Jamie xx - In Waves (2024)

Zijn debuutalbum maakte destijds wel indruk. Sindsdien lijkt hij wat van z'n eigenheid te zijn verloren. Tracks als Far Nearer of Beat For zie ik hem niet snel meer maken. Ik ben benieuwd of dit album meer een verzameling singles wordt of toch echt een coherent luisteralbum. Ik hoop dat laatste.

Er komt ook een bonus-editie uit met extra 12 inch. Daarop een aantal van de nummers die afgelopen jaren los zijn verschenen, zoals It's so Good, Kill Dem, en Let's do it again.

Maar goed ook dat dit de bonustracks zijn, stuk minder goed dan de singles van de reguliere plaat. Juist die singles maken mij wel enthousiast voor dit album.

It's So Good en Kill Dem vond ik zelf heerlijke nummers. Die anderen zou ik eens moeten opzoeken.

Maar de twee nieuwste singles die wel op het album komen zijn ook errug fijn!

Jamie xx schiet bij mij eigenlijk meestal wel raak.

Die keuze voor gastartiesten: Honey Dijon, Robyn, Avalanches, Kelsey Lu, Panda Bear doet al verraden dat hij de 30 al even voorbij is. Wel eentje met de andere XX'ers, maar maakt mij wel nieuwsgierig.

Heerlijke singles. Wat meer clubby dan we gewend zijn maar wel met die onmiskenbare Jamie flair. Laat maar komen.

Alweer een tijd geleden dat ik iets echt goeds heb gehoord van Jamie xx, zijn vorige plaat was ik destijds gek van maar die bleek toch ook geen al te sterke houdbaarheid te hebben. De singles hebben me tot dusver ook niet overtuigd.

Wel een lekkere koppijnhoes, kan ik altijd wel waarderen.

In tegenstelling tot panjoe vind ik In Colour juist wel sterk gebleven. Deze nieuwe singles vind ik echter ondermaats. Mijn verwachtingen worden zeer getemperd.

Heerlijke singels. Zonde dat de plaat pas 20 september uitkomt. Lijkt mij echt een hele chille zomerplaat.

Ja heb zelf ook het gevoel dat de uitrol hiervan wel erg wordt uitgesmeerd. Heb de eerste uitgebrachte tracks inmiddels al zo regelmatig gehoord en dan is het nu nóg anderhalve maand wachten tot de hele plaat er is. Sowieso zin in, maar had echt wel wat eerder mogen verschijnen.

Kill dem en vooral Let's Do It Again vind ik overigens beter dan de singles die op het album staan, wel apart dat dat dan "slechts" bonustracks zijn. Het zal wel met de sequencing/flow van de plaat te maken hebben dat die er beter buiten gelaten konden worden.

Doordat de Britse regering in 2020 tijdens de pandemie het volk adviseert om zoveel mogelijk binnenhuis te blijven en zelf op feestjes helemaal los gaat, roept dit een aversie op. Men zit in een dwangbuis gevangen en uit die onvrede door illegale danceparty raves te organiseren. Deze opleving trekt ook Jamie xx aan, die zelf in de Second Summer of Love is geboren, en de opkomst van Acid House en de daarop volgende breakbeats nooit bewust heeft meegemaakt. Daar ligt de opkomst van pioniers als Bomb The Bass, The Prodigy en de Amerikaanse Moby, welke zijn punkverleden afzweert en zich overduidelijk op dance gaat richten. Onbewust hou ik deze grootheden in mijn achterhoofd bij het beluisteren van In Waves. Het volgens sobere pianotoetsenwerk opgebouwde The Feeling I Get from You kan ik niet anders als een eerbetoon aan deze grondleggers beschouwen.

Jamie xx werkt tijdens de lockdown aan toekomstmuziek, maar neemt deze invloedrijke periode wel als uitgangspunt. Als in de herfst van 2024 de dagelijkse gang van zaken allang opnieuw is opgestart, brengt hij eindelijk de langverwachte opvolger van het bijna tien jaar oude In Colour uit. In Waves staat voor het alsmaar voortbewegen van de dancecultuur en het beoefenen van zijn hobby, surfen. Jamie xx reanimeert de retro sound zoals alleen hij dat kan, met nieuwe dimensies en invalshoeken. Natuurlijk staat de dansbaarheid van de tracks hierbij op de voorgrond.

