is knap hoe de Amerikaanse muzikant zich sinds het weergaloze Trouble uit 2004 steeds weer opnieuw weet uit te vinden op albums van hoog niveau. Dat doet hij, net als op Monovision uit 2020, met vooral ingetogen songs met invloeden uit de folk en de country. De wat meer ingetogen klanken passen uitstekend bij de rauwe en opvallend soulvolle strot van de Amerikaanse muzikant, die nog altijd behoort tot de beste zangers in het genre. Ray LaMontagne koos op zijn laatste albums vaak voor steviger en psychedelisch aandoend werk, maar het meer ingetogen Long Way Home bevalt me net wat beter.

Bijna op de dag af twintig jaar geleden verscheen Trouble, het officiële debuutalbum van de Amerikaanse muzikant Ray LaMontagne. Het is een album dat vooral dankzij de zang direct een verpletterende indruk maakte, maar ook in muzikaal opzicht was Trouble een uitstekend album. Ik noem Trouble het officiële debuutalbum van Ray LaMontagne, want eerder bracht hij als RayCharles LaMontagne al drie albums in eigen beheer uit. Die albums kregen nauwelijks aandacht, maar Trouble werd terecht overladen met superlatieven.

De Amerikaanse muzikant kon maar één keer zo verrassen met zijn stem als hij deed met Trouble, maar de albums die volgden stelden zeker niet teleur. De rauwe soulstem van de Amerikaanse muzikant imponeerde ook op de volgende albums van Ray LaMontagne, die in muzikaal opzicht uiteindelijk andere wegen in sloeg.

Het wat rijker georkestreerde Till The Sun Turns Black uit 2006 vond ik persoonlijk nog net wat indrukwekkender dan Trouble, maar ook Gossip In The Grain (2008), God Willin' & The Creek Don't Rise (2010), Supernova (2014), Ouroboros (2016), Part Of The Light (2018) en Monovision (2020) heb ik hoog zitten.

Na een aantal wat psychedelisch aandoende albums keerde Ray LaMontagne op het laatstgenoemde album weer wat terug naar de folk, country en soul van zijn eerdere albums en domineerden de meer ingetogen songs. Het is een lijn die grotendeels wordt doorgetrokken op het deze week verschenen Long Way Home, dat met negen songs, waaronder twee wat overbodige instrumentale tracks, en maar net iets meer dan een half uur muziek helaas aan de korte kant is. Het is wat mij betreft het enige smetje op een verder uitstekend album van Ray LaMontagne.

Het album opent met een lekker soulvolle track met een hoog retro gehalte. In muzikaal opzicht klinkt het, zeker in de zomer, bijzonder lekker en nog altijd is er de geweldige stem van de Amerikaanse muzikant, die alleen in zijn pink al meer soul heeft dan de meeste jonge soulzangers van het moment. In de tracks die volgen keert Ray LaMontagne vooral terug naar de folk en de country en wederom imponeert hij met zijn fantastische stem.

Net als zoveel andere albums van Ray LaMontagne is ook Long Way Home een album dat net zo goed vele decennia oud zou kunnen zijn, maar waar ik lang niet altijd gek ben op retro, zit de nostalgie me nergens in de weg. Het album bevat een aantal songs die in muzikaal opzicht van Van Morrison hadden kunnen zijn en in muzikaal opzicht komt Neil Young ook een paar keer voorbij, maar de stem van Ray LaMontagne blijft uniek en maakt wat mij betreft nog altijd dezelfde indruk als twintig jaar geleden.

De Amerikaanse muzikant was op een deel van zijn albums niet vies van stevige rock, maar in de wat soberder ingekleurde songs komt zijn stem wat mij betreft veel beter tot zijn recht. Deze songs domineren op Long Way Home, dat meer dan eens herinnert aan de vroege albums van Ray LaMontagne en dat fraai is geproduceerd door Seth Kauffman (Angel Olsen, Lana Del Rey).

Er van uitgaande dat Trouble het echte debuutalbum van Ray LaMontagne is, is Long Way Home alweer het negende studioalbum van de muzikant die werd geboren in Nashua, New Hampshire, maar ook dit album is wat mij betreft weer een waardevolle aanvulling op een inmiddels bijzonder fraai en omvangrijk oeuvre. Erwin Zijleman

Toen de beste man na de uitstekende plaat met The Pariah Dogs een hoed op zette en de psychedelische kant op ging, ben ik hem uit het oog verloren. Jammer, zijn eerste vier platen klonken goed. Deze is, na zijn vorige die ik alweer vergeten was, een return to form. Weinig nieuws onder de zon, maar daarmee niet verkeerd.

Inmiddels een aantal keren gedraaid en inderdaad een heel fijn album.
Moet zeggen dat ik hem even vergeten was na Ouroboros (een heel fijn album imho) en zo nu en dan teruggreep op TTSTB.
Ik heb af en toe het idee dat ik Van The Man hoor. Kom er op terug, schaf deze wel weer aan!

Ik ben toch wat minder enthousiast. Long Way Home zit knap in elkaar en is mooi helder geproduceerd, maar toch mis ik iets. Lamontagne kan volgens mij slapend nog 8 van dit soort albums maken, maar daar zit ook meteen een beetje de crux. Ik hoor geen vernieuwing en weinig passie of bevlogenheid, en daarmee klinkt Long Way Home eigenlijk gewoon een beetje saai.
Starbucks coffee corner music 2.0 zeg maar. Slecht is dit allerminst (Ray heeft ook nog nooit een echt slecht album afgeleverd ) maar van Lamontagne verwacht ik eigenlijk toch iets meer.
Een stem breng ik nog niet uit, want zijn albums blijken toch altijd wel groeiers, maar een lichte teleurstelling is Long Way Home vooralsnog wel.

Ik vind het album ook nogal tegenvallen. Slechts 31 min. Ook de 2 instrumentale nummers vind ik helemaal niks. Ik heb wel via Spotify dit album zelf een oppepper gegeven. nl 2 nummers van Ray uit 2023 er tussen gezet. De singles Broken sky en It takes me back. Ook nog het duet All the ways wat hij zingt met The Secret Sisters. Nu krijg je een album van 39 min. En 12 nummers. Als je dit zo compleet op Spotify beluistert heb je best wel een leuk album dat veel completer is.

Long Way Home...maar een passage aan onze lage landen zit vooralsnog niet in. Prachtige muzikant met een fenomenale stem, dat staat buiten kijf. Jammer genoeg raakt deze plaat me voorlopig niet. In feite wist hij me voorlopig alleen in zijn samenwerking met The Pariah Dogs echt van mijn sokken te blazen.

Het gemak waarmee Ray LaMontagne folk, country en soul mixt en lardeert met zijn fantastische stem, verdient bonuspunten. De songs zijn prima, maar het is vooral de bijna achteloze sfeer die hij neerzet die voor mij het luistergenot bepaalt. Fijn dat 'ie weer van zich laat horen.

Helemaal mee eens ! Enigste minpuntje aan dit plaatje is dat het o zo kort van duur is . Maar ja , misschien beter kort en goed dan eindeloos lang en saai