Lady Blackbird - Slang Spirituals (2024)

Zo dan. Dit gaat even schrikken worden voor de liefhebbers van dat schitterende debuut van Lady Blackbird. De extravagante lady die inspiratie opdoet bij Grace Jones en door haar eigen queer-zijn opkomt voor rechten van lgbtq en nog meer alfabetletter-minderheden. Dit gegeven draagt bij over hoe zij zich graag presenteert en is van invloed op haar teksten: je moeten bevrijden van een juk dat je jarenlang draagt.

De power vocalen zijn terug, maar verder is dit andere koek. De jazz is nauwelijks nog hoorbaar en de soul wordt rijkelijk omarmd met hier en daar een vleugje gospel. En dat gebeurt volvet met koortjes en al. Denk aan recente artiesten als Anastacia of Yola, maar uiteraard put Marley Munroe wel degelijk uit een verder verleden.
Op dit album ook een cover van Bettye Swan's When the Game Is Played on You die ze een eigen draai geeft.
Afsluiter Whatever His Name is een psychedelische trip waar je al helemaal niks meer terug herkent van de 'jazzy Lady Blackbird'.

Het debuut was magisch en betoverend (ook live). Slang Spirituals is meer feest en vier de vrijheid. Het is dat ik niet vies ben van deze richting, maar zo mooi als Black Acid Soul is het niet en daar kan ik mee leven. Op een herhaling zat ik niet te wachten want dat zou als snel een wat minder indrukwekkende kopie zijn geworden ben ik bang. Nee, met dit feest ga ik graag de herfst in en voor wat meer sfeer staan er wel degelijk nummers tussen waar ik ook van kan genieten (Man on a Boat).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lady Blackbird - Slang Spirituals - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lady Blackbird - Slang Spirituals
Na een fantastisch en vooral jazzy klinkend debuutalbum keert Lady Blackbird deze week terug met Slang Spirituals, waarop de Amerikaanse muzikante kiest voor meer soul en gospel, maar nog altijd de sterren van de hemel zingt

Black Acid Soul van Lady Blackbird kan de boeken in als een van de meest memorabele debuutalbums van de afgelopen jaren, maar hoe geef je een vervolg aan zo’n album. Lady Blackbird kiest voor een muzikale koerswijziging. Slang Spirituals verwerkt veel minder invloeden uit de jazz dan zijn voorganger en kiest vooral voor soul en gospel. Het subtiele geluid van Black Acid Soul is bovendien vervangen door een bij vlagen veel voller geluid dat zowel teruggrijpt op de soul uit het verleden als op die uit het heden. Gebleven is de geweldige zang, want Marley Munroe laat ook op het nieuwe album van Lady Blackbird weer horen dat ze behoort tot de beste soulzangeressen van het moment.

De Amerikaanse muzikante Marley Munroe debuteerde drie jaar geleden als Lady Blackbird met het bijzondere fascinerende Black Acid Soul. Black Acid Soul werd terecht onthaald als een sensationeel goed debuutalbum en als een van de allerbeste albums van 2021 en is sindsdien alleen maar indrukwekkender geworden.

Black Acid Soul maakte vooral indruk dankzij de fenomenale stem van de Amerikaanse muzikante, die direct werd vergeleken met een aantal hele grote zangeressen uit het verleden. Ik noemde zelf Billie Holiday, Etta James en Nina Simone als vergelijkingsmateriaal, maar ook de namen van een aantal andere grote jazz- en soulzangeressen uit het verleden zijn relevant. Het is een krachtige maar ook gevoelige stem die bij mij direct goed was voor kippenvel en dat nog steeds is.

Het was overigens niet alleen de stem van Marley Munroe die zoveel indruk maakte. Ook de wat broeierige en zich over het algemeen langzaam voortslepende jazzy instrumentatie voorzag het album van een bijzondere sfeer. De muziek op Black Acid Soul stond voor een belangrijk deel in dienst van de geweldige zang, maar het weergaloze pianospel van Miles Davis pianist Deron Johnson droeg absoluut bij aan de kracht van Black Acid Soul.

Het album maakte van Lady Blackbird een ster, waardoor we relatief lang hebben moeten wachten op het tweede album van de Amerikaanse muzikante. Het deze week verschenen Slang Spirituals heeft een aantal raakvlakken met Black Acid Soul, maar er zijn ook duidelijke verschillen tussen de twee albums.

