Kingcrow - Hopium (2024)

Het is even wennen aan de overdaad aan electronica, maar al snel blijkt dat dit toch weer een sterk album van deze italiaanse band is geworden. De tracks zijn sfeervol en gelaagd opgebouwd en bevatten stuk voor stuk spannende, avontuurlijke passages die zorgen voor veel dynamiek. Het steenkolen engels van de zanger is soms een beetje storend, maar zijn warme, veelzijdige stem maakt gelukkig veel goed. Kingcrow blijft zich ontwikkelen en onderscheiden.

Mooi album weer, hoor !

Het album had wat tijd nodig om in te dalen. Een wat rondere, poppy kruising van stijlen van Leprous, Haken e.d. De zang is niet briljant, maar stoort ook niet. Best lekker al met al.

Vanaf de eerste keer dat Kingcrow op ProgPower Europe speelde volg ik deze sympathieke Italianen. Ze herinneren me ook aan de concertloze periode gedurende Covid, omdat ik hen zag op de laatste dag voor de eerste lockdown. Hun meeste albums vind ik bij de release enorm goed, maar worden ze naarmate de tijd verstrijkt toch wat minder. Een vreemd verschijnsel. Wordt Hopium een uitzondering? Want ook Hopium vind ik erg lekker klinken. Qua keyboard geluid is deze keer wel erg goed naar Leprous geluisterd, maar het geeft dit album ook een richting mee. En die bevalt me dus goed met meerdere gedragen stukken en voldoende ruimte voor melodie en variatie binnen de verschillende songs. Op ProgPower 2025 was Kingcrow weer aktief en stond dit album centraal. Het was een goed feest!