Jamie xx is voor mij vooral de katalysator van de explosieve The XX branddriehoek. Het is de chemie tussen hem en het zingende tweetal Romy Madley Croft en Oliver Sim. Eigenlijk komt ook nog Baria Qureshi in dit verhaal voor, maar die cijfert zichzelf al snel weg. Ik heb een zwak voor het spannende minimalistische Crystalised waar triphop en new wave samenkomen. Op Waited All Night werkt het trio weer samen, en dan ben je benieuwd of de magie van weleer nog steeds aanwezig is. Dit is niet het enige samenwerkingsverband op In Waves, ook de Amerikaanse uit bakermat Chicago afkomstige DJ Honey Dijon is van de partij, net als de van Animal Collective bekende indiefolkzanger Panda Bear en de Zweedse elektropop singer-songwriter Robyn. Zelfs het Australische The Avalanches die de zomerse, seventies minded klassieker Since I Left You op hun conto schrijven, verlenen de medewerking aan de plaat. Kortom, een mooi breed scala aan gastartiesten.

Door de verzachtende pianoklanken is Wanna een heerlijke down to earth afterparty nummer geworden. Bijzonder dat hij juist hier mee opent, of is het slechts de berusting na de coronastilte. We mogen weer! Jamie xx pakt in ieder geval stevig met Treat Each Other Right door. Dan kom je al snel bij de achterliggende gedachte van de Second Summer of Love uit. Respecteer elkaar, en laat iedereen in zijn waarde. Een ouderwetse clubtrack, waarmee men vroeger de dansvloer veroverde. Het nodigt in ieder geval uit om te dansen. Het heerlijke open minded Still Summer is ook naar deze vrijheidsbeleving te herleiden. Wat fijn dat de deuren weer open zijn en dat claustrofobische gevoel wegnemen.

Hij gebruikt de stem van Romy Madley Croft in Waited All Night volgens de principes van Todd Terry, die Missing van Everything But The Girl naar een hoger niveau tilde en Massive Attack, die gastzangeressen toevoegen om meer emoties in hun songs te leggen. Het is mij nooit zo opgevallen dat de klankkleuren van Oliver Sim zo dicht tegen de reggae aanleunen, juist door zijn stem zo anders te benutten komt deze hier het beste tot zijn recht. Het is niet zo geniaal als The XX, maar absoluut een aangename meerwaarde. Life met Robyn leunt erg op het vroegere Daft Punk werk. Helaas komt haar kenmerkende stem door de overvloed aan geluidseffecten en het enthousiasme van Jamie xx wat in de verdrukking.

Baddy on the Floor is een dancefloorkiller zoals er velen geproduceerd zijn. Geschikt voor de clubs, verder niet bijzonder. Vergeet niet dat het de opzet van Jamie xx is om van In Waves een echte clubplaat te maken, die achterliggende gedachte is van groot belang. Kelsey Lu, John Glacier en Panda Bear ontfermen zich over Dafodil. Panda Bear zorgt voor een stukje spirituele soulbeleving, Kelsey Lu voegt er de nodige slaapkamersensualiteit aan toe. Breather ademt een soortgelijke wellust uit, al heeft het hier de functie om door mediterende mindfulness mantra’s dat opgelegde isolement te doorbreken. Jamie xx in topvorm, met het accent op het beangstigende toekomstperspectief. Een horrorscenario, met verknipte breaks en een doordringende herhalende beat. Even overstijgt hij dat clubbelang om halverwege weer daarna terug te keren en er een fantastische twist aan te geven.