Net als op haar debuutalbum zingt Marley Munroe ook op haar tweede album de sterren van de hemel. Zeker in de wat meer uptempo tracks op het album komt haar stem met orkaankracht uit de speakers, maar ook het tweede album van Lady Blackbird heeft zijn gevoelige momenten, waarin je hoort hoe mooi en soulvol de stem van de muzikante uit Los Angeles is.

In muzikaal opzicht zijn de verschillen tussen Black Acid Soul en Slang Spirituals een stuk groter. De wat broeierige en vaak ingetogen jazzy klanken op het debuutalbum van Lady Blackbird hebben plaats gemaakt voor een wat voller en bij vlagen heel vol klinkend soulgeluid. Het is een soulgeluid dat je aan de ene kant mee terugneemt naar de wat psychedelisch klinkende soul uit de jaren 60, maar de muziek op Slang Spirituals vindt ook aansluiting bij de soul van dit moment.

Naast invloeden uit de soul heeft het tweede album van Lady Blackbird ook een flinke gospelinjectie gekregen, wat ook uitstekend past bij haar imposante stemgeluid. Bij eerste beluistering verlangde ik toch wel wat terug naar de fraaie, wat subtielere en jazzy klanken op Black Acid Soul, want zeker bij de eerste kennismaking is Slang Spirituals af en toe wel heel veel van alles.

Zeker in de uptempo tracks gebeurt er in muzikaal opzicht van alles, haalt de stem van Marley Monroe vooral stevig uit en dan is er ook nog eens een gospelkoor dat het kleine beetje overgebleven ruimte met veel passie invult. Hiertegenover staan wel een aantal meer ingetogen tracks die dichter tegen het debuutalbum aan zitten en die ik persoonlijk het mooist vind.

Het tweede album van Lady Blackbird is uiteindelijk nauwelijks te vergelijken met het debuutalbum van de Amerikaanse muzikante en mist wat mij betreft de pure magie van het debuutalbum, maar het is nog altijd een uitstekend en bovendien moedig album, dat weer een andere kant laat horen van Lady Blackbird, die wederom bewijst dat ze een geweldige zangeres met een bijzonder repertoire is. Erwin Zijleman

Via een recensie in platomania nieuwsgierig geworden naar het album. Ik kende de artieste nog niet, ik heb dus geen last gehad van de 'beïnvloeding' van haar debuut. Wat ik hoor is een sterk album, waarbij de zang heel goed is. EN ik mag het wel, dat een artieste besluit flink af te wijken van haar stijl op haar debuut, doch bij de rustige nummers zoals Man on a Boat en Someday we'll be Free een heel mooi hoofdknikje naar haar debuutalbum maakt.

Jazzsoul met gospel en popinvloeden waarbij de jazz naar de achtergrond is gegaan. Een mooie volle sound. Het zal voor sommigen wennen zijn, voor mij was het bij de eerste luisterbeurt al raak. Sterk gezongen, vlotte nummers afgewisseld met langzamere nummers. Wel met de kanttekening dat richting het einde de nummers ietsjes minder sterk lijken te zijn, doch dat herstelt Lady Blackbird heel goed.

Eigenlijk kijk ik nu al uit naar haar derde album. Simpelweg omdat ik heel nieuwsgierig ben en verwacht dat ze dan qua stijl een aantal nummers anders zal doen dan wat we nu al van haar horen. Dat is gaaf, een artieste die heel sterk haar eigen weg gaat.

Het prachtige jazzy debuut van Lady Blackbird was me er eentje. Ze kwam binnen als een bom en wist ook live meer dan te overtuigen. Hoe maak je dan een vervolg op zo’n overtuigend debuut? Nou, dacht Lady Blackbird waarschijnlijk, door het helemaal anders te doen. Want ze is van de jazz meer richting de soul gegaan. Natuurlijk zat de soul ook al in haar vorige plaat, maar niet op de manier zoals dat op dit Slang Spirituals doet. De muziek van dit album komt echt op je af als luisteraar. De muziek is vol, de instrumentatie is rijk en er zit vaak een heel koor in je oor. Voeg daar dan ook nog de krachtige stem van Lady Blackbird aan toe en je denkt alleen nog maar: wauw! Er is dus een heel stuk meer soul dan jazz op dit album, maar de gospel (qua stijl niet per se qua tekst) is ook nooit ver weg. De backings nemen onder andere ook een grote rol op dit album. De nummers zijn allemaal lekker vol gestopt. De ene keer wat meer groove en de andere keer wat meer slow. Blackbird weet als zangeres ook heel beheerst de vibrato toe te passen. Haar stem doet je sowieso wel wat, die stem laat je niet onberoerd. Eigenlijk zoals dit hele album je als luisteraar niet onberoerd laat blijven.