Freebo - The End of the Beginning (2000)

het debuut solo album van de inmiddels 80-jarige David Friedberg, beter bekend onder zijn artiestennaam "Freebo". hij speelde bas en soms ook tuba op de albums uit de 70's van Bonnie Raitt en maakte lange tijd deel uit van haar begeleidingsband. de man trok 10 jaar met haar op, vaak als duo en speelde mee op 7 van haar albums. later werd "Freebo" een veelgevraagd sessiemuzikant.

dit album, waarvoor hij alle songs zelf schreef (een aantal co-written) zou je zowel gevarieerd als onsamenhangend kunnen noemen. het lijkt alsof de man, die over een fijne "bluesy" zangstem beschikt, een grote muzikale snoepdoos kreeg aangeboden en niet kon kiezen, want zoveel stijlen komen er op dit album voorbij.

reggae in "Trouble", funky New Orleans r&b in "You're Gonna Miss Me", ruige bluesrock in "Looking Glass" en "Somehow" met Walter Trout op lead gitaar of de typische Little Feat sound in "Yogi" niet verwonderlijk met wijlen Paul Barrere op slide gitaar en Sam Clayton op percussie. "Sometimes" is country/blues met een o.a. een pedal steel en op de ietwat melige r&b track "She's My D.O.G." een eerbetoon aan zijn hond Garbo, mocht deze mee blaffen. de rock n' roll van "I'll Never Be Ready" met een blazerssectie doet denken aan de muziek van Southside Johnny & Asbury Jukes, maar biedt helaas niet dezelfde kwaliteit.

uitschieters op dit album zijn de fraaie ballad "How Do I Say Goodbye", dat een mooie melodie heeft en mede vanwege de harmonie vocalen van Bonnie Raitt in goede zin opvalt, iets dat ook geldt voor "It Comes from the Heart" een duet met zangeres wijlen Valerie Carter.

het zijn niet de minste muzikanten die aan dit album meewerkten, o.a. Leo Nocentelli (funky rhythm guitar) bekend van de funkband The Meters, gitaristen Paul Barrere, Albert Lee en Jerry Donahue, Mark T. Jordan (piano, Hammond B3), etc.

Album werd geproduceerd door Freebo & Michael Jochum
Recorded at Icebone Studios, Redondo Beach, California

een deel van de liner notes van "Freebo" verklaren het e.e.a. over dit wisselvallige album:

"I made this record because I had to. It's been brewing inside me for many years now and I'm grateful it's finally coming out. I call this collection of songs a record because that's exactly what it is, a record of where
I've been and where I am. These songs express my philosophy of life and love in addition to the many feelings that come with life's experiences.

Musically, I am coming from a wide variety of influences; rock and roll, blues, country, jazz, rhythm & blues, classical, dixieland, Broadway musicals, John Phillip Souza marches, folk, reggae and religious music; from chant to Christmas carols. But the predominant thread running through this record seems to be the blues"

Freebo maakte als bassist heel kort deel uit van John Mayall's Bluesbreakers. Tijdens tournee door Nederland zag ik hem optreden in 1990 in Groningen. Het kan zijn dat de vaste bassist Bobby Haynes verhinderd was en hij toen inviel.

een leuk weetje ouwekock. meen dat ik Freebo in de seventies heb zien optreden tijdens een concert van Bonnie Raitt in de Doelen, Rotterdam.

een geweldige bassist, maar geen uitzonderlijk goede songwriter. hij maakte 5 solo albums en dit debuut van hem spoort mij niet aan om om 1 van zijn andere albums te beluisteren of aan te schaffen. dat de man wel degelijk een goede song in zich heeft, bewijst hij op dit album met het fraaie "How Do I Say Goodbye", maar helaas staan er ook een flink aantal mindere tracks op.