Met de Electric Body Music van All You Children duikt hij de jaren tachtig in. Er zit ook een hoop Trevor Horn in de track, met hier en daar wat zwoele vroeg jaren negentig house erotiek. The Avalanches stellen zich afzijdig op, hun aandeel is niet direct tastbaar, de vibe is dat wel. De met kinderstemmen opgesierde soul van Every Single Weekend is de aanloop naar het afsluitende Falling Together waar gevoelsdier en danseres Oona Doherty met haar expressieve praatzang voor de nodige diepgang zorgt. In Waves is een meesterzet, waar je wel met een realistische blik naar moet kijken. Alles is in het verleden al eerder en beter gedaan. In Waves is een afsluiting van een roerige tijd. Alle processen verlopen in golven, slechte jaren volgen betere jaren op, vervolgens herhaalt dit zich weer. In Waves helpt Jamie xx verder in zijn ontwikkeling, op persoonlijk en artistiek vlak.

Jamie xx - In Waves | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gek genoeg lijkt de track met de voltallige The xx-leden helemaal niet te passen. Vind ik ook geen goed nummer. De magie lijkt er wel vanaf na de eerste twee albums

De rest klinkt best lekker. Niet het niveau van In Colour die ik best nog wel eens kan opzetten.

De track met The xx is bij mij meteen raak. Erg fraai weer!

Er heeft iemand naar Fred again… geluisterd hoor… Sjongejonge
Ik vind zowel Jamie XX als Fred nogal overrated, maar waar Jamie XX in het verleden toch wel fraaie inventieve nummers heeft weten te bouwen, en Fred die vervormde-onverstaanbare-hoge-stemmetjes EDM nog een beetje smaakvol en origineel doet, word ik helemaal gek van dit album door al die domme samples.
Dat niet alleen. Ik hoor namelijk veel goede ideeen, beats, overgangen en meer… alleen het wordt telkens niet afgemaakt. Om de halve klap wordt een grove omgeflikkerd, er komt weer wat anders, en weer en weer, behalve telkens die terugkerende vervormde-onverstaanbare-hoge-stemmetjes om de haverklap, alleen hier slecht gekozen, slecht gesampled en niets toevoegend, het leidt af en het stoort enorm. Zelfs Kanye West kan nog smaakvoller samplen op zijn laatste baggerplaten van de afgelopen +10 jaar.
Ik heb zelf ADHD maar deze plaat werkt ongelofelijk op mijn zenuwen. Kan je nagaan. Maak eens een idee af man en kap tegelijkertijd dan wel eens met het eeuwig laten herhalen van die kutsamples.
Zonde. Wannebe partymuziek wat mij betreft. Met moeite afgeluisterd om een stem te kunnen geven.

Daffodills?

Misschien de volgende keer niet de hele tijd speed snuiven terwijl je de hele tijd naar Fred luistert, Jamie XX.


Een 2* omdat enkele nummers bijna een kop en een staart hebben en er verder veel potentie in zit.

Ik kan nou echt niet meer wachten tot die vervormde-onverstaanbare-hoge-stemmetjes-hype in elektronische muziek voorbij is.

Wow. Onverwachte reacties tot nu toe. Mijn mening is totaal het tegenovergestelde. Fantastisch album, flink naar uitgekeken en stelt zeker niet teleur!

Ik vind zijn solowerk best ok, maar nooit echt super. Dit album ook, maar het is echt wel ok hoor. Leuk om op te zetten in de auto op weg naar de club.

Zijn debuut vond ik erg leuk en tamelijk origineel, dit vervolg valt me tot nu toe tegen. Inderdaad een overdaad aan weinig subtiele samples, wat gedateerde sound en er staat zeker geen ‘Gosh’ op

Nooit op de xx-hype gesprongen, maar dit is gewoon een tof plaatje van Jamie xx. Ik was getriggerd door de verrassend leuke samenwerking met The Avalanches, dan ook één van de betere nummers op dit album. Dafodil en Falling Together zijn twee andere hoogvliegers.

3,5 sterren

Nee, voorlopig blijf ik nog steeds om mijn honger zitten en betwijfel of er groeimarge is. Een Gosh of SeeSaw gaat er niet uitkomen. Daarvoor klinkt het allemaal wat te populistisch gemaakt.
Ik zag hierboven de referentie naar Fred Again... en die associatie maakte ikzelf laatst helaas ook. Het is duidelijk dat de populariteit van Fred Again... ook andere artiesten beïnvloed, naast Jamie XX lijkt Caribou ook diezelfde weg ingeslagen.

Maar ach, met elk artiest die voor mezelf minder interessant wordt, duiken er meestal wel weer nieuwe op.

Hier ook duidelijk teleurstellend gevoel. Lijkt ongeïnspireerd, onafgewerkt, gedateerd. Jammer, want zowel singles als remixes van afgelopen tijd waren wel vaak raak (oa. Kill Dem)

Ja, zoals ik ergens hierboven al schreef zijn wat mij betreft Kill Dem, Let's Do It Again maar ook It's So Good minstens zo goed al dan niet beter dan eender welke track op het album. Nog steeds een fijne plaat met soms erg lekkere sequencing (bijv. die overgang van Still Summer naar Life doet die laatste track veel beter uit de verf komen dan de losse release). Maar er omheen zijn wel wat vreemde beslissingen gemaakt.

Ik vind die overgang naar Life juist verschrikkelijk slecht.

En na mijn tweede luisterpoging moet ik besluiten dat dit helaas een van de slechtste albums is die ik dit jaar beluisterd heb.
En bij deze schiet een grappig citaat me te binnen van een oud vrouwtje dat ik een tijdje geleden aan de telefoon voor het werk.
"Het is allemaal maar 'habbeldjabbel' gemaakt".

The Feeling I Get from You

Jamie XX doet het 9 jaar later gewoon weer: een lekkere electro plaat maken met een paar fijne uitschieters. Dat is voor mij allereerst de geweldige Italo Disco van All You Children met the Avalanches, wat een nummer! Erg fijn zijn ook het catchy Baddy on the Floor en het fraaie Breather. Nog meer voorbeelden van goede nummers: Waiting All Night, Dafodil, Still Summer en Falling Together. Prima plaat weer!

Is ook mooi inderdaad!

Het klinkt allemaal wat bekend, maar het geluid met een goede koptelefoon vind ik de sound van dit album echt super knap geproduceerd.

Dafodil...master!

Burial waardig..

Breather :is een wake up call in deze fucked up maatschappij....Hebben we nog recht om te ademen in deze toekomst? En te zeggen wat we willen?


Falling Together:
De feestjes van heeeeel lang geleden........Dance!!

Jezus, All Your Children is echt fantastisch! Het hele album is sowieso weer erg geweldig. Jamie xx is één van de artiesten binnen dit genre die er echt uitspringt voor mij. Verder ook niet heel bekende dus tips met vergelijkbare artiesten zijn welkom. Vooral nummers met diepe bassen zoals op bijv. Rest Is Noise en All Your Children vind ik echt heel vet!

Om even wat toegankelijke tracks te noemen met diepe bassen en vergelijkbare invloeden uit de laatste paar maanden (die ik persoonlijk allemaal beter vind dan wat ik van dit album heb gehoord):
Justice ft. Thundercat - The End
Kaitlyn Aurelia Smith & Joe Goddard - Neptunes
Floating Points - Fast Forward
Genius of Time ft. Bassie Kaye - Rave Breaks
Fcukers - Bon Bon
Caribou - Honey

Na drie luisterbeurten ben ik niet onverdeeld positief: muziek voor de afwas, de strijkbeurt, het koken, maar heel weinig diepgang. Tuurlijk zitten er leuke deuntjes bij, maar van iemand die in potentie zoveel talent heeft - neem de eerste twee van The XX - verwacht je gewoon meer; trouwens hetzelfde verhaal gaat op voor Romy.

Vrees dat de betrokken A&R manager(s) een heel dikke vinger in de pap te brokkelen hebben gehad. Dit is gewoon consumptiemuziek. Schijnt overigens wel goed te lopen bij Plato. Half jaartje wachten en je kunt de cd - met die van Romy - kopen in de aanbieding (2 voor 15)

A propos diepe bassen - ken wel wat 'ouder' werk, vermaard om de diepe bas: Lulu Rouge - Bless You en Trentemöller - Last Resort; ook Plastic Man - Consumed en Massive Attack - Mezzanine mogen er wezen

Thanks man, klinkt goed! Caribou valt direct het meest op.